Τα πολλά περιστατικά αστυνομικής παρουσίας στα νοσοκομεία, βίας και ελέγχου το τελευταίο διάστημα και ιδιαίτερα μετά από διαδηλώσεις και πορείες όπου είχαν σημειωθεί επεισόδια, καταγγέλλουν οι γιατροί του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσαν στα γραφεία τους. Παραβιάζεται ακόμη και το ιατρικό απόρρητο και αίρεται η ασυλία στα νοσοκομεία.
Όπως επισήμαναν: βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολιτική καταστολής στο χώρο της υγείας που στοχεύει στην αποτροπή συμμετοχής στην πολιτική ζωή, στην τρομοκρατία και τον εκφοβισμό της κοινωνίας. Κανείς δεν είναι ασφαλής, το μήνυμα του κράτους. Κι ακόμη περισσότερο στον χώρο της υγείας, η κυβέρνηση ετοιμάζει τη δημιουργία νοσοκομειακής αστυνομίας!
>Καταστολή είναι η πράξη μιας κρατικής οντότητας που ελέγχει πολίτες με τη βία για πολιτικούς λόγους, ιδίως με σκοπό τον περιορισμό ή την αποτροπή της ικανότητας των πολιτών να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή μιας κοινωνίας, μειώνοντας έτσι τη θέση τους μεταξύ των συμπολιτών τους, ανέφερε αρχικά ο γιατρός Γιάννης Ράπτης, ο οποίος στη συνέχεια κατέγραψε αναλυτικά τα περιστατικά αστυνομικής παρουσίας, βίας και ελέγχου στα νοσοκομεία.
8/9/25. Δίωξη σε 2 ψυχιάτρους στο Παπανικολάου για «απείθεια» (ζητούσαν να νοσηλευθεί αμέσως ο ασθενής, χωρίς να εξεταστεί, που τον προσήγαγαν με εισαγγελική παραγγελία). Το όλο θέμα, καθώς και τα υπόλοιπα περιστατικά με τις Ψ μονάδες
2/12/2025. Η μηνυτήρια αναφορά που έκανε πριν μερικές μέρες το «συνδικαλιστικό» σωματείο «Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Βορειοανατολικής Αττικής» κατά όλων των ψυχιάτρων που εφημέρευσαν από τον Φεβρουάριο του 2024 μέχρι σήμερα, με την κατηγορία για «παράβαση καθήκοντος και έκθεση κατά συρροή», επειδή δεν είχαν ούτε καν ράντζο διαθέσιμο για τη νοσηλεία ατόμων που οι αστυνομικοί προσήγαγαν, όπως πάντα με χειροπέδες, βάσει εισαγγελικής εντολής. Και σε αγαστή συνέργεια, ωσάν, ως συνήθως, το μακρύ χέρι της αστυνομίας, το σύστημα της Δικαιοσύνης, εν προκειμένω το Πρωτοδικείο Αθηνών, έσπευσε να ζητήσει ονόματα και διευθύνσεις των εφημερευόντων ψυχιάτρων (από το ΨΝΑ, αλλά, προφανώς, και από παντού) προκειμένου να διερευνήσει σε ποιο βαθμό έχει βάση η μηνυτήρια αναφορά
6/12/25. Εισβολή αστυνομικών σε ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στην Ομόνοια που ζητούσαν στοιχεία των τραυματισμένων (αρκετοί ανήλικοι).
31/10/2025. Καταγγελία της ΕΙΝΑΠ για εισβολή ασφαλιτών στα ΤΕΠ του Ερυθρού ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΝΕΑΡΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ με τραυματισμό στο κεφάλι (είχε προηγηθεί διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας).
15/11/2025. Παρόμοιο επεισόδιο (αναζήτηση στοιχείων των προσερχομένων τραυματιών από συμπλοκή στο πολυτεχνείο).
15/10/2025. Αστυνομική βία κατά υγειονομικών που διαμαρτύρονταν στο Αττικόν για την επίσκεψη Γεωργιαδη.
Πορείες για τα Τέμπη (2025): Στις μεγάλες διαδηλώσεις για την επέτειο της σιδηροδρομικής τραγωδίας (Φεβρουάριος 2025), καταγγέλθηκε εκτεταμένη αστυνομική αυθαιρεσία, με χρήση χημικών και βομβίδων κρότου-λάμψης στο κέντρο της Αθήνας.
Πορεία για την Παλαιστίνη (Οκτώβριος 2025): Καταγγέλθηκε “όργιο αστυνομικής βίας” κατά τη διάρκεια πορείας, με βίντεο να δείχνουν βίαιες συμπεριφορές αστυνομικών κατά πολιτών.
Επέτειος Γρηγορόπουλου (Δεκέμβριος 2025): Σύμφωνα με καταγγελίες της ΟΕΝΓΕ, υπήρξε εισβολή αστυνομικών σε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που μετέφερε τραυματία διαδηλωτή, καθώς και καταγγελίες για υποκλοπή προσωπικών στοιχείων τραυματιών.
