Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον ολικό αρνητή στράτευσης Β.Μ., την Τετάρτη 14/1, στις 08.00, στο Στρατοδικείο Ρουφ, Αθήνα

Την Τετάρτη 14/1, στις 8.00, στο Στρατοδικείο Ρουφ στην Αθήνα, συλλογικότητες και πρωτοβουλίες καλούν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στον ολικό αρνητή στράτευσης Β.Μ. ο οποίος δικάζεται μετά από δέκα χρόνια για την άρνηση του να υπηρετήσει τον ελληνικό στρατό και διαδηλώνουν ενάντια στην ευρωπαική καμπάνια πειθάρχησης της εργατικής τάξης “ReArm Europe 2030” και τη γενικότερη στρατιωτικοποίηση των κρατών και των νόμων περί υποχρεωτικής στράτευσης.

Αναλυτικά τα καλέσματα:

Φίλοι και συντρόφισσες του Β.Μ.:

Ούτε με μαστίγιο ούτε με καρότο,

εμείς δεν πολεμάμε -για τα εθνικά συμφέροντα- με κανένα τρόπο.

Η Ουκρανία, η Μέση Ανατολή, το Σουδάν δεν είναι απλώς βελάκια στο google maps. Είναι θερμά σημεία ενός παγκοσμίου πολέμου που οι στρατοί των αφεντικών πολεμούν για τα συμφέροντά τους.

Θέλουν την εργατική τάξη να πειθαρχήσει και να παράξει πολεμικό προϊόν. Να στελεχώσει κάθε γραμμή της βιομηχανίας θανάτου και να δεχτεί ακόμα και να γίνει κρέας για οβίδες. Το Rearm Europe 2030 και το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου αμύνης, δεν είναι μόνο λεφτά για εξοπλισμούς. Είναι και μια σειρά μεθόδων να γίνουμε υπάκουα στρατιωτάκια πριν μας καλέσουν στο στρατό, έτοιμα να δολοφονήσουν στο πεδίο μάχης.

Εμείς απ’την άλλη κανένα λόγο δεν έχουμε να βάλουμε πλάτη στις ορέξεις των πολεμοκάπηλων αφεντικών μας. Όπως δεν βάζουμε πλάτη όταν η επιχείρηση βουλιάζει. Όπως μισούμε τους μπάτσους, μισούμε και τους καραβανάδες. Δεν πάμε στον στρατό όσα “τυράκια” κι αν σκαρφίζονται, με έξτρα φράγκα και καριέρα, με ισότητα των δύο φύλων. Όπως δεν έχουν θέση οι φασίστες στις γειτονιές μας, έτσι και εμείς δεν έχουμε θέση στα στρατόπεδά τους.

Πάντα με τους ανυπότακτους

Τις λιποτάκτριες

Τους Ολικούς Αρνητές Στράτευσης

Συναντήσεις ενάντια στον πόλεμο κ την ειρήνη των κυρίαρχων:

Συγκέντρωση-μικροφωνική ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΗΜΑΙΑ, ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ Β.Μ

ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Οι ευρωπαίοι ηγεμόνες μετρούν αντίστροφα τις µέρες για έναν επερχόµενο πόλεµο. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι σχεδόν καθηµερινές δηλώσεις υπουργών και στρατηγών για «τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι» (Γερµανός υπουργός άµυνας), για «ευρωπαίους που πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα πως θα χάσουν τα παιδιά τους» (Γάλλος αρχηγός Γεεθα), άσχετα µε το ότι δεν είναι «έτοιµοι να δουν φέρετρα τυλιγµένα µε σηµαίες» (Δένδιας). Πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι σαρωτικές αλλαγές σε δόγµατα άµυνας, η επαναφορά υποχρεωτικής στράτευσης σε πληθώρα κρατών, πώς να αξιολογηθεί αλλιώς το Rearm Europe και το πρόγραµµα SAFE, εξοπλιστικά προγράµµατα 800 δις ευρώ; Ταυτόχρονα γύρω γύρω ξεσπούν νέοι πόλεµοι, πεδία έντασης και διακρατικοί ανταγωνισµοί και οι ευρωπαίοι υπήκοοι πρέπει να πειστούν πως το µόνο που πρέπει να κάνουν είναι να συστρατευτούν µε τα πολεµικά σχέδια των αφεντικών τους, να συµφιλιωθούν µε την περαιτέρω υποτίµησή τους για να πληρώσουν τις αµυντικές ανάγκες.

