Πέμπτη 30/10 Εκδήλωση στις 18:00 στην ΑΣΟΕΕ
-Παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/ριώ που έπεσαν μαχόμενοι/ες στον αγώνα.
-Επιστολής συντρόφων και συντροφισσών από το εξωτερικό.
-Τηλεφωνική επικοινωνία με:
Τις πολιτικές κρατούμενες Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα, προφυλακισμένες για την υπόθεση των Αμπελόκηπων.
Τον πολιτικό κρατούμενο Σάββα Ξηρό
-Συμμετοχή του αντιδικτατορικού αγωνιστή Βασίλη Κωτούλα
-Συμμετοχή συντρόφου του Mauricio Morales από τη Χιλή.
-Συμμετοχή του Λαϊκού Μετώπου Τουρκίας.
-Παρέμβαση του “Παντοτινά Αυτόνομου” Μιχάλη Μαυρόπουλου πρώην κρατούμενου για τη δράση του στην Ιταλία.
-Παρέμβαση του Ιταλού συντρόφου Pasquale Abatangelo, πρώην μέλους των ΝΑΡ
-Παρέμβαση από τη συντρόφισσα πρώην μέλους της RAF Magrit Schiller
-Παρέμβαση από τον πολιτικό κρατούμενο Νίκο Ρωμανό
Παρασκευή 31/10 Πανελλαδική πορεία
Στη μνήμη του αναρχικού επαναστάτη Κυριάκου Ξυμητήρη και σε αλληλεγγύη με τα προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
Κυριακή 2/11 Πολιτικό μνημόσυνο
Την Κυριακή 2/11 (σε ώρα που θα ανακοινωθεί αργότερα) θα πραγματοποιηθεί το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο κοιμητήριο Αμαρουσίου.
Τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Έναν χρόνο μετά την έκρηξη στην οδό Αρκαδίας στις 31/10/2024, που είχε ως τραγική συνέπεια την απώλεια του ένοπλου αγωνιστή και αγαπημένου μας συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, αλλά και την προφυλάκιση των συντρόφων/ισσών μας, τιμούμε την μνήμη του και αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση όσων βρίσκονται έγκλειστες/οι στα κελιά της δημοκρατίας.
Στόχος μας να μετατρέψουμε τον Οκτώβρη σε μήνα επαναστατικής μνήμης και δράσης παίρνοντας θέση στο πλάι του συντρόφου μας που έδωσε την ίδια του τη ζωή για τον αγώνα και την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και της αδικίας που το ίδιο αναπαράγει. Το κάλεσμα των συντροφισσών Μαριάννας Μανουρά και Δήμητρας Ζαραφέτα για να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη του και να υπερασπιστούμε τις επιλογές του ας γίνει το έναυσμα για δημιουργία νέων πεδίων αγώνα καθώς και να ενισχύσουμε όσα υπάρχουν ήδη.
Σε μια συνθήκη που ο ταξικός και κοινωνικός πόλεμος μαίνεται σε όλα τα μέτωπα, που οι γδάρτες των ζώων μας, μας δολοφονούν καθημερινά σε χώρους εργασίας, δημόσια Μέσα μεταφοράς, αστυνομικά τμήματα και σύνορα, την στιγμή που εξελίσσεται μια διαρκής γενοκτονία κατά του αγωνιζόμενου Παλαιστινιακού λαού, οφείλουμε να πάρουμε θέση και να διαλέξουμε την πλευρά της Ιστορίας με την οποία θέλουμε να σταθούμε.
Την Πέμπτη 30/10 στις 18:00, στο Πάντειο πανεπιστήμιο θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο. Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν σύντροφοι/ισσες από το εξωτερικό με παρόμοιες εμπειρίες.
Την Παρασκευή 31/10 στις 18:30 καλούμε σε Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.
Την Κυριακή 02/11 (σε ώρα που θα ανακοινωθεί αργότερα) θα συνδιοργανωθεί μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ – ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ.
ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες
ΟΣΟΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ
Με οργή κι αποφασιστικότητα μνημονεύουμε τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και στεκόμαστε δίπλα στα προφυλακισμένα συντρόφια μας.
“Είναι ενέργειες σημαντικές όσο και αόρατες, ίδιες η μία με την άλλη που αυξομειώνονται, ανεβοκατεβαίνουν, μπαίνουν σε τούτα τα σκοτάδια και σιγά σιγά αλλάζουν τον κόσμο από τα μέσα προς τα έξω, από τα κάτω προς τα πάνω. Η κοινωνία μόλις που υποψιάζεται το υπόγειο αυτό σκάψιμο, που ενώ δεν την πειράζει στην επιφάνεια, το φλοιό της, της αλλοιώνει τα σπλάχνα. Ανάλογα με τις υπόγειες στοές είναι και τα αποτελέσματα τους. Από τα επίμονα τούτα σκαψίματα βγαίνει το μέλλον.” – Β. Ουγκώ
Στις 31/10/24, μέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην καρδιά κάθε αγωνιστή/-στριας, ύστερα από έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, έπεσε στη μάχη για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης, ενώ η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, που επίσης βρισκόταν στο διαμέρισμα, καταλήγει πολυτραυματίας, νοσηλευόμενη και φρουρούμενη στη ΜΕΘ του ΓΝΑ «Ευαγγελισμός». Μόλις μια ημέρα μετά από τη δεύτερη κατά σειρά επέμβαση στην οποία υπεβλήθη, και ενώ παρέμενε νοσηλευόμενη για 15 ημέρες στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», μεταφέρθηκε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, όπου εκδικητικά της στερήθηκε η πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αναγκαία για την βελτίωση της επιβαρυμένης κατάστασης υγείας της.
Ακολουθεί το γνωστό «κυνήγι μαγισσών» και η προσπάθεια διαμόρφωσης εντυπώσεων από τα ΜΜΕ. Για μια ακόμη φορά, οι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, σπεύδοντας να υπηρετήσουν το κράτος, με απευθείας ρεπορτάζ υπαγορευμένα από την “αντι”-τρομοκρατική υπηρεσία και το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ, από την πρώτη στιγμή να σπείρουν ένα κλίμα φόβου μέσω ψευδών ειδήσεων, παρουσιάζοντας αγωνιζόμενους ανθρώπους ως «επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο», επιχειρώντας να αποπολιτικοποιήσουν τη δράση τους και να απονοηματοδοτήσουν το περιεχόμενό της. Μέσα σε αυτό το σκηνικό κρατικής προπαγάνδας, δικαστικής αυθαιρεσίας και μιντιακής τρομολαγνείας, η έκρηξη που στέρησε τη ζωή στον σύντροφο Κυριάκο μετατράπηκε άμεσα σε πολιτικό εργαλείο, με τα ΜΜΕ και το κράτος να χτίζουν ένα αφήγημα τρομοκρατίας, επιστρατεύοντας τον 187Α για την ποινικοποίηση των συντροφικών και φιλικών σχέσεων. Με δήθεν αδιάσειστα στοιχεία, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζ. και ο σύντροφος Δημήτρης με μόνη σύνδεση τη σχέση τους με το διαμέρισμα στο οποίο έγινε η έκρηξη. Ταυτόχρονα και μέσα στο ευρύτερο κλίμα των ημερών συνελήφθη στις 18 Νοεμβρίου και ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός, η εμπλοκή του οποίου στην υπόθεση στηρίζεται σε ένα δίχως δικονομική αξία εύρημα (ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε ένα καθόλα νόμιμο κινητό αντικείμενο, μία σακούλα). Αυτό ωστόσο ήταν αρκετό για να ξεκινήσει μία εκ νέου μιντιακή προπαγάνδα σχετικά με δήθεν αδιάσειστα στοιχεία, που «δένουν την υπόθεση» των Αμπελοκήπων, ευελπιστώντας να ανοίξει ένας νέος κύκλος διώξεων. Λίγες μέρες μετά, στις 26/11, η περιβόητη σακούλα οδηγεί τους αστυνόμους σαΐνηδες της «αντιτρομοκρατικής» σε μια ακόμη σύλληψη και προφυλάκιση, εκείνη του Α.Κ.
Όμως, δεν πρόκειται να ξεχάσουμε και δε θα πάψουμε να λέμε ότι, τρομοκράτες ήταν, είναι και θα είναι τα κράτη και οι κεφαλαιοκράτες. Αυτοί είναι που συστηματικά υποβαθμίζουν τη ζωή μας και προτεραιοποιούν το κέρδος εις βάρος της. Που συμμετέχουν άμεσα και έμμεσα στους πολέμους και παίρνουν επαναλαμβανόμενα θέση υπέρ της γενοκτονίας και της σφαγής της αντιστεκόμενης Γάζας, τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων από το ισραηλινό κράτος και της αιματηρής εξυπηρέτησης των δυτικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή. Που συστηματικά συγκάλυψαν το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη και συκοφαντούν τους συγγενείς που αγωνίζονται για δικαίωση. Που με εκκωφαντικό τρόπο επιχειρούν να αποποιηθούν τις ευθύνες τους και να στηλιτεύσουν όσους/ες/α αγωνίζονται και επιστρέφουν ένα κομμάτι βίας στους δυνάστες των ζωών μας. Αυτούς που καθημερινά δολοφονούν στα νοσοκομεία και τα εργασιακά κάτεργα, βαφτίζοντας τις δολοφονίες “ατυχήματα”, που επιβάλλουν 13ωρα, ανασφάλιστης και εντατικοποιημένης εργασία. Αυτούς που οπλίζουν συστηματικά τους μπάτσους και δολοφονούν σε τμήματα, στρατόπεδα συγκέντρωσης και σύνορα τους μετανάστες/ριες. Που μέσα από την καταλήστευση των κοινωνικών αγαθών και την ακρίβεια συμπιέζουν και συνθλίβουν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Που καταστέλλουν, τσακίζουν, βασανίζουν και φυλακίζουν όποιον/α/ο σηκώνει ανάστημα και αντιστέκεται συλλογικά στην καπιταλιστική αγριότητα. Που ξεπλένουν βιαστές και γυναικοκτόνους και σιγοντάρουν την καθημερινή ταξική και κοινωνική βία που βιώνουν τα εκμεταλλευόμενα κομμάτια της κοινωνίας από κράτος και κεφάλαιο, αυτοί που μας καλούν να συστρατευτούμε στα πολεμικά τους κελεύσματα.
Ο σύντροφος Κυριάκος αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα αγωνιστή που μέσα σε αυτή την αντικειμενικά σκληρή συγκυρία έκανε επιλογές δύσκολες, διάλεξε διαδρομές δύσβατες με πολλά ρίσκα και βαριές συνέπειες και τις έφερε εις πέρας. Πολέμησε μέχρι τέλους μαχόμενος με όλα τα μέσα τον κόσμο της εξουσίας, το κράτος, το κεφάλαιο, τον ρατσισμό, την πατριαρχία. Επέλεξε να αγωνιστεί από την πλευρά των καταπιεσμένων και των εξεγερμένων για έναν καλύτερο κόσμο, για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας. Κάπως έτσι τον βρήκε και η τελευταία του ανάσα, εκεί που συνειδητά και πάντα με συνέπεια επέλεξε να είναι, στον αγώνα. Η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο κενό σε όσους/όσες και όσα βρέθηκαν κοντά του, αλλά και στον αγώνα τον ίδιο, τον οποίο σημάδεψε τόσο με τη στάση του όσο και με τα λόγια του. Ακόμα, αφήνει ένα κενό και στην ίδια την κοινωνία, αφού εκείνος, κόντρα στη γενικότερη οπισθοχώρηση, δεν έπαψε να νιώθει, δεν επέλεξε να κλείσει τα μάτια μπροστά στη βία κράτους και κεφαλαίου. Ο Κυριάκος ήταν για χρόνια αδιάλειπτα παρών σε εγχειρήματα αλληλεγγύης κρατουμένων, στο αντιπολεμικό-Διεθνιστικό κίνημα, σε δράσεις για την υπεράσπιση της γειτονιάς των Εξαρχείων, στους αγώνες εντός των πανεπιστημίων, στην υπεράσπιση των απελευθερωμένων χώρων των καταλήψεων και σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα. Δοσμένος σε αυτούς, πάντα με τη διάθεση να ανακαλύψουμε μαζί τις πιο εξεγερσιακές τους προεκτάσεις. Δεν υπερασπιζόταν απλά θεωρητικά τον πολύμορφο αγώνα προς την κοινωνική απελευθέρωση, αλλά αποτελούσε την πιο αληθινή του ενσάρκωση. Έπεσε μαχόμενος, κρατώντας το νήμα της επαναστατικής ιστορίας πλάι σε τόσους και τόσες αγωνιστές/ριες, μέχρι να το πιάσουν τα επόμενα χέρια, μέχρι να στηθούν τα επόμενα οδοφράγματα, να γραφτούν νέα κείμενα, να σηκωθούν άλλα όπλα, μέχρι να καταστραφεί οριστικά αυτός ο άδικος και σάπιος κόσμος.
Διότι η επαναστατική αντιβία είναι ένα αναγκαίο εργαλείο αγώνα απέναντι στην καπιταλιστική δυστοπία. Είναι η συλλογική άμυνα των κοινωνικών κομματιών που αγωνίζονται απέναντι στην κρατική-κατασταλτική βία, καθώς μπορεί να δράσει ως μοχλός πίεσης για το σαμποτάζ των σχεδίων των κυρίαρχων, για την αποτροπή των εθνικιστικών – ιμπεριαλιστικών πολέμων αλλά και για τη διάχυση του επαναστατικού προτάγματος. Ο ένοπλος αγώνας ως κομμάτι της επαναστατικής αντιβίας, έχει καθοριστικό ρόλο υπέρ των “από τα κάτω” στις ισορροπίες ισχύος, επιχειρεί και καταφέρνει να επιστρέφει στο κράτος μια μερίδα από τη βία που καθημερινά μας ασκεί. Η επαναστατική αντιβία και η ένοπλη πάλη, γεννημένες ακριβώς στο έδαφος ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων δεν μπορούν παρά να αναγεννιούνται συνεχώς σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του ριζοσπαστικού κινήματος, του πολύμορφου κοινωνικού και ταξικού αγώνα, ριζωμένο βαθιά στην αγωνιστική παράδοσή μας, και το υπερασπιζόμαστε αδιαπραγμάτευτα.
Στεκόμαστε αταλάντευτα δίπλα σε κάθε σύντροφο και συντρόφισσα, που αντιμετωπίζει τις κρατικές κατασταλτικές μεθοδεύσεις. Δυναμώνουμε ο ένας δίπλα στην άλλη, υπερασπιζόμαστε τα έγκλειστα συντρόφια μας, απέναντι στις μεθοδεύσεις της “αντι”-τρομοκρατικής, τον παροξυσμό των μίντια και την κατασταλτική εκστρατεία του κράτους και του κεφαλαίου. Δίνουμε υπόσχεση στον σύντροφό Κυριάκο Ξυμητήρη, πλάι σε όσους χάθηκαν στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, να πιάσουμε το νήμα του αγώνα, που εκείνοι υπερασπίστηκαν με το αίμα τους, ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία και ιμπεριαλισμό. Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε, να εξεγερθούμε, να επαναστατήσουμε. Γιατί καμία ζωτική κατάκτηση για την εκμεταλλευόμενη κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει δίχως την ολοκληρωτική σύγκρουση με τον ταξικό εχθρό και καμία κατάκτηση δεν μπορεί να περιφρουρηθεί αποτελεσματικά δίχως τη συνολική αναμέτρηση μαζί του. Όπως απέδειξε και η ζωή του Κυριάκου, η πίστη στην ελευθερία, την ισότητα και την συλλογική δράση δεν κάμπτεται από τις φυλακές ούτε από τους θανάτους. Η μνήμη των νεκρών και η αλληλεγγύη στους διωκόμενους είναι πράξεις συνέχειας. Απέναντι στην καταστολή και την κρατική τρομοκρατία, η απάντηση παραμένει πολιτική, συλλογική και αταλάντευτη: O ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
Kαλούμε σε πανελλαδική Πορεία μνήμης & αγώνα, την Παρασκευή 31/10 στις 18:30, στα Προπύλαια.
ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΕΣ/ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
“Στον ουρανό μας ένας νεκρός ταξιδεύει.
Και κρατά ζωντανή, την αξιοπρέπεια και την επιμονή κάθε μικρής και μεγάλης μας μάχης.
Παίζεται ακόμα η έκπληξη, παίζεται ακόμα η ζωή.”*
*Από Κ. Γώγου, ποιητική συλλογή Απόντες
Στις 31 Οκτωβρίου 2024 σκοτώνεται ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης, μετά από έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, στη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικής ύλης, χαράσσοντας για πάντα την 31 Οκτώβρη σαν μια ημερομηνία που κουβαλάει πέρα απο ανείπωτη θλίψη, το πείσμα της μνήμης ενάντια στη λήθη, την ίδια την υπόσχεση για συνέχιση του αγώνα. Γνωρίσαμε τον Κυριάκο από την ακούραστη και επίμονη παρουσία του σε αμέτρητους αγώνες, σάρκα από τη σάρκα του κινήματος, πάντα στο πλευρό των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων. Από τη διεκδίκηση του δρόμου στις πιο δύσκολες καταστάσεις, την αλληλεγγύη σε φυλακισμένους-ες και μετανάστριες-ες, μέχρι τους αγώνες ενάντια στον εξευγενισμό των Εξαρχείων και των γειτονιών του κέντρου, τις αντιφασιστικές συνελεύσεις, τις δράσεις και διαδικασίες ενάντια στις κρατικές δολοφονίες, τους ταξικούς και φεμινιστικούς αγώνες. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πεδία στα οποία είχαμε την τύχη να συνδιαμορφώσουμε, να διαφωνήσουμε και να συμπράξουμε.
Από την ίδια έκρηξη, η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, μεταφέρεται στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός με πολλαπλά τραύματα, κρατείται και προφυλακίζεται στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου και της στερείται η αναγκαία για την ανάρρωση της, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μέχρι σήμερα. Ακολουθεί το γνωστό «κυνήγι μαγισσών» και η προσπάθεια διαμόρφωσης εντυπώσεων από τις συντεταγμένες κρατικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ, ενώ συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα και ο σύντροφος Δημήτρης με μόνη σύνδεση τη σχέση τους με το διαμέρισμα στο οποίο έγινε η έκρηξη. Μερικές εβδομάδες αργότερα ακολουθουν οι συλλήψεις και οι προφυλακίσεις με πενιχρά στοιχεία του συντρόφου Νίκου Ρωμανού και του Α.Κ.
Το κατηγορητήριο που αντιμετωπίζουν με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο 187Α oι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που βρίσκονται προφυλακισμένες/οι για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, περιλαμβάνει τις κατηγορίες της συγκρότησης και ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση, έκρηξης και προμήθειας, κατοχής και κατασκευής εκρηκτικών καθώς και τη φθορά ξένης περιουσίας, για τις φθορές που προκλήθηκαν στην πολυκατοικία, όπου ο σύντροφός Κυριάκος έχασε τη ζωή του.
Τα ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με το κράτος, έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να σπείρουν ένα κλίμα τρομοϋστερίας, παρουσιάζοντας αγωνιζόμενους ανθρώπους ως «επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο», αποπολιτικοποιώντας τη δράση τους. Απαξιώνοντας το δίκαιο της αντεπίθεσης, την πολυμορφια της αντιβίας, τις επιλογές της ένοπλης αναμέτρησης με το θάνατο που κράτος και κεφάλαιο σκορπάνε καθημερινά. Η επιλογή της κοινωνικής και ταξικής αντιβίας που αμφισβητεί έμπρακτα την αστική νομιμότητα και το κρατικό μονοπώλιο της βίας, προσανατολισμένη προς μια επαναστατική κατεύθυνση, αποτελεί διαχρονικά κομμάτι των αγώνων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων και ως τέτοια θα την υπερασπιστούμε.
Κράτος και δικαστές δημοσίευσαν τις φωτογραφίες των συντρόφων, αποσιώπησαν το βασανισμό της συντρόφισσας Μαριάννας, με την ανακριτική διαδικασία να λαμβάνει χώρα ενώ η ίδια βρισκόταν ακόμα στο νοσοκομείο, μίλησαν για παλιές και «νέες» γεννιές τρομοκρατών, υφαίνοντας το κατασταλτικό αφήγημα που θα «δέσει» αυτήν την υπόθεση. Συντρόφια κρίθηκαν προφυλακιστέα χωρίς ουσιαστικά στοιχεία,αποτελώντας μία ακόμα από τις τόσες περιπτώσεις ποινικοποίησης της αναρχικής ταυτότητας, των συντροφικών και φιλικών σχέσεων (στην περίπτωση της Δήμητρας και του Δημήτρη) αλλά και της χρήσης μιας δεξαμενής «υπόπτων» που επί σειρά ετών οι διωκτικοί μηχανισμοί επιχειρούν να στήσουν (στην περίπτωση του Νίκου). Τα παραπάνω αποτελούν πάγιες πρακτικές των κρατικών μηχανισμών και της αντιτρομοκρατικής, η οποία πολλές φορές στο παρελθόν έχει αιχμαλωτίσει αγωνιστές και αγωνίστριες με στόχο τη διάχυση ενός κλίματος φόβου για τις μεταξύ μας συντροφικές και κοινωνικές σχέσεις, να απομονώσει διωκόμενα άτομα, να ποινικοποιήσει την αλληλεγγύη και τελικά την ίδια την έννοια του αγώνα.
Την ίδια στιγμή που η καρδιά ολου του κόσμου ματώνει στη Γάζα και τη Μέση Ανατολή και ο κόσμος της εξουσίας ανταλλάσει ανθρώπινες ζωές για γεωπολιτικά και οικονομικά ανταλλάγματα. Την ίδια στιγμή που οι καραβιές των εκτοπισμένων ξεβράζονται στις ακτές της «πολιτισμένης» Δύσης, μόνο και μόνο για να φυλακιστούν, ή δολοφονηθούν από το κράτος στα σύνορα και τα τμήματα. Την ίδια τη στιγμή που η αξιοπρέπεια και η ζωή λερώνεται στα χέρια μιας δικαιοσύνης που δεν βλέπει δολοφονημένους-ες στις ράγες των Τεμπών. Παρα μόνο ανθρώπινα λάθη.
Δε θα είναι αυτοί που σιγοντάρουν την καθημερινή ταξική και κοινωνική βία που βιώνουν τα εκμεταλλευόμενα κομμάτια της κοινωνίας, που θα μιλήσουν για τα όσα συνέβησαν στις 31/10 στους Αμπελόκηπους, τις νοηματοδοτήσεις και τις επιλογές αγώνα των συντρόφων μας. Όσο τα καθεστωτικά, το κράτος και οι μηχανιμοί του στοχοποιούν, διαπομπεύουν και κανιβαλίζουν συντρόφους και συντρόφισσες στρώνοντας το δρόμο της καταστολής, η απάντησή μας είναι μία: Θα μας βρείτε απέναντί σας.
Απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο που πνίγουν στο αίμα και τους εξαναγκασμούς τις ζωές και τα όνειρά μας.
Πλάι σε όσους και όσες, με τα μάτια ψηλά, σχεδιάζουν τις εφόδους στον ουρανό για την κοινωνική απελευθέρωση.
Καλούμε σε :
– Μικροφωνική συγκέντρωση Σάββατο 25/10, 13:00, Δημοτική Αγορά Κυψέλης
στην μνήμη του αναρχικού ένοπλου αγωνιστή και συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη και σε αλληλεγγύη με τα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων
Στηρίζουμε το:
Τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων
– Πέμπτη 30/10 ,18:00, Εκδήλωση, Πάντειο
– Παρασκευή 31/10 , 18:30 Πανελλαδική πορεία Προπύλαια.
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ
αναρχικό στέκι υπόκεντρο
ΚΥΡΙΑΚΟ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Όσα άτομα γνωρίζαμε τον Κυριάκο, μα και όσα ακόμα δεν τον γνωρίσαμε ποτέ, ξέρουμε πως αν δεν είχε χαθεί, θα ήταν εδώ δίπλα μας σε κάθε αγώνα. Θα ήταν στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, θα πάλευε για τα εργατικά δικαιώματα 
ενάντια στο 13ώρο, θα περπατούσε στις πορείες για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, θα στεκόταν στο πλευρό του Πάνου Ρούτσι αναγνωρίζοντας τον δύσκολο αγώνα της απεργίας πείνας. Θα θυμόταν με οργή όλους εκείνους και εκείνες που βρίσκονται δολοφονημένοι στον πάτο του Αιγαίου, όλους εκείνους κι εκείνες μέσα στα κελιά. Θα συμμετείχε σε παρεμβάσεις, συνελεύσεις, στον αγώνα για την υπεράσπιση των Εξαρχείων. Θα συνωμοτούσε με βάση τις αναρχικές αξίες του και με θέληση να απαντήσει στη βία που δεχόμαστε.
Ένα χρόνο πριν, στις 31 Οκτώβρη 2024 ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικών υλών σε ένα διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους. Μαζί του βρισκόταν η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά που με βαριά τραύματα από την έκρηξη, οδηγήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες στη φυλακή. Ένα χρόνο μετά, στις 31 Οκτώβρη 2025, η επαναστατική μνήμη φωνάζει το όνομα του συντρόφου και εμείς θα βρισκόμαστε εκεί τιμώντας τον αγώνα και τις επιλογές του. Θα είμαστε εκεί, στεκόμενα αλληλέγγυα στις αναρχικές συντρόφισσες Μαριάννα και Δήμητρα, στον σύντροφο Δημήτρη, στον αναρχικό Νίκο Ρωμανό αλλά και στον Α.Κ. που βρίσκονται στη φυλακή για την ίδια υπόθεση.
Ο σύντροφος Κυριάκος ανέλαβε τις επαναστατικές του ευθύνες υπερασπιζόμενος τον αγώνα με όλα τα μέσα. Η ευθύνη για την υπεράσπιση της μνήμης του είναι δική μας υπόθεση.
Καλούμε σε όλες τις δράσεις εκείνων των ημερών,
Την Πέμπτη 30/10 στις 18:00, στο Πάντειο πανεπιστήμιο όπου θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο.
Την Παρασκευή 31/10, 18:30, Προπύλαια στην Πανελλαδική πορεία για τη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.
Την Κυριακή 02/11 μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, στο πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ – ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ
Ανοικτή Αντισπισιστική Συνέλευση
Στις 31 Οκτώβρη 2024, ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης πέφτει νεκρός σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, κατα την επεξεργασία εκρηκτικών υλών. Στο ίδιο διαμέρισμα, η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, βαριά τραυματισμένη, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, και λίγες μέρες μετα προφυλακίζεται.Το επόμενο διάστημα προφυλακίζονται 4 ακόμα άτομα: Η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα, ο σύντροφος Δημήτρης, ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός, και ο Α.Κ. Όλα τα άτομα που διώκονται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων παραμένουν προφυλακισμένα έναν χρόνο μετά.
Από ‘κείνη την καρδιά που χάθηκε στη φωτιά του αγώνα, εκατοντάδες, χιλιάδες ακόμα εμπνεύστηκαν και πάλλονται βροντοφωνάζοντας: ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Το βασίλεμα του Οκτώβρη δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιο. Εμείς που γνωρίσαμε, και εμείς που δεν γνωρίσαμε τον Κυριάκο, κουβαλάμε τη μνήμη του σε όλες τις πτυχές των αγώνων μας, “πάντα περήφανα, πάντα εμπρός” στις μικρές και τις μεγάλες αρνήσεις μας.
ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΓΕΝΝΑ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
Στηρίζουμε το τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
Πέμπτη 30/10 – 18:00 – Πάντειο πανεπιστήμιο :Έκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο. Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν σύντροφοι/ισσες από το εξωτερικό με παρόμοιες εμπειρίες.
Παρασκευή 31/10 – 18:30: Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.
Κυριακή 02/11 – 12:00 θα συνδιοργανωθεί μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου
Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας
«Γκρεμίζουμε μαζί τη σκλαβιά
Μαχόμαστε σε ράχες σε βουνά
Γράφουμε τους τοίχους στα κρυφά
Η νίκη είναι σίγουρα κοντά
Σε δέσανε τα κρατικά σκυλιά
Ξεγλίστραγες, ρυάκι, στα στενά
Θεριεύει, Απλώνει η φωτιά
Μπολιάζει στου λαού την καρδιά
Έφυγες και τράνταξ’ όλ’ η γη
Πέτρες μοιράζουν τα χέρια
Ψιθύρισες στην κάταχνη σιγή
Τώρα είμαι μαζί με τ’ αστέρια
Υψώθηκες στον λεύτερο ουρανό
Το όνομά σου μένει ζωντανό
Κρατά το διάβα φωτεινό
Στο δύσκολο δρόμο αυτό
Το δίκιο του αγώνα μας καλεί
Ριζώνει σε όλους την οργή
Σμιλεύει τη ζωή ν’ ατσαλωθεί
Ξέρουμε η μέρα μας θα ‘ρθει
Είναι η σειρά μας να μιλήσουμε
Τα όπλα μας παντού αντηχούν
Τώρα οι φονιάδες θα πληρώσουν
Έχουμε δίκιο θα νικήσουμε
Τώρα οι φονιάδες θα πληρώσουν
Haklıyız kazanacağız»
Grup Yorum
31 Οκτώβρη 2024. Μεσημέρι. Οδός Αρκαδίας. Ο χρόνος έχει σταματήσει και ο αναρχικός αντάρτης Κυριάκος Ξυμητήρης, ο σύντροφος μας, θα τραυματιστεί θανάσιμα κατά τη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικών υλών, περνώντας με ολόισια μάτια στην αθανασία, χαράζοντας το όνομά του για πάντα στην επαναστατική μνήμη. Δίπλα του στο διαμέρισμα θα βρίσκεται η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μ., η οποία θα τραυματιστεί σοβαρά και θα γίνει το πρώτο πρόσωπο της υπόθεσης, στο οποίο θα ασκηθεί η κρατική βία και η καταστολή με κάθε τρόπο και μέσο.
