Του Fanis P.
Έναν ολόκληρο μήνα μετά την απαγωγή του προέδρου Νικόλα Μαδούρο και της γυναίκας του Σίλια Φλόρες, από τον αμερικανικό στρατό με εντολή του Τραμπ, το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα ( ΕΕΚ-Τροτσκιστές) πραγματοποίησε την Τρίτη το βράδι ενημερωτική εκδήλωση για το πού πάει ο κόσμος με κύριους ομιλητές τον Γιώργο Τσιάρα, δημοσιογράφο της Εφ.Συν. (ειδικό στα διεθνή θέματα) και τον Σάββα Μιχαήλ, γενικό γραμματέα του ΕΕΚ.
Μέσα σε αυτόν τον μήνα από την απαγωγή του Μαδούρο έχουν διαδραματιστεί παρά πολλές εξελίξεις από το Ιράν ως την Γροιλανδια και την σύνοδο του Νταβός και έρχονται και άλλες όπως όλα δείχνουν, είπε ξεκινώντας την ομιλία του ο Γιώργος Τσιάρας ως πρώτος ομιλητής και συνέχισε λέγοντας ότι όποιος ισχυρίζεται σήμερα ότι καταλαβαίνει πραγματικά τι συμβαίνει και τι θα γίνει αύριο στον κόσμο λέει ψέματα. Όλος ο πλανήτης θυμίζει ένα reality show όπου η κάμερα την μια στιγμή είναι στραμμένη στην Ουκρανία, την άλλη περιστρέφεται 180° και κοιτάζει την Βενεζουέλα, το νησί της Κούβας και την λατινική Αμερική ως την Γροιλανδία και μετά ξανά περιστρέφεται και κοιτάζει το Ιράν και την Κίνα.
Ο ομιλητής επέλεξε να μας διαβάσει το τελευταίο άρθρο του που δημοσιεύτηκε το τελευταίο Σάββατο του Γενάρη στην Εφ.Συν. με τίτλο «Υδρογονάνθρακες ο θησαυρός» που κατά μεγάλη τύχη οι θυελλώδεις διεθνείς εξελίξεις ακόμα δεν το έχουν καταστήσει ξεπερασμένο. Στο άρθρο αυτό ασχολείται εκτενώς και ολόπλευρα με τις κύριες εξελίξεις στην Βενεζουέλα. Ξεκινώντας ξετυλίγοντας το κουβάρι από την Βενεζουέλα, ανέλυσε την ατμόσφαιρα που επικρατεί εκεί πέρα με μια κυβέρνηση Μαδούρο, χωρίς όμως τον Μαδούρο, και την Ροντρίγκεζ ενώ στις ομιλίες της αναφέρεται στην υπεράσπιση της Μπολιβαριανης Επανάστασης, η πολιτική της φαίνεται να έρχεται σε συμφωνία με τα σχέδια των ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή στην Βενεζουέλα η νατοϊκή αντιπολίτευση είναι ανύπαρκτη με την φυγή της Κάλας από την χώρα, τον βομβαρδισμό της χώρας σκοτώνοντας και δεκάδες άοπλους και τον συνεχιζόμενο ναυτικό αποκλεισμό της από τις ΗΠΑ και την κατάσχεση δεξαμενόπλοιων.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της εξαναγκασμένης ελαστικότητας της Βενεζουέλας στην πολιτική του Τραμπ – κάτω από τον ψίθυρο του πολέμου – είναι
η έγκριση από το εθνικό κοινοβούλιο πριν λίγες μέρες του νέου νόμου για το σταδιακό και υπό όρους άνοιγμα της εθνικοποιημένης πετρελαϊκής βιομηχανίας στο ξένο κεφάλαιο.