Όλα αυτά βρίσκονται σε άµεση σύνδεση µε τον πόλεµο Ουκρανίας- Ρωσίας και µε πρόφαση µια µελλοντική ρωσική απειλή, τα ευρωπαϊκά κράτη ενισχύουν τον µιλιταρισµό και τον πατριωτισµό εντός των συνόρων τους. Κάνουν σχέδια καταστολής/ενσωµάτωσης πιθανών µορφών κοινωνικής αντίστασης ενάντια στον πόλεµο. Το πολύ εκτεταµένο «φαινόµενο» λιποταξιών και ανυποταξίας στην Ουκρανία θέλουν να µην επαναληφθεί σε κάποιο άλλο µελλοντικό µέτωπο. Γιατί εντέλει όλοι οι πόλεµοι κερδίζονται πρώτα στο εσωτερικό µέτωπο.

Το ελληνικό κράτος κάνει και αυτό µε τη σειρά του τα πάντα για να συμφιλιώσει τον πληθυσµό του µε την ιδέα του επερχόμενου πολέμου. Διαφημίζει τις παραγωγικές δυνατότητες της πολεµικής του βιοµηχανίας, χρηµατοδοτεί αφειδώς τις start up εταιρίες που σχετίζονται µε τον τοµέα της ασφάλειας και της άµυνας, συντονίζει στις πολεµικές ανάγκες την παραγωγή «γνώσης και καινοτομίας» στα πανεπιστήμια, φροντίζει να µην λείπει από κανένα πεδίο πολέµου και σφαγής (όπως στην Ουκρανία και την Γάζα). Και βέβαια δεν λείπει από έναν πόλεµο στον οποίο διαπρέπει εδώ και δεκαετίες: στο δολοφονικό κυνήγι µεταναστ(ρι)ών στα σύνορα. Και ποντάρει πολλά στη στράτευση.

Το υπουργείο άµυνας, µε το νέο νοµοσχέδιο, προσπαθεί επίσης να κάνει πιο θελκτική την κατάταξη στον στρατό και πιο δύσκολη την αποφυγή του. Ανοίγει την «αγκαλιά» του στις «γυναίκες του έθνους» να επιτελέσουν το ρόλο τους όχι µόνο ως µάνες αλλά και ως µαχήτριες. Προσπαθεί να πείσει τους νεοσύλλεκτους ότι στη θητεία θα αποκτήσουν δεξιότητες για τις σκατοδουλειές που τους περιµένουν. Χτυπάει την διευρυµένη πρακτική του Ι5 που «προκαλεί λειψανδρία στο στράτευµα». Διατηρεί σταθερά την πιο εκδικητική και τιµωρητική πολιτική απέναντι στους ολικούς αρνητές στράτευσης.

Η εναντίωση στον πόλεµο ξεκινάει µε την εναντίωση στην προετοιµασία του.

Δεν είµαστε αναλώσιµα στα σχέδιά τους.

Ενάντια στα δίπολα περί δειλίας και θάρρους, στους µάτσο λόγους περί ηρωισµού και αυτοθυσίας.

Ενάντια στο Rearm Europe, την ελληνική πολεµική βιοµηχανία, τον στρατό.

Στον κόσµο του µιλιταρισµού, του πατριωτισµού, του κεφαλαίου, των κρατών και της πατριαρχίας

είµαστε µε τα ανυπότακτα, τους λιποτάκτες, τους δειλούς.

Με αυτά που µετράνε αντίστροφα τις µέρες για το τέλος αυτού του κόσµου.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΗΜΑΙΑ, ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ Β.Μ.

Συγκέντρωση-μικροφωνική

Πλατεία Γεννηματά (κεντρική πλατεία Ιλίου)

Σάββατο 10/1 στις 12:00

Στρατοδικείο Ρουφ 14/1, 9 π.μ.

Αρχεία:

antipolemik-black.pdf

Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης:

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ Β.Μ.Συγκέντρωση αλληλεγγύης 14/1/26, 8.00πμ, στρατοδικείο Ρουφ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ

«[…]Αγαπητοί μας εχθροί,

Επειδή δεν χωράει ο νους μας:

Να παραστεκουλίζουμε με τα όπλα στραμμένα σε πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα κατατρεγμένοιαπό τη φτώχεια και τους πολέμους.