Δεν θα πούμε πολλά για την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Έχουν γραφτεί δεκάδες κείμενα τόσο από τα διωκόμενα συντρόφια, όσο και από συλλογικότητες και πρωτοβουλίες του ανταγωνιστικού κινήματος, τα οποία απαντούν στις “υποθέσεις” και την λάσπη των μπάτσων και των εντεταλμένων ΜΜΕ. Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να συμβάλουμε με κάθε τρόπο να απλωθεί και να θεριεύσει η επαναστατική φλόγα που άναψε εκείνη η έκρηξη, να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη του αγωνιστή, συντρόφου και φίλου Κυριάκου και να υπερασπιστούμε τα διωκόμενα συντρόφια μας.
Στο μέτωπο του ταξικού πολέμου, η Μαριάννα και ο Κυριάκος, ανέλαβαν τις επαναστατικές τους ευθύνες, προτάσσοντας τον αγώνα με όλα τα μέσα, φέρνοντας ξανά στον κινηματικό διάλογο την Επαναστατική Υπόθεση και το ανταγωνιστικό κίνημα ενώπιον των ευθυνών του απέναντι σε Αυτήν. Απέναντι στην αντιτρομοκρατική υστερία και το κυνήγι μαγισσών του κράτους και των μηχανισμών του, που στόχο έχουν την απανθρωποποίηση και την ηθική και πολιτική απαξία των συντρόφων μας και κατ’ επέκταση της ίδιας της επαναστατική υπόθεσης, εμείς στεκόμαστε δίπλα στα συντρόφια μας με όλο μας το είναι. Γνωρίζοντας το αγωνιστικό ήθος και την ανιδιοτέλεια των συντρόφων μας καθώς και αναγνωρίζοντας την ανάγκη της επίθεσης απέναντι στην βαρβαρότητα, ξέρουμε με σιγουριά ότι όποιος και να ήταν ο πολιτικός στόχος, όποιο και να ήταν ο σκοπός τους, είχανε όλο το δίκαιο ετούτου του αιματοβαμμένου κόσμου με το μέρος τους.
Ο σύντροφος Κυριάκος, η συντρόφισσα Μαριάννα, κάθε νεκρός και νεκρή αγωνιστής και αγωνίστρια και κάθε αιχμάλωτος και αιχμάλωτη του ταξικού πολέμου, μέσα από τις επιλογές τους και τις ευθύνες που έχουν αναλάβει, είναι σάρκα από τη σάρκα μας σε ένα μονοπάτι αγώνα που βαδίζουμε πλάι πλάι. Αυτό το μονοπάτι, όσο τραχύ, δύσκολο και επικίνδυνο κι αν είναι, είναι ένα μονοπάτι γεμάτο ζωή – και μια ζωή δοσμένη στον Αγώνα είναι μια κερδισμένη ζωή. Η αφοσίωσή τους στον Αγώνα, ούσα και όντας στρατευμένα συντρόφια σε όλο το φάσμα του κοινωνικού κινήματος, μας θυμίζουν πως το να πάρεις τα ρίσκα της οργάνωσης και της επίθεσης στο εδώ και στο τώρα, δεν είναι ραδιουργίες κάποιων υπόγειων κύκλων και σκοτεινών προβοκατόρων, αλλά ο καθάριος αγώνας με όλα τα μέσα ενός αποφασισμένου και ειλικρινούς κινήματος.
Ο Κυριάκος έφυγε όπως έζησε, στρατευμένος αγωνιστής με βαθιά πίστη στην επαναστατική Υπόθεση. Βάδισε στον δρόμο της, προχώρησε μαζί της, μεγάλωσε με την σκέψη της. Οι δρόμοι νιώθουν την απουσία του και εμείς βαθύτατα την απώλεια του. Ο σύντροφος Κυριάκος, είτε τον γνωρίζαμε μέσα από τους αγώνες, είτε τον ζήσαμε στην καθημερινότητά μας, είτε τον μάθαμε μέσα από τις αφηγήσεις των συντρόφων/ισσών και φίλων του, είναι κομμάτι της ζωής όλων όσων ζουν και αγωνίζονται για την κοινωνική απελευθέρωση.
Η υπεράσπιση της επαναστατικής μνήμης δεν είναι κενά λόγια. Είναι και αυτό κομμάτι του αγώνα, είναι ο ίδιος ο αγώνας. Στην προσπάθειά του το κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα να εδραιώσει την κυριαρχία του, επιδιώκει να 
διαγράψει από την λαϊκή μνήμη την επανάσταση και την εφικτότητα αυτής. Κάνει τα πάντα για να την βάλει στο μουσείο, διακηρύττοντας το τέλος της εποχής των επαναστάσεων και το τέλος την ιστορίας. Έτσι, όποια πρωτοβουλία ανοίγει τον δρόμο της επαναστατικής προοπτικής και αμφισβητεί έμπρακτα το κρατικό μονοπώλιο της βίας γίνεται στόχος για το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Κάνουν τα πάντα να αποπολιτικοποιήσουν και να απανθρωποποιήσουν τους επαναστάτες και τις επαναστατικές πρωτοβουλίες σε μια προσπάθεια να μην βρουν ρίζωμα στον λαό και το κοινωνικό κίνημα. Όμως, ο αγώνας υπεράσπισης της επαναστατικής μνήμης είναι αγώνας ενάντια στη λήθη και οι επαναστάσεις πάντα επίκαιρες και αναγκαίες.
Η αλληλεγγύη προς τα αιχμάλωτα συντρόφια κατακλύζει τον κόσμο του αγώνα και είναι ένας από τους κύριους πυλώνες του κόσμου που κουβαλούμε μέσα μας. Η υπόσχεση για συνέχιση του αγώνα είναι η μοναδική απελευθερωτική απόφαση για κάθε αναρχικό και κάθε άνθρωπο που νιώθει την αδικία να τον κατακλύζει. Η διατήρηση της μνήμης των νεκρών συντρόφων μας και η στήριξη των επιλογών τους, αλλά και η υπεράσπιση των αιχμάλωτων συντροφιών μας είναι η πρώτη ευθύνη που έχουμε απέναντι στους ίδιους και στο δίκαιο του αγώνα.
Στηρίζουμε το τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
- Πέμπτη 30/10 στις 18:00 στην Πάντειο: Εκδήλωση
- Παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/ριών που έπεσαν μαχόμενοι/ες στον αγώνα
- Επιστολές συντρόφων και συντροφισσών από το εξωτερικό
- Τηλεφωνική επικοινωνία με:
- Τις πολιτικές κρατούμενες Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα, προφυλακισμένες για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
- Τον πολιτικό κρατούμενο Σάββα Ξηρό
- Συμμετοχή συντρόφου του Mauricio Morales από τη Χιλή
- Παρασκευή 31/10 στις 18:30 στα Προπύλαια: Πανελλαδική Πορεία
- Κυριακή 02/11: Πολιτικό Μνημόσυνο στο κοιμητήριο Αμαρουσίου
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΡΙΣΚΟ
Κατάληψη Ευαγγελισμού
«η ζωή χωρίς μνήμη δεν θα ήταν διόλου ζωή […], η μνήμη είναι η συνοχή μας, η λογική μας, η δράση και το συναίσθημά μας…»[‘]
Η Ιστορία, έρμαιο της κυρίαρχης αφήγησης, που χρησιμοποιεί, αφομοιώνει, παραχαράσσει, κρύβει και αποσιωπά όσες ιστορίες δεν την αναπαράγουν και συμβάλλουν στην ανατροπή της. Εκείνη που αποκόβει, διαχωρίζοντας τα πρόσωπα από τις συλλογικές τους ζωές, τα ηρωοποιεί ή τα λοιδορεί. Είναι αυτή η Ιστορία, έρμαιο της κυρίαρχης αφήγησης, που παγώνει τον τόπο και τον χρόνο, τσιμεντώνει και μορφοποιεί κατά το δοκούν τις συλλογικές ιστορίες προκειμένου να τις φυλακίσει μέσα σε προθήκες και μουσεία ώστε να μην μπορούν να συνεχίζονται.
Με αυτή την ύβρι ερχόμαστε αντιμέτωπα. Και σε αυτήν οφείλουμε να αντισταθούμε. Οι ιστορίες των αγώνων, των αντιστάσεων, των επαναστάσεων είναι συλλογικές. Οι απώλειες είναι συλλογικές. Είναι συνυφασμένες με τον κόσμο και τους τόπους που αντιστάθηκαν, με τις αξίες που πρέσβευαν, με τη ζωή όσων συσχετίστηκαν, συμπορεύτηκαν, συναντήθηκαν, με τη ζωή εκείνων που δυνητικά θα εμπλέκονταν. Για να μην εξαφανίζονται οι ιστορίες με τις απώλειες τους στο κυριαρχικό πηγάδι της λήθης, δεν θα αφήσουμε τη μνήμη να μετατραπεί σε «ένα παθητικό αποθετήριο γεγονότων αλλά(σε) μία ενεργή διαδικασία παραγωγής νοημάτων»[²] και δράσεων.
Η ανάγκη, η βούληση, η επιθυμία να αντισταθούμε, να καταστρέψουμε τον κόσμο συλλογικά, απελευθερώνοντας και δημιουργώντας τον ανεξούσιο, κουβαλάει ένα επιπλέον τεράστιο βάρος. Το βάρος που εντάσσει στη διεργασία αυτής της ζωής, τη διεργασία της απώλειας και του θανάτου. Το βάρος που αγωνίζεται ώστε το παρελθόν, το παρόν και το 
μέλλον να κατανοούνται, να αντιμετωπίζονται ως αδιαχώριστα μπλεγμένα μεταξύ τους. Το βάρος να μετράμε τις νεκρές απώλειες με την ίδια προσοχή που καταμετράμε τις ζωντανές παρουσίες. Και ταυτόχρονα «το βάρος να μετράμε τους ζωντανούς με την ίδια προσοχή που καταμετράμε τους νεκρούς»[³].
για τις παλαιότερες αλλά και τις πρόσφατες απώλειες συντρόφων (κυριάκου ξυμητήρη, «xr», «ρεμπώ», «μάγκα»…)
Πλησιάζει ο πρώτος χρόνος μετά την έκρηξη στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, που είχε ως συνέπεια την απώλεια του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη και την καταστολή συντροφισσών και συντρόφων που βρίσκονται έγκλειστες/οι στα κελιά της δημοκρατίας. Ο ρόλος του κράτους και των θεσμών του, από τον Δεκέμβρη του 2024 μέχρι σήμερα, παραμένει αναλλοίωτος (04.12.24). Όπως, από πλευράς μας, αδιαπραγμάτευτη παραμένει η αλληλεγγύη στα διωκόμενα συντρόφια της υπόθεσης αυτής και η διατήρηση της μνήμης του Κυριάκου στους συλλογικούς αγώνες και τις αντιστάσεις μας ενάντια σε κάθε εξουσία.
31.10.25, στις 18:30 στα Προπύλαια, πανελλαδική πορεία μνήμης και αγώνα
στο πλαίσιο του τριήμερου μνήμης και αγώνα (συνέλευση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες) για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Ο Κυριάκος Ξυμητήρης είναι αδιαχώριστο κομμάτι αυτής της ιστορίας πληθυντικού αριθμού για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση
Αλληλεγγύη στα διωκόμενα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελόκηπων
Λευτεριά σε όσα είναι στα κελιά
Κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία, οι μόνοι τρομοκράτες
[‘] Luis Bunuel «Η τελευταία μου πνοή»
[²] Τασούλα Βερβενιώτη «Οι άμαχοι του ελληνικού εμφυλίου»
[³] Audre Lorde «Ημερολόγια καρκίνου»
Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο
Κάλεσμα στήριξης του τριημέρου μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς… Σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς! Δύναμη και αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων. Η δικαιοσύνη είναι ταξική μπουρλότο και φωτιά σε κάθε φυλακή.
Πέμπτη 30/10 στις 18:00, στο Πάντειο πανεπιστήμιο θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση βιβλίου με περιπτώσεις αγωνιστών/στριών που έπεσαν μαχόμενοι με αντίστοιχο τρόπο. Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν σύντροφοι/ισσες από το εξωτερικό με παρόμοιες εμπειρίες.
Παρασκευή 31/10 στις 18:30 καλούμε σε Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.
Κυριακή 02/11 στις 12:00 θα συνδιοργανωθεί μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.
Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς… Αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων!
Κάθε Οκτώβρης και ένα δάκρυ, μια ανάσα, μια υπόσχεση
Μεσημέρι στις 31 Οκτώβρη 2024 έπειτα από έκρηξη σε διαμέρισμα στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους πέφτει μαχόμενος στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο, ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης. Στο διαμέρισμα βρίσκεται βαρύτατα τραυματισμένη η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, η οποία οδηγείται στο νοσοκομείο φρουρούμενη και εν τέλει κατηγορούμενη με πληθώρα κακουργημάτων, με βάση τον 187Α (αντιτρομοκρατικός νόμος). Τις επόμενες μέρες ο Δημήτρης παρουσιάζεται οικειοθελώς στη ΓΑΔΑ και συλλαμβάνεται, με μόνη εμπλοκή του την κατοχή κλειδιών του νοικιασμένου διαμερίσματος στους Αμπελόκηπους, που βαφτίστηκε από την αντιτρομοκρατική ως γιάφκα. Σε ένα έντονα φορτισμένο κλίμα τρομοκρατίας που εξυφάνθηκε από μπάτσους, ΜΜΕ, υπουργεία, η συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα καθίσταται καταζητούμενη, με βάση τα σενάρια για την εμπλοκή της στην υπόθεση και συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο, αμέσως μετά την επιστροφή στην Ελλάδα, καθώς διέμενε μόνιμα στο εξωτερικό. Η συντρόφισσα Δήμητρα και ο Δημήτρης προφυλακίζονται, με την αστυνομία να δημοσιεύει τις φωτογραφίες τους, όπως και της συντρόφισσας Μαριάννας, ως οι συλληφθείσες τρομοκράτισσες. Το επόμενο διάστημα με πρόφαση ένα αποτύπωμα σε μία σακούλα προφυλακίζονται ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός και ο Α.Κ..
Κυριάκος Ξυμητήρης πάντα παρών στους αγώνες για την κοινωνική επανάσταση
Ο κόσμος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, που πετά ανθρώπους στο περιθώριο, ο κόσμος των πολέμων και των γενοκτονιών, της λεηλασίας της φύσης, δεν διορθώνεται, αλλά μονάχα καταστρέφεται, για να χτιστεί ένας ανεξούσιος κόσμος ελευθερίας και ισότητας. Και αυτό το πίστευε βαθύτατα ο σύντροφος Κυριάκος, αγωνιζόμενος σε κάθε μετερίζι αγώνα με Φαντασία-Αισιοδοξία- Ρίσκο όπως έλεγε, για την κοινωνική ανατροπή, για την απελευθέρωση. Από τις συνελεύσεις, τις αφισοκολλήσεις, τα κείμενα, τις πορείες, στις συγκρούσεις, μέχρι τον ένοπλο αγώνα, έβαλε το δικό του στίγμα σε κάθε στιγμή. Με πνεύμα μεγάλης συντροφικότητας, αλληλεγγύης, συνδιαμόρφωσης και ενότητας, προώθησε τόσο τα περιεχόμενα των αγώνων όσο και την πρακτική τους αποτύπωση στη δράση. Ένας σύντροφος που αγωνίστηκε ενάντια στον εξευγενισμό των Εξαρχείων, ενάντια στον φασισμό και πατριωτισμό, ενάντια στην πατριαρχία και κάθε είδους διαχωρισμό, ενάντια στα κράτη και κάθε εξουσία, ενάντια στις κρατικές και καπιταλιστικές δολοφονίες, τόσο εντός όσο και εκτός ελλαδικού χώρου. Δείχνοντας αλληλεγγύη σε κρατούμενους, μετανάστριες, με συνέπεια πήρε θέση στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο με την πλευρά των από τα κάτω, δίνοντας στο τέλος και την ίδια του τη ζωή. Ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης περνά στην ιστορία των αγωνιστών εκείνων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα, που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν σε μια ήσυχη εξατομικευμένη ζωή, που δεν υποτάχθηκαν στα κελεύσματα των κρατικών γλωσσών, που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην υπεροπλία του κράτους και των αφεντικών.