Είναι ένας νόμος που ενώ διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τον κρατικό έλεγχο της πετρελαϊκής παραγωγής και των πωλήσεων – μέσω της δημόσιας εταιρείας της 5S – υπόσχεται ταυτόχρονα να παραχωρήσει σε ιδιωτικές – εδώ διάβαζε αμερικανικές εταιρείες- τον έλεγχο της παραγωγής και των πωλήσεων συγκεκριμένων κοιτασμάτων πετρελαίου κυρίως μέσω του κλασικού μοντέλου production share δηλαδή συνεκμετάλλευσης που ακολουθείται από τις περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής και του Περσικού κόλπου. Ο νόμος υπόσχεται ακόμα να μειώσει τη φορολογία και σε μια σημαντική λεπτομέρεια να επιτρέψει την «ανεξάρτητη» διαιτησία σε περιπτώσεις διαφορών μεταξύ εταιρειών και δημοσίου.
Πολλοί κακοθελητές που πανηγύρισαν την αρπαγή Μαδούρο και φυσικά δεν δίνουν δεκάρα για την ζωή του λαού της Βενεζουέλας έσπευσαν να χαρακτηρίσουν λανθασμένα τον νόμο αυτό σαν συνθηκολόγηση του Καράκας στις αμερικάνικες πιέσεις και σαν πρώτο βήμα για τη πλήρη ιδιωτικοποίηση των μεγαλύτερων πετρελαϊκών αποθεμάτων στον κόσμο.
Διαβάζοντας πιο προσεκτικά τις προβλέψεις του νόμου και κυρίως ακούγοντας τα διάφορα σχόλια Αμερικανών αναλυτών όπως του καθηγητή ενεργειακής οικονομίας Hills, ο οποίος μελέτησε εκτενώς τον νόμο αυτόν και έκανε σαφές ότι ο νόμος ενώ δίνει κάποια παραπάνω κίνητρα στις αμερικανικές και άλλες εταιρείες να επενδύσουν στη Βενεζουέλα, είναι γραμμένος έτσι ώστε το Καράκας να διατηρεί μακροπρόθεσμα τον πλήρη έλεγχο της παραγωγής και φάνηκε αυτό άλλωστε και κατά την πρόσφατη συνάντηση του Trump με τους επικεφαλείς των πέντε μεγαλύτερων εταιρειών εξόρυξης πετρελαίου των ΗΠΑ. Μάλιστα είναι πιθανότερο να εκμεταλλευτεί τις διατάξεις του νέου νόμου η Κίνα που ήδη έχει ξεκινήσει μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις στη Βενεζουέλα με το προηγούμενο καθεστώς παρά οι αμερικάνικες εταιρείες που κοιτάνε πρώτα πάνω απ’ όλα το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Όσο και αν ο Ρούμπιο καυχιέται για την εξάλειψη δήθεν της Ιρανικής, της Ρωσικής και της Κινέζικής παρουσίας στη Βενεζουέλα ο μόνος πραγματικός μοχλός πίεσης που διαθέτει πλέον η Αμερική είναι η δύναμη των όπλων. Για πόσο όμως μπορεί να μείνει η πειρατική αυτή αρμάδα παρκαρισμένη στην Καραϊβική;
Ο Ρούμπιο ενώ την περασμένη Πέμπτη δέχθηκε σφοδρή κριτική όχι μόνο απο Δημοκρατικούς αλλά και από Ρεπουμπλικάνους για την νομιμότητα της αρπαγής του Μαδούρο, ισχυρίστηκε ότι η Βενεζουέλα έχει μετατραπεί σε βάση επιχειρήσεων εχθρικών χώρων προς τις ΗΠΑ και ομολόγησε ότι δεν πρόκειται ούτε για πόλεμο εναντίον της ναρκομαφιας ούτε για επιβολή της δημοκρατίας καθώς παραδέχτηκε ότι οι Τσαβίστας θα μείνουν για πολύ ακόμα στην εξουσία…
Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του άρθρου του ο Τσιάρας χαρακτήρισε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ως μια κλινική περίπτωση και σίγουρα κοινωνιοπαθή που λέει συνεχώς ψέματα και θα αξίζει να μας μιλήσει από την σκοπιά της ψυχιατρικής η Κατερίνα Μάτσα για αυτόν.
Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο Σάββας Μιχαήλ, γ.γ. του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος και ανέφερε ότι η σημερινή ημέρα της εκδήλωσης ( 3 Φεβρουαρίου) έχει αφιερωθεί ως μέρα στήριξης της Βενεζουέλας και του νόμιμου προέδρου της Νικόλα Μαδούρο μετά από μια διεθνή συνδιάσκεψη στις 17 Ιανουαρίου μεταξύ κομμάτων της λατινικής Αμερικής που συμμετείχε και ο ίδιος εκπροσωπώντας το ΕΕΚ. Στην συνέχεια εξήγησε ότι την προηγούμενη μέρα (2 Φεβρουαρίου) ήταν η επέτειος των «10 ημερών της αυγής » της ένοπλης περιόδου της ιρανικής επανάστασης και ανάφερε ότι το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα με αυτήν την εκδήλωση κάνει φόρο τιμής στην Ιρανική επανάσταση του 1979 που ανέτρεψε την βασιλιά των Παχλεβί «Σάχη» . Αναφέρθηκε στην διαφορά συνείδησης μεταξύ χώρου και χρόνου των μαζών και πως -το λιγότερο – κακώς σηκώνεται η σημαία της ιρανικής αντεπανάστασης με τον βασιλικό λέοντα και στην Αθήνα.
Στην συνέχεια έκανε μια πολύπλοκη και μακροσκελή ομιλία που περιλάμβανε λεπτομέρειες για την Αμερικανική εισβολή στην Βενεζουέλα εξηγώντας τον ευρύτερο αποκλεισμό που έχει προκαλέσει η εισβολή των ΗΠΑ, τα προβλήματα τροφοδοσίας και ηλεκτρισμού και αλλά παρομοιάζοντας την κατάσταση με το Ιράν όπου ο ιμπεριαλισμός σαν τακτική του προσπαθεί να φουντώσει τα οικονομικά προβλήματα και τις αντιφάσεις στο εσωτερικό των χωρών που μάχονται εναντίον του με σκοπό μετά να τις κατακτήσει. Αυτές οι χώρες όπως είναι η Κούβα, η Κίνα, το Ιράν και η Βενεζουέλα ο Αμερικανός ιμπεριαλισμός έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί εύκολα να τις κατακτήσει γιατί όλες είναι προϊόντα πρόσφατων επαναστάσεων που η φλόγα τους εξακολουθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να καίει. Μάλιστα ανέφερε τα λόγια του ιδρυτή του κόκκινου στρατού Λέοντα Τρότσκι ότι « Δεν μπορείς να κατακτήσεις μια χώρα που έχει κάνει επανάσταση».
Στην συνέχεια αναφέρθηκε σε σχέση με την Κίνα που αποτελεί μακροπρόθεσμος στόχος του αμερικανικού Ιμπεριαλισμού πάνω στην εμπειρία του σε μια ομιλία του σε Κινέζους φοιτητές στην πρωτεύουσα της πολιτιστικής επανάστασης στην Κίνα, επαναλαμβάνοντας μια φράση που τότε είχε ξεσηκώσει το ακροατήριο των φοιτητών κατά την περίοδο της εισβολής στην Γιουγκοσλαβία, ότι «Οι βόμβες ναπάλμ των ΗΠΑ που πέφτουν στην Γιουγκοσλαβία ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός θέλει να τις φτάσει στην Κίνα».
Ακολούθησε αναφορά στην κατάστασηη στην Παλαιστίνη με την λεγόμενη εκεχειρία που δεν έχει ακόμα σταματήσει τίποτα. Συγκεκριμένα αναλυτικά ο Σάββας Μιχαήλ εξήγησε στατιστικά τους νεκρούς απο το κρύο και του βομβαρδισμούς όπως και τον αριθμό δεκάδων χιλιάδων που ξεσπιτωθήκαν από την δυτική όχθη. Τελειώνοντας, ενώ αναφέρθηκε στις οικονομικές εξελίξεις διεθνώς, επισήμανε την σημασία της Οκτωβριανής επανάστασης σήμερα στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό με όπλο την διαρκής επανάσταση.
Στο τέλος ακολούθησε πλούσια συζήτηση και ερωτήσεις στους ομιλητές.
Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να την δείτε στον λογαριασμό της Νέας Προοπτικής στο YouTube:
https://youtu.be/m00jfCqgzzg?si=Avpb9uDLwxmlhWCw