Να κάνουμε τα χατίρια κάθε καραβανά ακούγοντας τις αγριοφωνάρες του.

Να θέσουμε σε εφεδρεία τις ζωές μας, όποτε ανοίγουν οι αιμοβόρες ορέξεις των εξουσιαστών.

Θα απέχουμε συνειδητά από το στρατόπεδο της εθνικοφροσύνης, του θανάτου και των διαχωρισμών,

Θα παραμείνουμε δίπλα σε όσους κι όσες αγαπάμε.

Δίπλα στους ανθρώπους που μοιράζονται τον αγώνα για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, στις γειτονιές, στους δρόμους, στη δουλειά, στις παρέες, στην οικογένεια,

Θα παραμείνουμε ακούραστοι, μέχρι να θάψουμε «το τσεκούρι του πολέμου» που ξεθάβει η εξουσία για τα συμφέροντά της,

Και δεν θα βάλουμε «κώλο κάτω» μέχρι…

…να γκρεμίσουμε και το τελευταίο μαντρί, που εσείς ονομάζετε σύνορα…

…τα στρατόπεδα να γίνουν πάρκα αναψυχής και τα εργοστάσια της οπλοβιομηχανίας εσωτερικές πίστες αναρρίχησης…

…να ξυπνήσουμε ένα πρωινό και οι ένοπλες δυνάμεις να αποτελούν αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας…

…οι τωρινές μας κοινότητες αμφισβήτησης του κόσμου της ατομικής ιδιοκτησίας, των κρατών και των συνόρων, γίνουν οι μήτρες που θα γεννήσουν τον αυριανό κόσμο της ισότητας, της αλληλοβοήθειας, του σεβασμού και της ελευθερίας. Κι αυτό είναι υπόσχεση και ανακούφιση…»

Δημόσια δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης ή ανοιχτό γράμμα στη στρατολογία και το υπουργείο πολέμου, Νοέμβρης 2015

Με την κατάληξη αυτής της συλλογικής δήλωσης στα τέλη του 2015, ο ολικός αρνητής στράτευσης Β.Μ. δημοσιοποίησε τους λόγους που αρνήθηκε να υπηρετήσει τον ελληνικό στρατό. Δέκα χρόνια πριν, όταν ο πόλεμος εξακολουθούσε να παρουσιάζεται ως «εικόνα στις ειδήσεις» σε μακρινούς τόπους, σε «άλλους» πληθυσμούς. Όταν η ειρήνη που δέσποζε στο ελληνικό κράτος και στην ευρώπη βασιζόταν στη στρατιωτικοποίηση της καταστολής στην «ευρώπη-φρούριο». Στους πνιγμούς, τις δολοφονίες, τις επαναπροωθήσεις, τον εγκλεισμό, τη στρατοπεδοποίηση, την αορατοποίηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση εκατομμυρίων μεταναστ(ρι)ών που υποδείχθηκαν ως «εχθροί». Στην αδιάκοπη ενίσχυση των αστυνομικών σωμάτων -μέσω στρατιωτικών δογμάτων κυρίως του ΝΑΤΟ- με αυξήσεις σε αριθμούς μπάτσων, κονδύλια και μέσα καταστολής, ενάντια στον εκάστοτε «εσωτερικό εχθρό» που αντιστεκόταν ή εξεγειρόταν στη ραγδαία φτωχοποίηση, την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Στην πολεμική βιομηχανία, στην «ασφάλεια» και στην «ευρωπαϊκή ευημερία» που ήταν η άλλη όψη της καταστροφής και των βομβαρδισμών σε «αποτυχημένα» ή μη κράτη, αλλά στην ουσία στις «υποτελείς τάξεις» τους.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, με τον Β.Μ. να διώκεται στο στρατοδικείο του Ρουφ στις 14/01/2026 για την άρνησή του να καταταγεί στον ελληνικό -και σε κάθε- στρατό, ο πόλεμος εμφανίζεται ως πολλά περισσότερα από «εικόνα στις ειδήσεις». Με τις τελευταίες, καθόλου τυχαία να βρίθουν από βίντεο, φωτογραφίες, χάρτες, αναλύσεις και στατιστικές από τα αποτελέσματα των αλληλοσφαγών αντίπαλων στρατευμάτων (κυρίως στην Ουκρανία) ή των σφαγών ολόκληρων πληθυσμών (κυρίως στην Παλαιστίνη). Η κυριαρχική επιλογή του πολέμου προωθείται και κανονικοποιείται ως «αναπόφευκτη» κρατική ατζέντα και ως «αναγκαία» καπιταλιστική διέξοδος, στην οποία πρέπει να υποταχθούν και να θυσιαστούν οι «από κάτω». Εθνικοί κίνδυνοι και εχθροί, στρατιωτικά καθήκοντα και υποχρεώσεις, πατριωτισμοί και πατριαρχικές φιγούρες επανέρχονται από τις εξουσίες ως το «αντίδοτο» ενός «ρευστού και αβέβαιου κόσμου» που οι ίδιες δημιούργησαν. Μέσα από αυτήν την επιλογή για «πολεμική ετοιμότητα μέχρι το 2030» πηγάζει τόσο η σταδιακή επαναφορά της υποχρεωτικής στράτευσης στα ευρωπαϊκά κράτη, όσο και ο σταδιακός πολεμικός τους εξοπλισμός και προετοιμασία. Μέσα από αυτήν την επιλογή βαθαίνει και νομιμοποιείται η πρόσδεση της καθημερινότητάς μας στον στρατιωτικό μηχανισμό: ιδεολογικά στα σχολεία και τα ΜΜΕ, τεχνολογικά στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα, παραγωγικά στους χώρους εργασίας και στην προώθηση προϊόντων «διπλής χρήσης», κοινωνικά σε «καταστάσεις έκτακτης ανάγκης» κτλ.