Τα κράτη και τα αφεντικά διακηρύσσουν σε κάθε τόνο την παντοδυναμία τους, προκειμένου να διατηρήσουν το υπάρχον και στοχεύοντας στην αναπαραγωγή του, μέσω της κοινωνικής ειρήνης. Μιας ειρήνης όμως που περνά μέσα από την ισοπέδωση κοινωνικών κομματιών, των από τα κάτω. Ενός κόσμου όπου δολοφονεί στα σύνορα, στα ΑΤ, στα τρένα, στους δρόμους, κάθε τι που δεν μπορεί να ενσωματώσει, που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για τη διατήρηση του status quo, που χαλάει την κανονικότητά του. Απέναντι στην ολοένα και εντεινόμενη καταστολή, στους πολέμους, στην επιτήρηση, ο πολύμορφος αγώνας και η πολιτική αντιβία, η επίθεση εναντίον κάθε εξουσίας, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής αυτοάμυνας και επίθεσης. Ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση περνά μέσα από την αυτόβουλη συνειδητή ανάληψη δράσης από τους από τα κάτω, στον ορίζοντα της απελευθέρωσης. Αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και ελέγχουν τα κέντρα λήψης αποφάσεων για τις ζωές μας, δεν θα παραδώσουν οικειοθελώς την εξουσία τους, αλλά θα ανατραπούν μέσα στις φλόγες της καταστροφής τους. Τα ίδια τα εκμεταλλευόμενα και καταπιεζόμενα είναι αυτά που πιάνοντας το νήμα των αγώνων του παρελθόντος, θα καταστρέψουν τον σάπιο αυτόν κόσμο, μέσα από την ένοπλη αντιπαράθεση με το κράτος και το κεφάλαιο.
Ο δρόμος προς την κοινωνική επανάσταση, είναι δύσβατος αλλά παραμένει εκεί για να τον βαδίσουμε. Σε αυτό το μονοπάτι συναντάμε συντρόφια, χτίζουμε δεσμούς, αγωνιζόμαστε μαζί είτε και παράλληλα. Σε αυτή τη διαδρομή πολλές φορές θα δούμε συντρόφια μας έγκλειστα στις φυλακές, θα δούμε συντρόφια μας να χάνουν τη ζωή τους, θα ακούσουμε τις ιστορίες όσων αγωνίστηκαν πριν από εμάς. Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης όλων αυτών αποτελεί κομμάτι και του δικού μας περάσματος από αυτό το μονοπάτι. Κάθε αγωνίστρια, αγωνιστής που έπεσε στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο, αποτελεί σημείο έμπνευσης, αλλά και ζωντανό τμήμα και του δικού μας αγώνα. Η διαφύλαξη της μνήμης τους, ο τρόπος που αγωνίστηκαν και στάθηκαν στο κοινωνικό-πολιτικό γίγνεσθαι, είναι σημεία που προωθούν και ενδυναμώνουν και τη δικιά μας σκέψη και δράση. Χωρίς λογικές ηρωοποίησης είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να θυμόμαστε τους ανθρώπους του αγώνα. Τους ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για την κοινωνική απελευθέρωση, που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι για να έρθει πιο κοντά η κοινωνική επανάσταση, για να μείνει ανοικτή η επαναστατική προοπτική. Ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης θα μας συντροφεύει στους δρόμους της φωτιάς.
Αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό των προφυλακισμένων συντροφιών για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Για μια ακόμη φορά το κράτος εκδικητικά προφυλακίζει 5 αγωνιστές για την υπόθεση των Αμπελοκήπων με βάση μια δικογραφία, που βασίστηκε στα σενάρια της αντιτρομοκρατικής, χτίζοντας ένα κατηγορητήριο περί τρομοκρατικής οργάνωσης. Έκτοτε βιώνουν τις απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού, όπως και το σύνολο των κρατουμένων. Σε φυλακές με τεράστιο πρόβλημα υπερπληθυσμού, έλλειψης επαρκούς πρόσβασης σε βασική ιατρική μέριμνα και άθλιων υγειονομικών συνθηκών. Μια πάγια διαμορφωμένη κατάσταση που έχει οδηγήσει σε θανάτους εντός των κελιών. Η εκδικητική στάση του κράτους απέναντι στα συντρόφια τονίστηκε ακόμα περισσότερο με τη μεταφορά της συντρόφισσας Μαριάννας στις φυλακές Κορυδαλλού μία μέρα μετά το 2ο χειρουργείο της και την αντιμετώπιση που έλαβε η συντρόφισσα Δήμητρα όταν εμφάνισε προβλήματα υγείας. Η σύλληψή τους, η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών τους, η ίδια η προφυλάκιση και ο κίνδυνος με βάση το κατηγορητήριο να φυλακιστούν για πολλά χρόνια αποτελεί ένα μικρό δείγμα του πως το κράτος στοχοποιεί αναρχικά συντρόφια. Η πολιτική ταυτότητα, οι φιλικές και προσωπικές σχέσεις, η στάση στους αγώνες είναι αρκετά για να βρεθούν εντός των τειχών, προκειμένου να απλωθεί ένα κλίμα φόβου που στοχεύουν να αποτρέψει την κοινωνική ανυπακοή.
Από τις 23 έως τις 25 Σεπτέμβρη τα συντρόφια καλούνται σε συμπληρωματική ανάκριση προκειμένου να κλείσει και επίσημα η δικογραφία και να οδηγηθούν στο δικαστήριο. Ένα δικαστήριο που με βάση την αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα και κώδικα ποινικής δικονομίας κάνει πιο πιθανή την επέκταση του εγκλεισμού τους. Η δικαιοσύνη επιτελεί πολύ καλά το ρόλο της, ο οποίος είναι να καταστέλλει τις κοινωνικές αντιστάσεις από τη μία και να συγκαλύπτει τους από τα πάνω από την άλλη. Κάθε φτωχοδιάβολος με μια «αξιόποινη πράξη» βρίσκεται στη φυλακή, ενώ οι υπεύθυνοι για την καταστροφή χιλιάδων ζωών βρίσκονται στο απυρόβλητο. Δεν θα μπορούσε φυσικά να συμβαίνει κάτι διαφορετικό, η δικαστική εξουσία υπακούει και εφαρμόζει τους νόμους που επιβάλλονται για την αναπαραγωγή του κόσμου που ζούμε, πάντα προστατεύοντας όσους έχουν δύναμη και εξουσία. Έτσι την ίδια ώρα που οι μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου ή αυτοί που κλέβουν τον κοινωνικό πλούτο γιορτάζουν τα προνόμιά τους, πατώντας πάνω στα σώματα των από τα κάτω, άνθρωποι φυλακίζονται για απαλλοτρίωση βασικών αγαθών, σπίτια πλειστηριάζονται, κοινωνικά κομμάτια μένουν χωρίς τα επαρκή για την επιβίωσή τους. Απέναντι στην κοινωνική αντίσταση χτίζουν ένα νομικό πλαίσιο τέτοιο που διευκολύνει τις φυλακίσεις και έναν αντιτρομοκρατικό νόμο τον 187Α, ο οποίος σε οδηγεί για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυλακή. Ακόμα και όταν οι κρατούμενες από τον 187Α αποφυλακιστούν, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ένα ακόμα είδος ομηρίας, αυτόν της οικονομικής αφαίμαξης. Μέσω της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες το κράτος ελέγχει κάθε οικονομική δραστηριότητα του ατόμου, όπως τραπεζικούς λογαριασμούς και τη δυνατότητα ανοίγματος νέων, κατάσχει κάθε περιουσιακό τους στοιχείο, με προφανείς τις επιπτώσεις στην επιβίωσή τους εκτός των κελιών (όπως στην περίπτωση της συντρόφισσας Πόλα Ρούπα). Σε αυτό το ασφυκτικό δικαστικό και κατασταλτικό πλαίσιο η υλική, πολιτική και ηθική υπεράσπιση των συντροφιών μας, αλλά και η πυρηνική αξιακή θέση αλληλεγγύης με τα έγκλειστα του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, είναι αναγκαία. Δεν θα αφήσουμε τα συντρόφια μας βορά στις ορέξεις του κράτους, θα σταθούμε δίπλα τους τόσο στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους, όσο και μετά από αυτή. Μέχρι την καταστροφή κάθε κελιού, κάθε κλουβιού, μέχρι να ζούμε όλα με όρους ισοτιμίας, αλληλεγγύης και αμοιβαιότητας.
Απέναντι στην προσπάθεια κράτους και αφεντικών να απονοηματοδοτήσουν τους αγώνες μας. Να απλώσουν την προπαγάνδα που θέτει την αναρχική δράση, τον ένοπλο αγώνα και την πολυμορφία ως κάτι αντικοινωνικό και κατάλοιπο της ιστορίας που τελείωσε, να δυναμώσουμε ακόμα πιο πολύ τους αγώνες μας. Να σταθούμε η μια δίπλα στο άλλο, κρατώντας τη μνήμη του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη ζωντανή, μη ξεχνώντας τα προφυλακισμένα συντρόφια Μαριάννα Μανουρά, Δήμητρα Ζαραφέτα, Νίκο Ρωμανό και τον Δημήτρη, τον Α.Κ.. Με πίστη στην επαναστατική Υπόθεση να αγωνιστούμε για την καταστροφή του κόσμου της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, μέχρι την Αναρχία.
Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από εμάς… Σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς!
Δύναμη και αλληλεγγύη στα προφυλακισμένα συντρόφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων.
Η δικαιοσύνη είναι ταξική μπουρλότο και φωτιά σε κάθε φυλακή.
Αναρχική συλλογικότητα Αcte
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
Ενάντια στην ιδεολογική και κατασταλτική εκστρατεία του κράτους, που στοχεύει τον αναρχικό αγώνα και τις αδιαμεσολάβητες κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις
Την 31η Οκτώβρη 2024, μετά από έκρηξη εκρηκτικού μηχανισμού σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, ο αναρχικός αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης χάνει τη ζωή του και η αναρχική αγωνίστρια Μαριάννα Μανουρά τραυματίζεται σοβαρά. Βαριά τραυματισμένη η Μαριάννα μεταφέρεται στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού, όπου και νοσηλεύεται φρουρούμενη, ενώ μετά τη δεύτερη επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε και χωρίς να έχει αναρρώσει πλήρως, οδηγείται στις φυλακές Κορυδαλλού. Από τις πρώτες ώρες της μεταφοράς της στον Ευαγγελισμό τα κατασταλτικά επιτελεία, ενόσω η ίδια βρισκόταν χωρίς τις αισθήσεις της, λαμβάνουν τα αποτυπώματά της και δίνουν εντολή για λήψη δείγματος αίματος για ανάλυση DNA χωρίς τη συναίνεσή της, ενώ οι ανακριτικές αρχές προσπαθούν να της αποσπάσουν απολογία. Παρά το γεγονός ότι χρήζει νοσηλείας, μέχρι και σήμερα βρίσκεται προφυλακισμένη στον Κορυδαλλό, με τις αρμόδιες αρχές από την μια πλευρά να της στερούν την απαραίτητη ιατρική περίθαλψη και τις αναγκαίες διαγνωστικές εξετάσεις και από την άλλη να την έχουν έγκλειστη κάτω από άθλιες και ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης.
Τις επόμενες μέρες από την έκρηξη στους Αμπελόκηπους συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται με απολύτως σαθρό κατηγορητήριο οι αγωνιστές/τρια Νίκος Ρωμανός, Δημήτρης Π. και Δήμητρα Ζαραφέτα και ο Α. Κ. εν μέσω ενός κλίματος τρομοϋστερίας και διακίνησης αστυνομικών σεναρίων από τα μιντιακά φερέφωνα της εξουσίας, σε συνέχεια της προσπάθειας του κράτους να κατασκευάσει ενόχους με έωλα στοιχεία και να οδηγήσει αγωνιστές στον εγκλεισμό και την εξουδετέρωσή τους από το πεδίο του κοινωνικού και ταξικού αγώνα. Τον Σεπτέμβρη του 2025 οι προφυλακισμένοι/ες αγωνιστές/τριες οδηγήθηκαν στην Ευελπίδων για τη συμπληρωματική διαδικασία στο στάδιο της ανάκρισης, με τις δικαστικές αρχές να παρατείνουν την προφυλάκισή τους.
Κατά τη διάρκεια των 6μιση χρόνων της ακροδεξιάς-νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του κράτους από τη Νέα Δημοκρατία και παρά την ύφεση των αντιστάσεων οι αναρχικοί συνέχισαν και ενέτειναν τη συμμετοχή τους σε όλα τα μέτωπα των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Μέσα από τη συμμέτοχή τους, αυτή, ήρθαν αντιμέτωποι με τη σκληρότερη όψη της καταστολής που επιβλήθηκε σε κάθε πεδίο αγώνα τόσο στο πλαίσιο της συνολικής και ευρύτερης κατασταλτικής επίθεσης απέναντι στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και τα αγωνιζόμενα κομμάτια της όσο και ειδικότερα στην κατασταλτική επιχείρηση που στόχευε και συνεχίζει να στοχεύει το αναρχικό κίνημα, τόσο με υλικούς όρους στους δρόμους και τις δομές του κινήματος όσο και ιδεολογικά με τη κατασυκοφάντησή του από την κυρίαρχη προπαγάνδα. Σε αυτό το ειδικό πλαίσιο εντάσσεται και η “αντι”τρομοκρατική εκστρατεία απέναντι στον αναρχικό αγώνα και έχει ως στόχο την εγκληματοποίησή του και την αποκοινωνικοποίησή του, μέσα από το φόβο, τη λασπολογία, την απομόνωση και την αποδυνάμωσή του. Αυτή η ειδική κατασταλτική στόχευση του κράτους αφορά το αναρχικό κίνημα καθώς μέσα από αυτό, κατά κύριο λόγο, εκφράστηκαν οι εξωθεσμικές, ριζοσπαστικές και αδιαμεσολάβητες κοινωνικές αντιστάσεις κατά τη διάρκεια όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου με κορυφαίο παράδειγμα αυτό της κοινωνικής εξέγερσης του Δεκέμβρη.
Η υπόθεση των Αμπελοκήπων, πέρα από το τραγικό συμβάν της απώλειας του αναρχικού αγωνιστή Κυριακού Ξυμητήρη, την προφυλάκιση άλλων 5 αγωνιστών και αγωνιστριών και την όξυνση της επιτήρησης και του ελέγχου πάνω στο αναρχικό κίνημα και τις δομές του, αναδεικνύει μια σειρά από πτυχές της ειδικής κατασταλτικής εκστρατείας του κράτους απέναντι στους αναρχικούς. Δεν αποτέλεσε μια κίνηση αποπροσανατολισμού τόσο της κοινωνίας όσο και των αγωνιζόμενων κομματιών της, όπως με ευκολία ισχυρίζεται η αριστερά μαζί με μια αφήγηση που θέλει τους αναρχικούς αγωνιστές όχι αποδέκτες της κρατικής καταστολής λόγω της πολιτικής τους ανάλυσης, θέσης και δράσης αλλά σαν εύκολα θύματα κυβερνητικών πολιτικών και συσχετισμών που βρίσκονται στο στόχαστρο των κατασταλτικών επιτελείων όποτε αυτό εξυπηρετεί το κυβερνητικό αφήγημα, αφαιρώντας κάθε πολιτικό πρόσημο του αναρχικού κινήματος και παρουσιάζοντάς το ως ένα αποσπασματικό, αυθόρμητο και παιδικό ξέσπασμα απέναντι στην υφιστάμενη αδικία και το οποίο δεν μπορεί να υπερασπιστεί μόνο του τον εαυτό του αλλά χρειάζεται πολιτικούς κηδεμόνες. Η κατασταλτική εκστρατεία απέναντι στο αναρχικό κίνημα είναι πάγια και διακηρυγμένη θέση του κράτους, ειδικά μετά την εξέγερση του 2008, και αυτό οφείλεται ακριβώς στο ότι οι αναρχικοί συνεχίζουν να αποτελούν το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι των αγωνιζόμενων και μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις όχι μόνο τον καπιταλισμό αλλά και το κράτος, χωρίς προσβάσεις, χωρίς διαμεσολαβήσεις, χωρίς εκπροσώπηση μέσα στο πολιτικό σύστημα εξουσίας και συναίνεση σε αυτό, γεγονός που καθιστά το αναρχικό κίνημα επικίνδυνο και μη ελέγξιμο. Οι προπαγανδιστικές, νομοθετικές και κατασταλτικές “αντι”τρομοκρατικές μεθοδεύσεις δεν συνιστούν μια στιγμιαία παρεκτροπή της ιεραρχημένης, καταπιεστικής και εκμεταλλευτικής δημοκρατίας του κράτους και των αφεντικών, όπως επίσης η συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων που δεν ενσωματώθηκαν καθεστωτικά δεν αφορά μόνο ατομικές επιλογές αγώνα ή την “εξάρθρωση” κάποιας ένοπλης οργάνωσης, αλλά στοχεύουν στην αποκήρυξη συνολικά της συλλογικής πολιτικής και κοινωνικής αντιβίας και στην εγκληματοποίηση κάθε μορφής αντίστασης που δεν διαμεσολαβείται από τους θεσμούς, μέσα από το “κυνήγι της τρομοκρατίας” και των “συγκοινωνούντων δοχείων” της.
Οι εξουσιαστές σήμερα επιχειρούν να σβήσουν τα αποτυπώματα ολόκληρων δεκαετιών σκληρών κοινωνικών και ταξικών αγώνων γιατί λειτουργούν ως κοινωνικά παραδείγματα αντίστασης που επιβιώνουν και αναπαράγονται, γιατί συνεχίζουν να εμπνέουν τις νέες γενιές και δείχνουν δρόμους αγώνα στους καταπιεσμένους στο σήμερα, γιατί 
κρατούν ζωντανή την προοπτική της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης. Το απρόσκοπτο βάθεμα των αντικοινωνικών και βίαιων αναδιαρθρώσεων, για τον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό, έχει ως προϋπόθεση τόσο το τσάκισμα συνολικά των κοινωνικών και ταξικών αγώνων όσο και ειδικά την πλήρη εξουδετέρωση του πιο συνειδητά αντισυναινετικού και ριζοσπαστικού κομματιού των αγωνιζόμενων, που θέτει ως ορίζοντα την καταστροφή του εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού κρατικού οικοδομήματος και τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Απέναντι στην κρατική επιχείρηση τρομοκρατίας, που επιδιώκει να στοχεύσει αγωνιστές και αγωνίστριες, απέναντι στην ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων, στην αστυνομική αυθαιρεσία και βία, δηλώνουμε ότι οι μόνοι τρομοκράτες είναι το κράτος και το κεφάλαιο, το σύστημα εξουσίας που λεηλατεί και καταδικάζει τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στην ανέχεια και την εξαθλίωση, που εγκαθιδρύει αστυνομικό στρατό κατοχής μέσα στις πόλεις σε κάθε πεδίο κοινωνικής δραστηριότητας, που δολοφονεί στα αστυνομικά τμήματα και μπλόκα, στα τρένα, στα νοσοκομεία με τη διάλυση του ΕΣΥ, στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης – φρούριο, στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, που επιτίθεται με σφοδρότητα στο αναρχικό κίνημα, τις δομές του και τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που αναπτύσσονται μέσα στα σχολεία, τις σχολές, τους χώρους εργασίας και τις γειτονιές, που στηρίζει τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και βαθαίνει την εμπλοκή του στην πολεμική μηχανή, που πριμοδοτεί τις φασιστικές συμμορίες και τον εθνικισμό, που καταστέλλει όσους και όσες αγωνίζονται για ζωή και ελευθερία και προορίζει για τους καταπιεσμένους πληβείους μόνο έναν αβίωτο κόσμο εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Κυριάκος Ξυμητήρης πάντα παρών στους αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση
Λευτεριά στους/ις διωκόμενους/ες και προφυλακισμένους/ες αγωνιστές/τριες για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Οργάνωση και αγώνας για την Κοινωνική Επανάσταση , την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Διαδήλωση: Παρασκευή 31 Οκτώβρη, Προπύλαια, 18.30
τοπικός συντονισμός Αθήνας | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Κάλεσμα στήριξης του τριημέρου μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Καλούμε σε στήριξη του τριημέρου που οργανώνει η Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Φυλακισμένους, Φυγόδικους και Διωκόμενους Αγωνιστες και Αγωνίστριες.
– Πέμπτη 30/10, 18:00 στην ΑΣΟΕΕ, εκδήλωση για την Επαναστατική μνήμη και παρουσίαση του βιβλίου «Αειφανή Αστέρια: Φωτίζοντας το μονοπάτι της Αντίστασης»
– Παρασκευή 31/10, 18:30 , Προπύλαια: Πανελλαδική πορεία στο κέντρο της Αθήνας στη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων των συντρόφων και συντροφισσών για την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
– Κυριακή 02/11, 12:00, πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη στο νεκροταφείο Αμαρουσίου.
“Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια λάμψη;”
Ν. Χικμέτ
Η έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, στις 31/10/2014, είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια του αναρχικού αγωνιστή συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στους κοινωνικούς ταξικούς αγώνες, που επέλεξε να υψώσει το ανάστημά του, να πάρει το ρίσκο και να σηκώσει το κόστος ριζοσπαστικών επιλογών ζωής και αγώνα.
Από την έκρηξη αυτή, τραυματίστηκε βαριά η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, η οποία προφυλακίστηκε άμεσα και εκδικητικά, ενώ άνοιξε ένας κύκλος διώξεων που οδήγησε, μέσω σκευωριών και δεξαμενών υπόπτων κράτους και αντιτρομοκρατικής και μιντιακού κανιβαλισμού, στην προφυλάκιση της συντρόφισσας Δήμητρας Ζαραφέτα, των συντρόφων Δημήτρη και Νίκου Ρωμανού και του Α.Κ.
Έναν χρόνο μετά, ο αγωνιστής και σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης παραμένει παρών, έχοντας αφήσει ανεξίτηλα τα χαρακτηριστικά της αφοσίωσης για την κοινωνική επανάσταση, την ενότητα στον αγώνα, παίρνοντας ρίσκο, σηκώνοντας το κόστος και πάντα με χαμόγελο. Αυτό είναι το αποτύπωμα που αφήνει σε όλους/ες/α εμάς και με αυτή την παρακαταθήκη συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!
Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ)
Η μνήμη είναι η ρίζα της ζωής, η συντροφικότητα η μήτρα του αγώνα
Τιμή για πάντα στον ένοπλο αντάρτη Κυριάκο Ξυμητήρη.
Το χρονικό.
Πέμπτη 31 Οκτώβρη 2024, Οδός Αρκαδίας, Αθήνα. Ο χρόνος σταματά, οι καρδιές όσων πολεμούν την αδικία παγώνουν. Μία έκρηξη στο λάθος μέρος οδήγησε στην απώλεια του συντρόφου και αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη. Την ίδια στιγμή τραυματίζεται η συντρόφισσα Μαριάννα Μανούρα και αιχμαλωτίζεται από το κράτος. Το επόμενο διάστημα φυλακίζονται επίσης η συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα, οι σύντροφοι Δημήτρης, Νίκος Ρωμανός και Α.Κ. Το κράτος, και αυτή τη φορά, δείχνει το μένος του απέναντι στον πολύμορφο ριζοσπαστικό αγώνα με συλλήψεις που κατά περιπτώσεις οι αιτιολογήσεις τους κυμαίνονται σε τραγελαφικά επίπεδα.Ερχόμαστε αντιμέτωποι για άλλη μια φορά, -όπως και σε πλήθος άλλων πολιτικών υποθέσεων που σχηματίζονται με το κατηγορητήριο του 187Α- με τον κατασταλτικό κρατικό μηχανισμό απέναντι στους αγωνιστές.Τα μηδαμινά στοιχεία και οι fast-track δικονομικές διαδικασίες προφυλακιζουν διαχρονικά ενεργούς ανθρώπους του κινήματος, ποινικοποιούν συντροφικές και φιλικές σχέσεις, όλα μέσα σε ένα πλαίσιο νόμου που από τη μία έχει φτιαχτεί τόσο ευρεία για να μπορεί να προσαρμόζεται ανα τη συνθήκη και από την άλλη για να φωτογραφίζει συγκεκριμένα αυτούς που αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ο 187Α γνωστός ως “τρομονομος”, ως το πιο αναβαθμισμενο και συνάμα το πιο ιδεολογικά προσανατολισμένο κομμάτι του νομικού οπλοστασίου της αστικής δημοκρατίας και δικαιοσύνης, εξυπηρετεί την πολιτική της προληπτικής αντεπανάστασης, αποτελεί ένα ιδεολογικό και υλικό κρατικό κατασκεύασμα καταστολής και υλικής απομάκρυνσης από τον καθημερινό κόσμο του αγώνα μέσα από την απομόνωση και τη φυλάκιση. Ταυτόχρονα,επιδιώκει την καταστολή των συνειδήσεων, την δημιουργία φόβου σε όσα αντιστέκονται με έναν απώτερο στόχο την διάλυση των (ριζοσπαστικών) κινημάτων. Σε απόλυτη σύμπνοια κινήθηκε και ο μιντιακός μηχανισμός ο οποίος υπάρχει για την διάχυση και εξυπηρέτηση της κρατικής προπαγάνδας και των καπιταλιστικών συμφερόντων λοιδορώντας την μνήμη του αναρχικού συντρόφου Κυριάκου και διαπομπεύοντας με κανιβαλιστικούς όρους τα διωκόμενα συντρόφια της υπόθεσης Αμπελόκηπων σε ένα “κυνήγι μαγισσών”.
O διαρκής ταξικός πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται.
Αυτή η ημερομηνία θα χαραχτεί στο συλλογικό συνειδητό, ως ημέρα μιας τεράστιας αναντικατάστατης απώλειας, αλλά και ως μια υπενθύμιση ότι ο αγώνας μέχρι την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση, δεν σταματά, έχει στιγμές νικών, ηττών, χαράς ή θυσίας, άλλοτε είμαστε πολλοί/ες/α, άλλοτε είμαστε λίγες – ή αισθανόμαστε έτσι – αλλά ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Η προοπτική ενός ανεξούσιου κόσμού μακριά από την σαπίλα κρατικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης συνεχίζει να εμπνέει, να οδηγεί ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν να οργανώνονται και να αντεπιτίθενται και πλάι τους να συντάσσονται και άνθρωποι οι οποίοι εγκαταλείπουν τα μικρά προνόμια τους σε αυτόν τον ταξικό κόσμο, και θέτουν εαυτόν μαχητικά στην τέρμα άκρη του ταξικού και κοινωνικού χαρακώματος, στον πόλεμο που συνεχίζει να μαίνεται, που συμβαίνει πίσω από τις σκιές της μιντιακής κάλυψης και θα συνεχίσει να μαίνεται μέχρις κατάργησης των τάξεων, τον ταξικό πόλεμο.
‘Eνας κόσμος δύο επιλογές.
Ο φετινός Οκτώβρης έχει καθοριστεί ως μήνας μνήμης του πεσόντα συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, μήνας αγώνα και μήνας υπεράσπισης των επιλογών του. Είναι ευκαιρία να καταδείξουμε ότι πίσω από τις λουσάτες καπιταλιστικές βιτρίνες, πίσω από τα ψευτοδιλήμματα της υπαναχώρησης και της ενσωμάτωσης, ο πραγματικός καπιταλιστικός κόσμος είναι ωμά και κυνικά όσο βιαιότερος μπορεί να γίνει, για την επέκταση των πεδίων κερδοφορίας του, για την δημιουργία στρατών αποκλεισμένων, για την πειθάρχηση εξεγερμένων πληθυσμών. Η γενοκτονία της Γάζας, το απέραντο νεκροταφείο μεταναστ(ρι)ών που λέγεται Μεσόγειος Θάλασσα, ο παγκόσμιος μιλιταρισμός και οι εξοπλιστικές κούρσες, είναι το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλιστικού συστήματος. Πάντα διαφαίνεται ολοκάθαρα ο δρόμος της ενσωμάτωσης και της υποταγής και ο δρόμος προς την αδιάκοπη και αδιάλλακτη αντίσταση, απλώς αναλόγως εποχών και περιοχών κάποτε πέφτουν όλες οι κουρτίνες. Επιλέγοντας να παραθέσουμε το ίδιο απόσπασμα με κείμενο της συντρόφισσας Δήμητρας, του Γασάν Καναφάνι, παλαιστινίου κομμουνιστή συγγραφέα, εκδοχή της ανεξάντλητης και αδιάκοπης παλαιστινιακής αντίστασης, μιας Παλαιστίνης που μάχεται με το όπλο στο χέρι την πιο οργανωμένη φονική γενοκτονική μηχανή
“Σε αυτούς που έφυγαν αλλά παραμένουν ακόμα σύντροφοι. Γνωρίζατε δυο δρόμους στη ζωή και η ζωή ήξερε από εσάς μόνο έναν. Γνωρίζατε το δρόμο της υποταγής και τον αρνηθήκατε. Γνωρίζατε τον δρόμο της αντίστασης και τον περπατήσατε .Αυτόν τον δρόμο διαλέξατε να πάρετε. Και οι σύντροφοί σας προχωρούν μαζί σας.”
H κρατική βία.