Στο παραπάνω πλαίσιο εντάσσεται και η τρέχουσα «ολιστική» αναδιάρθρωση των ενόπλων δυνάμεων η οποία ψηφίζεται αυτές τις μέρες στο ελληνικό κοινοβούλιο. Μία αναδιάρθρωση που επιχειρεί αφενός να ευνοήσει την πολεμικήβιομηχανία στο ελληνικό κράτος, σε αγαστή συνεργασία με ντόπια αφεντικά – κάποια εκ των οποίων «διεθνούς εμβέλειας» και με «προϋπηρεσία» σε επιχειρήσεις σε εμπόλεμες περιοχές, όπως ο όμιλος Μυτιληναίου που ανέλαβε και τον «καλλωπισμό» της πρόσοψης του υπουργείου εθνικής άμυνας. Αφετέρου, επιχειρεί όχι μόνο να ενισχύσει το «αξιόμαχο» του ελληνικού στρατού εντός και εκτός των εδαφών του (όπως διάφορα ανάλογα νομοσχέδια στο παρελθόν) αλλά και να περιορίσει για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες τις «βαλβίδες αποσυμπίεσης» της απαλλαγής στράτευσης (Ι5) και της ανυποταξίας εξωτερικού. Άλλωστε, οι δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού Δένδια για ύπαρξη «4 ταξιαρχιών γιωταπεντάδων που πρέπει να αντιμετωπιστεί» καθιστούν σαφή την νέα οπτική γωνία μέσα από την οποία ο πατριωτισμός αποζητά ελάχιστες διαφυγές από αναλώσιμα σώματα φαντάρων. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και όλες οι πτυχές του κακόγουστου ανέκδοτου της «μετατροπής της θητείας σε ευκαιρία», από τις αυξήσεις μισθολογίων και την αναγνώριση προϋπηρεσιών έως το «δικαίωμα στράτευσης των γυναικών» και τους κάθε είδους καριερισμούς.