Φυσικά ο εχθρός δεν χτυπάει μόνον στα εξώφθαλμα παραδείγματα. Κρατική βία δεν είναι ούτε μόνον η σιωνιστική αποικιοκρατία και η γενοκτονία που διεξάγει, ούτε μόνον οι ΝΑΤΟϊκοί βομβαρδισμοί, ούτε μόνον ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών που διεξάγει το ελληνικό κράτος. Ακόμη και στο εσωτερικό τους τα κράτη ασκούν ωμή ταξική βία, 
παράγουν οξεία κοινωνική βαρβαρότητα. Μέσα στο κάδρο με τον πιο εμφατικό τρόπο είναι η οργανωμένη επίθεση στα πολιτικοποιημένα ριζοσπαστικά κομμάτια και στα οργανωμένα κομμάτια της εργατικής τάξης, το σχέδιο για την αποριζοσπαστικοποίηση και η καταστολή η οποία ανάγεται σε κεντρική κρατική πολιτική. Προσπερνώντας όμως όλα αυτά, ποια δεν έχει βιώσει την βία της μισθωτής σκλαβιάς, τον φόβο του αφεντικού και της επισφάλειας, την βία της ακρίβειας, την βία της πατριαρχίας, την αηδία για τα κυρίαρχα αφηγήματου του μισανθρωπισμού και του διάχυτου κοινωνικού ρατσισμού;
H προλεταριακή αυτοάμυνα.
Στην δημόσια σφαίρα οφείλουμε να απαντούμε με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία. Ο ταξικός πόλεμος μαίνεται, ο προλετάριοι δεν οφείλουν απλά για το δίκιο, αλλά έχουν και συμφέρον να οργανωθούν επαναστατικά ως τάξη. Τον αγώνα μας δεν τον οριοθετούν οι κρατικοί νόμοι, τα μέσα μας δεν περιορίζονται σε αυτά που “εγκρίνουν” οι κάθες λογής συνθηκολογημένες δυνάμεις, όπως το ΚΚΕ, με δήθεν ταξικό λόγο, και ρόλο στην διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης. Η πένα, η πέτρα, η βόμβα, το τουφέκι ήταν είναι και θα είναι τα μέσα για την προλεταριακή αυτοάμυνα.
‘Oσο δεν ξεχνάμε τους αιχμαλώτους του πολέμου δεν ξεχνάμε τον ίδιο τον πόλεμο.
Στο εδώ και στο τώρα δεν ξεχνάμε τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου. Δεν ξεχνάμε τους συντρόφους μας πολιτικούς κρατούμενους στα κελιάς της ελληνικής αστικής δημοκρατίας. Δεν ξεχνάμε τους ταξικούς κρατούμενους στα ίδια κελιά, αυτών που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να βρεθούνε έγκλειστοι, στεκόμαστε πλάι στους χιλιάδες μετανάστες που είναι φυλακισμένοι σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης άνευ δίκης και σε αυτούς που με δίκες παρωδίες φυλακίστηκαν ως <<διακινητές>>. Ο νούς μας δίπλα σε Ρώσους, Ουκρανούς και άλλους αντιμιλιταριστές που αιχμαλωτίστηκαν ή καταναγκάστηκαν στο μέτωπο μετά την άρνηση τους να ενταχθούν στους κρατικούς στρατούς και να ανυψώσουν αντιμιλιταριστικό παράστημα. Περιμένωντας και εμείς αγωνιώντας πλάι στους συντρόφους τους και τους αγαπημένους τους, την στιγμή στην οποία η αντίσταση απελευθερώνει έναν έναν τους χιλιάδες αιχμαλώτους από τους σιωνιστές.
Στον διαρκή ταξικό πόλεμο που μαίνεται, στεκόμαστε μαχητικά, αλληλέγγυα και διεθνιστικά με την επαναστατική μεριά της ιστορίας.
“Γιατί είχαμε διαλέξει την αντίσταση, το επαναστατικό όραμα, το μίσος για αυτόν τον κόσμο και την αγάπη για τη ζωή. Και η ανατρεπτική τους μνήμη δρα σαν καύσιμο στις φωτιές μας, σαν μελάνι στα κείμενά μας, σαν συνθήματα στις πορείες μας και σαν πέτρες στις τσέπες μας, δίνοντας νόημα στον θάνατό τους, καλώντας τους για μια ακόμα μάχη. Ξανά και ξανά…” – Μαριάνα, Δήμητρα.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ – ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ.
ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ
ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ανάρες – Ομάδα Δράσης και Αλληλεγγύης
Στις 31 Οκτωβρίου συμπληρώνεται 1 χρόνος από την έκρηξη σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στη γειτονιά των Αμπελοκήπων. Ένα χρόνο πριν, ο αναρχικός σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης πέφτει νεκρός, η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μ. τραυματίζεται σοβαρά και μεταφέρεται στον Ευαγγελισμό, ενώ μετά από λίγες μόλις μέρες, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η νοσηλεία και η ιατρική της φροντίδα, καταλήγει στις φυλακές του Κορυδαλλού κατά παράβαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μέσα σε ένα κλίμα τρομοϋστερίας, λοιδορίας και στόχευσης της πολιτικής δράσης, αγωνιστών και των προσωπικών/συντροφικών/πολιτικών σχέσεων, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται λίγες μέρες μετά με έωλα στοιχεία ως σχετιζόμενοι με την υπόθεση, οι αναρχικοί σύντροφοι/σα Δημήτρης, Δήμητρα, Νίκος Ρωμανός και ο Α.Κ.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά μια γνωστή τακτική του κατασταλτικού μηχανισμού, ο οποίος κατασκευάζει υποθέσεις, χαλκεύει στοιχεία, ανακαλύπτει «δεξαμενές υπόπτων» και «συγκοινωνούντα δοχεία», πλάθει «τρομοκρατικά προφίλ», με σαφή σκοπό να ποινικοποιήσει την πολιτική δράση και τις σχέσεις που εμπεριέχει, να συσκοτίσει το πραγματικό ιδεολογικό της πλαίσιο, να απαξιώσει, να τρομοκρατήσει και να απενεργοποιήσει αγωνιστές. Μια τακτική, η οποία μας αφορά όλους και είναι επιτακτικό να μας βρει απέναντι, στιβαρά αλληλέγγυους να χτίζουμε πολιτικό «τείχος προστασίας».
Στις 31 Οκτώβρη κατεβαίνουμε στον δρόμο τιμώντας τη μνήμη του συντρόφου μας. Ενός συντρόφου με ανοιχτή παρουσία στο πεδίο των κοινωνικών, εργατικών, ταξικών αγώνων, της διεθνιστικής αλληλεγγύης, στις πολιτικές διαδικασίες και διεργασίες, στα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής μας. Η τραγική απώλεια του Κυριάκου Ξυμητήρη είναι απώλεια για τον ίδιο τον αγώνα. Είναι απώλεια ενός αγωνιστή που επέλεξε να στρατευτεί από την δική του θέση και αφετηρία στον αγώνα για μια άλλη ιδέα, ένα άλλο αφήγημα, μια πρόταση ενός κοινωνικού και ταξικού μετασχηματισμού για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αδικία των λίγων, βασισμένο στις ανάγκες και το συμφέρον των πολλών. Και βάσει αυτής της επιλογής δεν δίστασε να αναμετρηθεί με τις προκλήσεις και τους κινδύνους της.
Η συζήτηση για την ταξική αντιβία και τις όποιες αναβαθμισμένες μορφές πάλης είναι μια ζωντανή συζήτηση με ιστορική συνέχεια και διάρκεια εντός του κινήματος. Οι όροι, ο χρόνος, οι συνθήκες, η σύνδεση της με το υποκείμενο, τα αποτελέσματά της αποτελούν σημεία τριβής σε μια διαρκή ιδεολογική-πολιτική ζύμωση εντός και εκτός των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων. Παρόλες τις συμφωνίες και τις διαφωνίες, τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η ταξική αντιβία σε όλο το φάσμα της αποτελεί δομικό στοιχείο των ιδεολογικών μας καταβολών και πυρήνας του όποιου επαναστατικού προγράμματος μας για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, δηλαδή την χειραφέτηση και εντέλει την απελευθέρωση της τάξης μας. Και αυτό γίνεται ξεκάθαρο ως μέρος μιας κοινής παραδοχής στην οποία όλοι ανεξαιρέτως συναντιόμαστε. Ότι η ταξική αντιβία αποτελεί παράγωγο και απάντηση στη βία και τη στυγνή εκμετάλλευση που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα για την διαιώνιση της κερδοφορίας του και των προνομίων της άρχουσας τάξης. Οπότε οι διακριτικές ή μη αποστάσεις και μια γενική, βιαστική συλλήβδην απεμπόληση και καταδίκη της, μας αφαιρούν τη δυνατότητα ουσιαστικής ζύμωσης καθώς και βασικά ιδεολογικοπολιτικά εργαλεία θολώνοντας την δυνατότητα επικοινώνησης και κοινωνικής σύνδεσης του ιδεολογικοπολιτικού μας πλαισίου λειτουργώντας ως τροχοπέδη στην δυναμικά προοπτική εξέλιξη των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων προς όφελος του αγώνα.
Γιατί μιλώντας για το φάσμα της ταξικής αντιβίας, μιλάμε για ένα πολύμορφο μωσαϊκό εκφράσεών της ως απάντηση στην βία που ασκεί το σύστημα στους εργασιακούς χώρους, στα πανεπιστήμια, στους δρόμους, στα σύνορα, στις ζωές μας συνολικά. Δηλαδή, την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και την διεκδίκηση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και μισθών αντίστοιχων με τις ανάγκες μας, την υπεράσπιση βασικών μας δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στη στέγαση, το μπλοκάρισμα αντιδραστικών νομοσχεδίων στην εκπαίδευση και την εργασία, το μπλοκάρισμα πλοίων με φορτία θανάτου για την σφαγή των λαών της Μέσης Ανατολής και της Παλαιστίνης, τις μεγαλειώδης απεργίες, τον συγκλονιστικό αγώνα λόγω της συγκάλυψης του καπιταλιστικού εγκλήματος των Τεμπών. Από την υλική και μη αντιπαράθεση με τους φασίστες, την εναντίωση στην αυταρχικοποίηση της καταστολής, το γκρέμισμα των τειχών που ορθώθηκαν για να αποκλείσουν τους πρόσφυγες που δημιούργησε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μέχρι την απάντηση που αρμόζει στην έμφυλη βία, τις μαζικές ή μη μορφές αντιβίας στους δρόμους, το σπάσιμο των κόκκινων γραμμών για το δικαίωμα στην διαδήλωση, την μαζική ή μη ανάληψη αναβαθμισμένης ή ένοπλης δράσης.
Από τις σφιγμένες γροθιές, τις φωνές που ενώνονται για το δίκιο, τα σώματα που γίνονται μια αδιάρρηκτη αλυσίδα μπροστά στην καταπίεση, τις μηχανές των εργοστασίων που σταματούν, τις σπασμένες αλυσίδες τις αποικιοκρατίας μέχρι τη στιγμή που οι λαοί συνειδητοποιούν τη θέση τους και τον ιστορικό τους ρόλο και οπλίζονται με κάθε μέσο επιχειρώντας το γκρέμισμα των χειμερινών ανακτόρων και την έφοδο στον ουρανό.
Καταλήγοντας, δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην ταξική αντιβία των απανταχού καταπιεσμένων και δεν μπορούμε παρά να αποδίδουμε τιμή σε όσους έπεσαν εξυπηρετώντας έναν σκοπό μεγαλύτερο από αυτούς.
Κυριάκος Ξυμητήρης, Παρών.
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 31/10/2025, Προπύλαια, 18.30
“Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε σου είναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής. Και να το ξέρεις θα βγούμε νικητές κι’ ας είν’ βαριές οι θυσίες μας” Ν. Χικμέτ
Τιμή για πάντα στον αναρχικό κοινωνικό επαναστάτη Κυριάκο Ξυμητήρη
Λευτεριά στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που διώκονται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Στις 31/10/2024 ο αναρχικός κοινωνικός αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης χάνει την ζωή του μετά από έκρηξη σε διαμέρισμα στου Αμπελόκηπους. Το ερώτημα του πώς υπερασπιζόμαστε τη ζωή απέναντι σε ένα σύστημα που τη συνθλίβει καθημερινά, συμπυκνώνει τη διαδρομή αγώνα του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη. Ο Κυριάκος επέλεξε να απαντήσει με τη δράση, με τη σύγκρουση, την εξέγερση, την επανάσταση. Ήταν παρών όπου ο αγώνας γεννιόταν, στις αντιστάσεις ενάντια στην “ανάπλαση” των Εξαρχείων, στην αλληλεγγύη προς τους πολιτικούς κρατούμενους και τον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό, στις δυναμικές κινητοποιήσεις για τα κρατικά εγκλήματα στα Τέμπη και στην Πύλο, στον αντιφασιστικό και αντιπολεμικό αγώνα, στις διαδηλώσεις ενάντια στις αστυνομικές δολοφονίες και την πατριαρχία. Δεν ήταν απλώς παρών· ενσάρκωνε μια στρατηγική συνεχούς ρήξης και υπέρβασης, σε κάθε επίπεδο. Πολιτικό, οργανωτικό, συντροφικό, μαχητικό. Η στάση και η διαδρομή του ήταν μια ζωντανή απόδειξη πως ο αγώνας για τη ζωή περνά μέσα από τον αδιάκοπη πάλη ενάντια στο σύστημα που τη σκοτώνει.
Σε μια τέτοια διαδικασία αναζήτησης των υπερβάσεων εκείνων που θα κάνουν εφικτή την αντιστοίχιση των αντιστάσεων στο επίπεδο εκείνο που επιβάλλει η εποχή μας, μπορούμε να φανταστούμε τον Κυριάκο το μοιραίο μεσημέρι της 31ης Οκτωβρίου. Να αναζητά τους όρους στο πώς ένα διαχρονικό μέσο πάλης στα χέρια των επαναστατικών κινημάτων σε όλο τον κόσμο, θα γινόταν μέσο αντίστασης ενάντια στο καθεστώς του εργασιακού σφαγείου και του κρατικού ολοκληρωτισμού, ενάντια στο φασισμό, την πατριαρχία, τον πόλεμο, τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Στο πώς θα γινόταν, με άλλα λόγια, μια ένοπλη ενέργεια μια έμπρακτη συμβολή στη συγκρότηση του αντίπαλου δέους στην κρατική-καπιταλιστική- ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.
Μετά τον θάνατο του συντρόφου Κυριάκου, μέσα από ένα σκηνικό κρατικής προπαγάνδας, δικαστικής αυθαιρεσίας και μιντιακής τρομολαγνείας, ξεδιπλώνεται ένα νέο κεφάλαιο της κατασταλτικής επίθεσης ενάντια σε αυτούς που αγωνίζονται. Η έκρηξη που στοίχισε τη ζωή στον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη μετατράπηκε άμεσα σε πολιτικό εργαλείο, με τα ΜΜΕ και το κράτος να χτίζουν βιαστικά ένα αφήγημα «τρομοκρατίας», επιστρατεύοντας τον 187Α για την ποινικοποίηση συντροφικών και φιλικών σχέσεων. Συλλήψεις, προφυλακίσεις και βασανισμοί – με αποκορύφωμα τη στέρηση ιατροφαρμακευτικής φροντίδας στις κρατούμενες Δήμητρα και Μαριάννα – συνθέτουν την εικόνα ενός καθεστώτος εκδικητικής εξουσίας που επιστρατεύει το δόγμα «Νόμος και Τάξη» ενάντια σε όσους αντιστέκονται.
Πίσω από τη ρητορική της «τρομοκρατικής απειλής» κρύβεται η διαχρονική στρατηγική του κράτους να καταστείλει κάθε ριζοσπαστική φωνή και πρακτική, να διαστρεβλώσει τη σημασία του αγώνα και να εξοντώσει κοινωνικά και φυσικά τους ανθρώπους του. Όμως, όπως απέδειξε και η ζωή του Κυριάκου, η πίστη στην ελευθερία, την ισότητα και τη συλλογική δράση δεν κάμπτεται από τις φυλακές, ούτε από τους θανάτους. Η μνήμη των νεκρών και η αλληλεγγύη στους διωκόμενους δεν είναι τιμές αλλά πράξεις συνέχειας. Απέναντι στην καταστολή και την κρατική τρομοκρατία, η απάντηση παραμένει πολιτική, συλλογική και αταλάντευτη: ο αγώνας συνεχίζεται.
Για να ολοκληρωθεί το μωσαϊκό τρομοϋστερίας αυτής της υπόθεσης, συλλαμβάνονται και ο σύντροφος Δημήτρης, με μόνη σύνδεση του – όπως και της Δήμητρας – τη σχέση τους με το διαμέρισμα. Οι συλλήψεις όμως δεν τελειώνουν εκεί, καθώς λίγες εβδομάδες αργότερα ακολουθεί η σύλληψη του αναρχικού συντρόφου Νίκου Ρωμανού και του Α.Κ., με μοναδικό στοιχείο ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε ένα κινητό αντικείμενο (πλαστική σακούλα).
Ο βασανισμός και η κρατική εκδικητικότητα της συντρόφισσας Μαριάννας – που μεταφέρθηκε πολυτραυματίας στον Ευαγγελισμό μετά την έκρηξη στους Αμπελόκηπους – αλλά και της συντρόφισσας Δήμητρας, δεν έχουν τελειωμό. Η Μαριάννα θα βρεθεί φρουρούμενη για 15 μέρες στο νοσοκομείο και θα μεταφερθεί, παρά τα σοβαρά τραύματά της, στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.
*
Ο θάνατος του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, αποτελεί πριν από όλα ένα κάλεσμα αγώνα και συνέχειας. Συνέχεια ενός αγώνα και μιας πρακτικής, που 50 χρόνια μετά την πτώση της Χούντας και την «αποκατάσταση της δημοκρατίας», επιμένει κόντρα στη λυσσαλέα προσπάθεια των κρατούντων να την κάνουν να σιγήσει, να στρέφει τα πυρά στον ταξικό εχθρό : το κράτος, το κεφάλαιο, το φασισμό, τον ιμπεριαλισμό. Η προετοιμασία μιας ένοπλης επίθεσης εναντίον του καθεστώτος από τον σύντροφο Κυριακό αποκτά ακόμα μεγαλύτερη ιστορική και πολιτική σημασία ακριβώς γιατί επιχειρήθηκε μέσα στην ιστορική διαδικασία του τέλους του κύκλου της μεταπολίτευσης και στο πέρασμα σε μια ακραία νεοφιλελεύθερη όσο και φασίζουσα εποχή ταξικής εκμετάλλευσης και κρατικής καταστολής, στο φόντο της γενίκευσης ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, της γενοκτονίας στην Παλαιστίνης και της διεθνούς ανόδου της ακροδεξιάς.
Πεδίο σκληρής ταξικής αντιπαράθεσης, η μεταπολίτευση σηματοδοτεί για το εργατικό και λαϊκό κίνημα την εποχή όπου κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες, μέσα από ριζοσπαστικές διαδικασίες και επιλογές πάλης που ξεπέρασαν τα όρια της αστικής νομιμότητας, σειρά κοινωνικών ελευθεριών και εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Ο ένοπλος αγώνας στα χρόνια της μεταπολίτευσης αποτελεί οργανικό κομμάτι αυτής της αντιπαράθεσης, και ως τέτοιος δεν μπορεί παρά να συνδέεται ποικιλοτρόπως με όλη την προϊούσα ιστορία της εγχώριας ταξικής πάλης. Στην πραγματικότητα ο σύγχρονος ένοπλος αγώνας, με τα δικά του ασφαλώς αυτοτελή και πρωτότυπα ως προς το περιεχόμενο χαρακτηριστικά, είναι γέννημα αυτού που ορίστηκε ως «παράδοση λαϊκής ανταρσίας», συνέχεια μιας ιστορικής κληρονομιάς που φτάνει από τα χρόνια της κλεφτουριάς ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία ως τον αντάρτικο αντιφασιστικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα της δεκαετίας του 1940 και την ένοπλη αντίσταση στη Χούντα από πρωτοπόρα τμήματα του αντιδικτατορικού κινήματος με κορυφαίο παράδειγμα την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου από τον λαϊκό αγωνιστή Παναγούλη.
Αν κάτι αποδεικνύει η συνέχεια του ένοπλου αγώνα μέσα στα χρόνια της μεταπολίτευσης, είναι ότι ο ένοπλος αγώνας ακριβώς επειδή γεννιέται στο έδαφος των ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων δεν μπορεί -πόσο μάλλον σήμερα που οι αντιθέσεις αυτές γιγαντώνονται- παρά να αναγεννιέται συνεχώς. Η δίκαιη δηλαδή αντιβία (ένοπλη ή μη, μαζική ή μειοψηφική) που στρέφεται ενάντια στους δυνάστες της κοινωνίας, της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας, συντονισμένη πάντα με τους κοινωνικούς, ταξικούς αντιιμεριαλιστικούς και αντιφασιστικούς, αγώνες του σήμερα και του χθες, αποτελεί μια συνεχιζόμενη επιλογή ρήξης τόσο με το εγχώριο πολιτικό σύστημα όσο και με τα ρεφορμιστικά κομμάτια που αναγνωρίζουν –ενδεχομένως- την ένοπλη αντίσταση ως μια επιλογή αγώνα η οποία αντιστοιχεί μόνο σε περιόδους πραξικοπημάτων ή ιμπεριαλιστικής εισβολής. Μια πολιτική θέση που αποτελεί έμμεση παραδοχή της έλλειψης πολιτικής και οργανωτικής προετοιμασίας για την αντιμετώπιση καταστάσεων που ακόμα και για τους ίδιους οι συνθήκες για ένοπλο αγώνα θα είναι πλέον ώριμες.
Μέσα στην εκπνοή του ιστορικού κύκλου της μεταπολίτευσης ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης αφήνει την τελευταία του πνοή κατά την διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας. Η βόμβα που εκρήγνυται ύστερα από τεχνικό λάθος μέσα σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας καταστρέφει ολοσχερώς τα διαμερίσματα δεκάδων ενοίκων και ιδιοκτητών ενώ από το ωστικό κύμα της έκρηξης από τύχη δεν υπήρξε κάποιος σοβαρός τραυματισμός. Από την πρώτη στιγμή της αιχμαλωσίας της η συντρόφισσα Μαριάννα η οποία βρέθηκε μέσα στο διαμέρισμα που έγινε η έκρηξη και τραυματίστηκε σοβαρά επιχείρησε να καταστήσει σαφές το γεγονός ότι η βόμβα που έσκασε σε καμία περίπτωση δεν στόχευε τους ανθρώπους της πολυκατοικίας και ότι όπως αντίστοιχα γεγονότα στο παρελθόν, τόσο εγχώρια (πχ στη Χούντα) όσο και διεθνώς, δεν θα καταφέρουν να αλλοιώσουν το περιεχόμενο των σκοπών του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη.
Το γεγονός ότι η συντρόφισσα βαριά τραυματισμένη στα χέρια της «αντίτρομοκρατικής» επέλεξε να θέσει ως προτεραιότητα το πέρασμα του παραπάνω μηνύματος δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους και όσες είχαμε την τύχη να συμπορευτούμε μαζί της στα μονοπάτια του αγώνα. Οι κοινωνικές και ταξικές αναφορές των συντρόφων μας, η πάγια τους εναντίωση απέναντι σε αντιλήψεις παράπλευρων απωλειών, το επαναστατικό τους ήθος που μπόλιαζε τις ανοιχτές συνελεύσεις και τις επαναστατικές διαδικασίες, η αφιέρωση της ζωής τους στον ίδιο τον αγώνα για κοινωνική επανάσταση, δεν θα άφηνε περιθώρια για την εμφάνιση ξένων προς την αναρχική ηθική θέσεων που θα υπονόμευαν ευθέως την φιλοσοφία και την στάση ζωή τους.
Στον ανταρτοπόλεμο, το ηθικό πλεονέκτημα του αντάρτη αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο του στην διαδικασία της σύγκρουσης με τον αντίπαλο. Τα στρατιωτικά επιτεύγματα, οι μικρές και οι μεγάλες νίκες μας μπορεί να κλονίζουν στιγμιαία τον αντίπαλο, να καταφέρουν να τον αποσυνθέτουν και ενίοτε να τον αδρανοποιούν όμως το ηθικό πλεονέκτημα απέναντι του αποτελεί το όχημα για την συγκρότηση του αντίπαλου επαναστατικού δέους. Γι αυτό εξάλλου και ο ταξικός αντίπαλος επιχειρεί σε κάθε ιστορική εποχή να πλήξει το γόητρο των πολιτικών του αντιπάλων εμφανίζοντας τους ως ηθικά κατώτερους να υπηρετήσουν τα ιδανικά τα οποία υπερασπίζονται. Κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης οι ένοπλες οργανώσεις αποτέλεσαν κατεξοχήν πεδίο κατασυκοφάντησης από τον αντίπαλο ειδικά σε περιπτώσεις που το αστικό σύστημα αντιλαμβανόταν ότι η δράση τους εξασφάλιζε κοινωνικές συναινέσεις και λαϊκή αποδοχή. Το γεγονός ότι σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας επί 50 χρόνια με συνέπεια ένοπλες οργανώσεις και μαχητικές ένοπλες πρωτοβουλίες παρεμβαίνουν σταθερά στο πολιτικό πεδίο, αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα στη διαμόρφωση της πολιτικής συγκυρίας και συμβάλλοντας με τη δράση τους στη συγκρότηση μιας πλατιάς λαϊκής επαναστατικής αντιπολίτευσης αποτελεί ισχυρό πλήγμα για το καθεστώς που παρά τους διακηρυγμένους στόχους του για καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» διαψεύδεται οικτρά από την ίδια την πραγματικότητα.
Η πεντηκονταετής συνέχεια της ένοπλης δράσης στην Ελλάδα αποτελεί μοναδικό ως προς τα χαρακτηριστικά του παράδειγμα, με διεθνή σημασία, που δηλώνει εμφατικά την δυναμική της ιστορικότητας ενός λαού και της σύνδεσης του με την επαναστατική ιστορία του. Όπως επίσης και την δυνατότητα η έκφραση της ένοπλης αντιπαράθεσης να αλλάζει μορφές και περιεχόμενα, πολιτικές αναλύσεις και εμπροσθοφυλακές, τοποθετημένη πάντα μέσα στις ζωτικές ανάγκες που γεννάει η εκάστοτε πολιτική συγκυρία και η ιστορική αναγκαιότητα της απελευθέρωσης του προλεταριάτου.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Αλληλεγγύη- Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους/ες της υπόθεση των Αμπελοκήπων (Μαριαννα Μ, Δημητρα Ζ., Δημήτρη, Νίκο Ρωμανό, Αργύρη.Κ)
ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(ρι)ών)
Όσοι έζησαν στην φωτιά του αγώνα, δεν πεθαίνουν ποτέ.
Καλέσματα στο τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον αναρχικό σύντροφο Κ. Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
Στις 31/10/24, μέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην καρδιά κάθε αγωνιστή/-στριας, ύστερα από έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, έπεσε στη μάχη για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης, ενώ η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, που επίσης βρισκόταν στο διαμέρισμα, καταλήγει πολυτραυματίας, νοσηλευόμενη και φρουρούμενη στη ΜΕΘ του ΓΝΑ «Ευαγγελισμός». Μόλις μια ημέρα μετά από τη δεύτερη κατά σειρά επέμβαση στην οποία υπεβλήθη, και ενώ παρέμενε νοσηλευόμενη για 15 ημέρες στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», μεταφέρθηκε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, όπου εκδικητικά της στερήθηκε η πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αναγκαία για την βελτίωση της επιβαρυμένης κατάστασης υγείας της.
Ακολουθεί το γνωστό «κυνήγι μαγισσών» και η προσπάθεια διαμόρφωσης εντυπώσεων από τα ΜΜΕ. Για μια ακόμη φορά, οι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, σπεύδοντας να υπηρετήσουν το κράτος, με απευθείας ρεπορτάζ υπαγορευμένα από την “αντι”-τρομοκρατική υπηρεσία και το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ, από την πρώτη στιγμή να σπείρουν ένα κλίμα φόβου μέσω ψευδών ειδήσεων, παρουσιάζοντας αγωνιζόμενους ανθρώπους ως «επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο», επιχειρώντας να αποπολιτικοποιήσουν τη δράση τους και να απονοηματοδοτήσουν το περιεχόμενό της. Μέσα σε αυτό το σκηνικό κρατικής προπαγάνδας, δικαστικής αυθαιρεσίας και μιντιακής τρομολαγνείας, η έκρηξη που στέρησε τη ζωή στον σύντροφο Κυριάκο μετατράπηκε άμεσα σε πολιτικό εργαλείο, με τα ΜΜΕ και το κράτος να χτίζουν ένα αφήγημα τρομοκρατίας, επιστρατεύοντας τον 187Α για την ποινικοποίηση των συντροφικών και φιλικών σχέσεων. Με δήθεν αδιάσειστα στοιχεία, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζ. και ο σύντροφος Δημήτρης με μόνη σύνδεση τη σχέση τους με το διαμέρισμα στο οποίο έγινε η έκρηξη. Ταυτόχρονα και μέσα στο ευρύτερο κλίμα των ημερών συνελήφθη στις 18 Νοεμβρίου και ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός, η εμπλοκή του οποίου στην υπόθεση στηρίζεται σε ένα δίχως δικονομική αξία εύρημα (ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε ένα καθόλα νόμιμο κινητό αντικείμενο, μία σακούλα). Αυτό ωστόσο ήταν αρκετό για να ξεκινήσει μία εκ νέου μιντιακή προπαγάνδα σχετικά με δήθεν αδιάσειστα στοιχεία, που «δένουν την υπόθεση» των Αμπελοκήπων, ευελπιστώντας να ανοίξει ένας νέος κύκλος διώξεων. Λίγες μέρες μετά, στις 26/11, η περιβόητη σακούλα οδηγεί τους αστυνόμους σαΐνηδες της «αντιτρομοκρατικής» σε μια ακόμη σύλληψη και προφυλάκιση, εκείνη του Α.Κ. (από το κείμενο της Συνέλευσης Αλληλεγγύης σε φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές-ριες)
Η αλληλεγγύη είναι σχέση η οποία δημιουργείται ως ανάγκη από την αντικειμενική πραγματικότητα στην οποία βρίσκεται η κοινωνία, και γίνεται κίνηση και δράση από το αγωνιζόμενο κομμάτι της. Ως έννοια που τίθεται κεντρικά από το αναρχικό κίνημα για πάνω από έναν αιώνα, οφείλει να δημιουργεί εκείνες τις έμπρακτες σχέσεις και κινήσεις οι οποίες συνδέονται με τις υλικές συνθήκες από τις οποίες αναδυκνείεται, ως απαραίτητο εργαλείο αγώνα για τα κοινωνικά-ταξικά κινήματα. Ξεφεύγοντας λοιπόν από το ιδεατό της πλαίσιο, η αλληλεγγύη μεταξύ των από τα κάτω, η αλληλεγγύη σε όσες/ους αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή, η αλληλεγγύη από το κίνημα προς την εργατική τάξη και αντίστροφα, δημιουργεί δράση, συντροφικές σχέσεις, πολιτική συγκρότηση, επαναστατική προοπτική. Δεν είναι (και δεν πρέπει να είναι) διεκπαιρεωτικής σημασίας αλλά μέσα από πολιτικές συμφωνίες και δράσεις μπορεί να συγκροτεί σχέσεις ενότητας στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος και της κοινωνικής βάσης, αποτελώντας την μεγάλη μας ασπίδα απέναντι στις κατασταλτικές εκστρατείες του κράτους. Η ενδυνάμωση λοιπόν των δομών και συνελεύσεων αλληλεγγύης του αναρχικού κινήματος, η έμπρακτη (πολιτική, ηθική, υλική) αλληλεγγύη σε φυλακισμένα και διωκόμενα συντρόφια, δεν αποτελεί μόνο αγώνα για την απελευθέρωση των συντρόφων/ισσών μας από φυλακές και διώξεις, αλλά διαταράσσει τις ισορροπίες ισχύος εντός της καπιταλιστικής πραγματικότητας, αποδυναμώνοντας την δυνατότητα του κράτους να εκκινεί κατασταλτικές εκστρατείες. Εκτός από σχέση λοιπόν, είναι και όπλο στα χέρια των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Όσο στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες δίπλα σε διωκόμενα και φυλακισμένα συντρόφια, τόσο νέοι αναρχικοί αγωνιστές και αγωνίστριες θα πιάνουν το νήμα του αγώνα.