Η δίωξη του ολικού αρνητή στράτευσης Β.Μ., όπως και κάθε άλλου, εμπεριέχει σημασίες όχι μόνο διαχρονικές αλλά και της τρέχουσας συγκυρίας. Από το 2015 μέχρι και σήμερα, η δημόσια άρνησή του αποτελεί μία συλλογική και αντιμιλιταριστική έκφανση των κοινωνικών/ταξικών αντιστάσεων απέναντι στην εξουσία κράτους και κεφαλαίου. Η στάση αυτή μπορεί να αποτελεί μία διαρκή εναντίωση στη μιλιταριστική καταπίεση και τους στρατιωτικούς σχεδιασμούς (όπως η αντιμεταναστευτική θανατοπολιτική που επιβλήθηκε από το 2015 και μετά), ωστόσο σήμερα χαρακτηρίζεται και από τη σαφή της αντίθεση με την πολεμική προετοιμασία (και) του ελληνικού κράτους: δεν υπάρχει πιο ευδιάκριτο και αποτελεσματικό σαμποτάζ ενάντια σε μια πολεμική μηχανή που για να λειτουργήσει αποζητά ανθρώπινο κρέας από την άρνηση στράτευσης. Η καταστολή αυτής της αντιθεσμικής, αντικρατικής και αντικαπιταλιστικής στάσης ήταν και είναι παραδειγματική για την καταστολή κάθε αντιμιλιταριστικού και αντιπολεμικού αγώνα στους χώρους εργασίας, στους θεσμούς της εκπαίδευσης, στα λιμάνια μεταφοράς πολεμικού υλικού, στους δρόμους και τις γειτονιές. Για αυτό και στο ελληνικό κράτος, η ολική άρνηση στράτευσης όπως και γενικότερα η ανυποταξία διώκονται ποινικά και οικονομικά, όχι μόνο μία φορά αλλά επαναλαμβανόμενα.

Διασυνδέοντας τις αντιστάσεις και τους αγώνες ενάντια στη στρατιωτική βία, στις 14 Ιανουαρίου -την ημέρα του στρατοδικείου του Β.Μ.- δικάζεται παράλληλα στο εφετείο Αθηνών η υπόθεση των 43 συλλήψεων στην Ακρόπολη στις 4/3/2020. Συλλήψεις που πραγματοποιήθηκαν «στον σωρό» από την αστυνομία, μετά από πορεία αλληλεγγύης σε μετανάστ(ρι)ες που προηγήθηκε στην περιοχή της Πλάκας. Σε μία περίοδο όπου η αντιμεταναστευτική πολιτική βρισκόταν σε έναν κατασταλτικό παροξυσμό που χαρακτηρίστηκε από τη δολοφονία 2 μεταναστών στα σύνορα του Έβρου από έλληνες στρατιωτικούς, στο πλαίσιο μίας συνολικής στρατηγικής κλειστών συνόρων και ωμής στρατιωτικής καταστολής χιλιάδων μεταναστ(ρι)ών.

Τον Μάρτιο του 2025, η 18χρονη τρανς Ella Keidar Greenberg αρνήθηκε δημόσια να καταταγεί στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (IDF). Λίγο πριν τη φυλάκισή της δήλωσε ότι «πριν τον πόλεμο, υπήρχε κάτι πολύ συμβολικό σχετικά με την άρνηση στράτευσης: αρνούμαστε να υπηρετήσουμε ένα καθεστώς που κάνει αυτό κι εκείνο, και το κάνουμε ανοιχτά. Μετά την έναρξη του πολέμου, η άρνηση έγινε κάτι πολύ πιο απλό: εξελίσσεται μία γενοκτονία και δεν κατατάσσεσαι σε έναν στρατό που διαπράττει γενοκτονία. Όλα φαίνονται πιο επείγοντα και συγχρόνως πιο απελπιστικά, αλλά πολιτικά είναι πολύ πιο ξεκάθαρα και απαιτούν λιγότερη περίσκεψη». Μπορεί να ειπωθεί ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να φτάσουμε σε τέτοιο βαθμό βίας για να «δούμε πιο ξεκάθαρα τα πράγματα». Το γεγονός και μόνο ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι ενεργός σύμμαχος του IDF, όπως και ο δολοφονικός του ρόλος στα σύνορα ενάντια σε μετανάστ(ρι)ες, θα έπρεπε να είναι αρκετό…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ Β.Μ. που δικάζεται στο στρατοδικείο Ρουφ στις 14/1/26 για την επιλογή του να αρνηθεί να υπηρετήσει τον ελληνικό στρατό

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ 43 ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ μετά από την πορεία αλληλεγγύης σε μετανάστ(ρι)ες στο κέντρο της Αθήνας τον Μάρτιο του 2020

ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΑΦΕΝΤΙΚΟ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Γενάρης 2026 Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα) (olikiarnisi.espivblogs.net / olikiarnisi@espiv.net)

πηγή: εδώ

Αρχεία:

Κείμενο-αλληλεγγύης-στον-ΒM.pdf