Η ένοπλη αντιπαράθεση με κράτος και καπιταλισμό, αποτελεί ιστορικά κομμάτι του συνολικού αγώνα στο δρόμο για την κοινωνική επανάσταση. Ως ένα αναγκαίο εργαλείο αγώνα δεν αποτελεί μία αποκομμένη ή περιθωριακή επιλογή, αλλά συνδέεται διαλεκτικά με την επαναστατική Υπόθεση και τα υπόλοιπα μέσα που βρίσκονται στα χέρια των κινημάτων. Αναπτύσσεται λοιπόν με οξύτητα, όσο αυξάνεται ο κοινωνικός ανταγωνισμός και τα συλλογικά υποκείμενα που παίρνουν θέσεις μάχης σε αυτόν. Οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες που σηκώνουν τα όπλα, δεν βρίσκονται εκτός της κοινωνίας και των κινημάτων της , αφού οι επιλογές τους γεννιούνται από την καταπίεση των ανθρώπων και την λεηλασία της φύσης. Ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής και σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης, είναι ένας από όσους και όσες έπεσαν μαχόμενοι, χρησιμοποιώντας εργαλεία αγώνα βαθιά ριζωμένα στις κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις και την αναρχική (θεωρητική και πρακτική) κινηματική παράδοση.
Υπερασπιζόμαστε την μνήμη του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, του αναρχικού ένοπλου αγωνιστή που βρισκόταν σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά πεδία του αγώνα και έπεσε μαχόμενος ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία. Στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα στις φυλακισμένες συντρόφισσες/ους Μαριάννα, Δήμητρα, Δημήτρη, Νίκο, Α.Κ. Ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία δεν κόπασε, συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση.
Στηρίζουμε το τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
- στην εκδήλωση της Πέμπτης 30/10 στις 18:00 στην Πάντειο,
- το πολιτικό μνημόσυνο την Κυριακή 02/11 το πρωί στο νεκροταφείο του Αμαρουσίου
Καλούμε/συμμετέχουμε στην πανελλαδική Πορεία μνήμης & αγώνα, την Παρασκευή 31/10 στις 18:30, στα Προπύλαια.
ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΕΣ/ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης
“Francisco Ascaso”
Ο σύντροφος Κυριάκος θα είναι για πάντα στις καρδιές μας – Κάλεσμα στο τριήμερο μνήμης και αγώνα 30-31/10 και 2/11
Η μνήμη του συντρόφου Κυριάκου θα είναι για πάντα στις καρδιές μας, στους δρόμους του αγώνα.
Στους δρόμους που γέννησαν στιγμές πολιτικής ζύμωσης και διεκδικήσεων.
Στους δρομους της γειτονιάς των Εξαρχείων, που μοιραστήκαμε με τον Κυριάκο.
Στους δρόμους και στις στιγμές αυτές που ζήσαμε,με τον Κυριάκο,μιλήσαμε μαζί του, τον ακούσαμε, όπως μας άκουσε κι αυτός.
Από τον Λόφο του Στρέφη, μέχρι την πλατεία Εξαρχείων, από το Πολυτεχνείο, μέχρι τον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, περπατήσαμε μαζί, μοιραστήκαμε σκέψεις, προβληματισμούς κι ιδέες. Δεν βρισκόμασταν σ’ αυτούς τους δρόμους μόνο για να προλάβουμε την επόμενη συνέλευση,να ετοιμάσουμε τον κουβά με την κόλλα για την αφισοκόλληση ή να κρατήσουμε το πανό στην πορεία.
Ο Κυριάκος ήταν ο γείτονάς μας.
Συναντιόμασταν τυχαία στις εξόδους των σπιτιών μας, καθόμασταν στα σκαλάκια και στους πεζόδρομους, συζητούσαμε ώρες.Εκείνο το χαμόγελο που ανταλλάσσαμε δεν ήταν τυχαίο. Ο σύντροφος Κυριάκος,όπως κι εμείς, συνειδητά επέλεξε να ζήσει σε αυτήν τη γειτονιά.
Όταν το σκηνικό αλλάζει, όταν τα μαγαζιά και τα Airbnb ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο,όταν οι τουρίστες παρελαύνουν, η πλατεία ντύνεται με λαμαρίνες και οι κατοχικές δυνάμεις των ΟΠΚΕ, ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ ριζώνουν στον λόφο,εμείς επιλέγουμε να μείνουμε εδώ συνειδητά. Η καθημερινή μάχη ενάντια στην επιβεβλημένη εικόνα της γειτονιάς είναι ζωντανή και ο Κυριάκος υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της.
Δεν είναι λίγες οι στιγμές που τον θυμόμαστε δίπλα μας – σαν γείτονα, σαν σύντροφο.Σε εκείνη τη χαλαρή μπύρα που καταλήγει να διώχνει ένα τουριστικό γκρουπ από τη Μεσολογγίου.
Σε εκείνο το άραγμα που γίνεται «τυπικός έλεγχος» από τους γνωστούς… των ΔΡΑΣΗ.
Στον δρόμο προς τη συνέλευση στο Πολυτεχνείο ή στην ΑΣΟΕΕ,πάντα περπατούσαμε μαζί, μοιραζόμασταν τα βιώματα της γειτονιάς μας.
Και ύστερα τα βιώματα αυτά εκφράζονταν στο κείμενο που θα γράφαμε μαζί και αν μη τι άλλο εκείνη τη μέρα θα γελάγαμε πολύ.
Έτσι είναι οι συντροφικές μας σχέσεις στη γειτονιά των Εξαρχείων.
Έτσι θυμόμαστε τον σύντροφο και γείτονα Κυριάκο.
Μαζι μας σε καθε κείμενο που μοιράζουμε και σε κάθε πέτρα που πετάμε στον στρατό κατοχής των Εξαρχείων.
Απέναντι στην εξαθλίωση των ζωών μας και την καταστολή κάθε πτυχής της καθημερινότητας μας, έχουμε χρέος να αντιστεκόμαστε. Το κέντρο της Αθήνας εδώ και δεκαετίες εξευγενίζεται και τουριστικοποιείται βίαια. Συγκεκριμένα, στα Εξάρχεια η καταστολή δίνει την πιο σκληρή της μάχη να ισοπεδώσει τελείως τον εξεγερσιακό χαρακτήρα της γειτονιάς. Περιγράφουμε μια εμπόλεμη κατάσταση, που εκτοπίζει τους μόνιμους κατοίκους, ενώ ταυτόχρονα περιφρουρεί με μπάτσους και ιδιωτικοποιεί τους εναπομείναντες δημόσιους χώρους. Τα Εξάρχεια μέρα με την μέρα απονεκρώνονται. Τα κοινωνικά κινήματα, ακόμα και σε περιόδους κινηματικής συρρίκνωσης και υπέρμετρης καταστολής, ποτέ δεν άφηναν τα μέσα του αγώνα τους να ετεροκαθορίζονται από το κράτος. Κάθε ουσιαστική πίεση/επίθεση στο κράτος και το κεφάλαιο είναι λογικό να θεωρείται παράνομη. Από τις αυτομειώσεις στα σούπερ μάρκετ, μέχρι τις απεργίες ολόκληρων κλαδων της παραγωγής, το κράτος μπορεί εν μία νυκτί να αυστηροποιησει τις ποινές του και να δώσει σκληρή γραμμή καταστολής στους μπάτσους. Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ και όσο αυτός εξελίσσεται, δε θα σταματήσουν ποτέ ενέργειες αντίστασης και κοινωνικής αντιβίας, σαν αυτή που προχώρησε ο Κυριάκος.
Η συλλογική μνήμη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των αγωνιστών/αγωνιστριών. Αγωνιζόμενα άτομα τροφοδοτούν εν μέρη το πείσμα μας να αντιστεκόμαστε στους καταπιεστές μας και να φανταζόμαστε πως μπορούμε να υπάρξουμε ελεύθερα. Η μνήμη είναι αυτή που κρατάει ζωντανή την φλόγα των συντρόφων και συντροφισσών μας που χάθηκαν στους δρόμους του αγώνα, που ενώνει τα κομμάτια του κινήματος σε δύσκολες στιγμές και συγκυρίες, που αφήνει πάντα μια σπίθα να σιγοκαίει στις καρδιές μας και μας ωθεί να συνεχίσουμε. Στον Κυριάκο αφιέρωνουμε κάθε μορφή αγώνα, κάθε νεύμα ανυπακοής στο κατεστημένο που μας τρώει μέρα με την μέρα, από την γειτονιά των Εξαρχείων μέχρι την λωρίδα της Γάζας, που μας θέλει άπραγα και μόνα, και αυτό όχι λόγω κάποιας εξαναγκαστικής υποχρέωσης ως προς τη μνήμη του συντρόφου, αλλά επειδή στο άκουσμα του συναγωνιστή μας αναγεννάται η δύναμη και το πάθος μας για να μην επιτρέψουμε την εξαθλίωση των ζωών μας, την απομόνωση του ενός με την άλλη, την διαπόμπευση των κέντρων αγώνων μας στον βωμό του εξευγενισμού και της τουριστικοποίησης. Την συλλογική μνήμη φοβούνται και προσπαθούν να καταστρέψουν κράτος και κεφάλαιο, όχι τα άδεια ντουβάρια πίσω απο τις λαμαρίνες. Όσο πράσινο και αν εξαφανίσουν από τον Λόφο, όσους μπάτσους και αν φέρουν στα Εξάρχεια, όσο χώρο και αν πάρουν δε θα καταφέρουν ποτέ να σβήσουν ότι κάποιοι πάντα προσπαθούν να αναμετρηθούν με την εξουσία, αποδεικνύοντας μας ότι δεν είναι ούτε αλώβητη ούτε ανίκητη.
Ο Κυριάκος ήταν ένας από εμάς. Το όνομά του μας εμπνέει να ονειρευόμαστε, μας δείχνει τι σημαίνει να οραματίζεσαι την ελευθερία σου, να αφιερώνεις την ζωή σου στον δρόμο του αγώνα, να μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από τα πάντα. Άλλωστε, τόσα μας αναλογούν.
ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΡΙΣΚΟ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΡΩΝ
ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΟΛΑ ΣΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ 30-31/10 ΚΑΙ 2/11
Ανοιχτή Συνέλευση για την Υπεράσπιση του Λόφου Στρέφη
Κάλεσμα στο 3μερο μνήμης & αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων
“Γιατί ο αγώνας θέλει ανθρώπους ταπεινούς και έτοιμους. Ανθρώπους ουσιαστικά επαναστατημένους και συνεπείς. Ανθρώπους σαν τον Κυριάκο, αυτόν τον υπέροχο άνθρωποπου γέμισε τον ουρανό με το αστέρι του”
Κατά την έκρηξη που έλαβε χώρα στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων στις 31 Οκτωβρίου του 2024, έπεσε μαχόμενος ο αγωνιστής και σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης και τραυματίστηκε σοβαρά η συντρόφισσά μας και μέλος της συνέλευσης μας Μαριάννα Μανουρά. Τις πρώτες μέρες το επικοινωνιακό σόου της αντιτρομοκρατικής ρίχνει λάσπη στα πρόσωπα των δυο συντρόφων μας, ενώ ταυτόχρονα ακολουθούνται οι πάγιες τακτικές του κατασταλτικού μηχανισμού για να προφυλακίσουν με σαθρές κατηγορίες άλλα τέσσερα άτομα: την αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα, τον σύντροφο Δημήτρη Π., τον αναρχικό σύντροφο Νίκο Ρωμανό και τον Α.Κ.
Ένα χρόνο μετά η πληγή είναι ακόμα μεγάλη και βαθιά, εμείς όμως στεκόμαστε περήφανα με ψηλά το κεφάλι και σηκωμένη την γροθιά μας , στο πλάι όλων αυτών που πάλεψαν για την κοινωνική απελευθέρωση και για ένα κόσμο που δεν θέλουμε να βλέπουμε μονάχα στα όνειρα μας. Έναν κόσμο που θα μιλάμε με ίσους όρους και αλληλεγγύη, ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, ενάντια στην περιθωριοποίηση και εξόντωση των αδύναμων και στην καθημερινή εξαθλίωση των ζωών μας, γιατί αναλώσιμες-οι είμαστε γι αυτούς. Για εμάς, αγωνιστές σαν τον Κυριάκο παραμένουν για πάντα στη μνήμη μας και στον δρόμο που χαράζουμε αγωνιζώμενες-οι για αυτό το κοινό όραμα. Στηρίζουμε τo Τριήμερο μνήμης και αγώνα για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
Πέμπτη 30/10, 18:00, στο Πάντειο πανεπιστήμιο, εκδήλωση με θεματική την Επαναστατική μνήμη και την παρουσίαση του βιβλίου: «Αειφανή Αστέρια: Φωτίζοντας το μονοπάτι της Αντίστασης»
Παρασκευή 31/10, 18:30, στα Προπύλαια, Πανελλαδική πορεία για τη μνήμη του ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και κατά των διώξεων και των προφυλακίσεων συντροφιών που έχουν συμβεί με αφορμή την έκρηξη στους Αμπελόκηπους.
Κυριακή 02/11, 12:00, στο νεκροταφείο Αμαρουσίου. θα συνδιοργανωθεί μαζί με την οικογένεια και τους κοντινούς του, το πολιτικό μνημόσυνο του συντρόφου.
ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΜΑΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗ, ΝΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΚ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ
ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΡΙΣΚΟ
Ανοιχτή συνέλευση για την κρατική δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη | Αθήνα | Χανιά