Αγροτικές Κινητοποιήσεις (Δεκέμβριος 2025): Στη Νίκαια, υπήρξαν καταγγελίες για ακραία αστυνομική βία, με αγρότες να αναφέρουν τραυματισμούς και βίαιες συλλήψεις.
Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο (Μάρτιος 2024): Σημειώθηκαν επεισόδια στο Σύνταγμα, όπου αστυνομικοί έκαναν χρήση χημικών, με αναφορές για τραυματισμούς διαδηλωτών και διατάχθηκε ΕΔΕ.
ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Μεγαλύτερης έκτασης – μεγαλύτερης διάρκειας
1. Συναυλία Θ. Παπακωνσταντίνου στο ΑΠΘ 17/9/2022
2. 7/2/25 Ξεπερνούν τις 300 οι προσαγωγές ατόμων για τα επεισόδια που έλαβαν χώρα τα ξημερώματα έξω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
3. 18/2/25 προβολή ταινίας, 38 συλλήψεις, αναβολή του αυτόφωρου.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά…
Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση του γραφείου τύπου του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας (ΙΣΑ) «το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα στα μεγάλα εφημερεύοντα νοσοκομεία, τα περιστατικά επιθετικής συμπεριφοράς έχουν πολλαπλασιαστεί, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο και απολύτως μη αποδεκτό εργασιακό περιβάλλον για τους επαγγελματίες υγείας, αλλά και συνθήκες ανασφάλειας για τους ίδιους τους ασθενείς».
Και για την αντιμετώπιση της κλιμακούμενης βίας που καταγράφεται στα δημόσια νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας ζητά τη μόνιμη και οργανωμένη αστυνομική παρουσία στα μεγάλα εφημερεύοντα νοσοκομεία και μάλιστα προτίθεται να ζητήσει συνάντηση για το θέμα, με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Μ. Χρυσοχοΐδη.
– Οι τραμπουκισμοί ενάντια στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό αποτελούν συμπεριφορές μιας μειοψηφίας.
– Αυτή η συμπεριφορά υποθάλπεται και ενθαρρύνεται από κυβερνητικούς, ακροδεξιούς και μιντιακούς
– Αρχιερέας της κυβερνητικής υποκρισίας είναι ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης ο οποίος πριν από ένα έτος περίπου έκανε πολυήμερη προπαγάνδα πως τάχα «η αυστηροποίηση των ποινών θα έλυνε το πρόβλημα». Μιλάμε για απύθμενη υποκρισία διότι ο κύριος Φλωρίδης γνωρίζει ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ πως το ισχύον νομικό πλαίσιο (δηλαδή το «δικό του» νομικό πλαίσιο, αυτό που ο ίδιος νομοθετεί ή που ο ίδιος δεν βελτιώνει) επιτρέπει στην άλλη … Πρωθιέρεια της υποκρισίας (την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας) να σέρνει επί πολλές ώρες στα αστυνομικά τμήματα τα … θύματα των τραμπουκισμών (γιατρούς και νοσηλευτές), δηλώνοντας ΞΕΤΣΙΠΩΤΑ: «αφού μας καλέσατε, καλά να πάθετε, ελάτε τώρα να ξενυχτήσετε στο τμήμα, δίνοντας καταθέσεις και υποβάλλοντας μηνύσεις».
Το να διατείνεται λοιπόν η ηγεσία του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (ΙΣΑ) πως … αυτή η αστυνομία «θα μας σώσει», μόνο και μόνο με την ίδρυση «νοσοκομειακής αστυνομίας» (κατά τα πρότυπα της … «πανεπιστημιακής αστυνομίας») δείχνει επίσης απύθμενη υποκρισία ή ανεπαρκέσταση γνώση της πραγματικότητας.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για υποκρισία. Στο βάθος της πρότασης του κ. Πατούλη και των συνοδοιπόρων της κυβέρνησης της ΝΔ, κρύβεται η αντίληψη της αστυνομοκρατίας και της πειθάρχησης. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη τα πάντα πρέπει να ποινικοποιούνται (εκτός από τα κέρδη, την επιχειρηματικότητα, το ιδιωτικό έργο, το φακελάκι) και ιδιαίτερα οι διαμαρτυρίες του λαού. Το Νόμος και Τάξη πρέπει να είναι το νέο δόγμα κατά Άδωνι Γεωργιάδη (κακέκτυπο του Τραμπ). Για τα χάλια της δημόσιας υγείας δεν φταίει η υποστελέχωση, οι μειωμένες δαπάνες, η εντατικοποίηση, η ιδιωτικοποίηση, τα ράντζα, οι άθλιοι μισθοί αλλά οι πολίτες και οι υγειονομικοί που αντιστέκονται. Και σε μια προκλητική διαστρέβλωση της πραγματικότητας μεγαλοποιούν μια – καταδικαστέα – συμπεριφορά ελάχιστων πολιτών εναντίον των υγειονομικών. Ποιος όμως θα μας προστατέψει από τους «προστάτες»;
Δεν ανεχόμαστε την υποκρισία του τύπου «η πολιτεία οφείλει να στείλει ξεκάθαρο μήνυμα μηδενικής ανοχής και να διασφαλίσει ότι οι υγειονομικοί θα εργάζονται με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και σεβασμό», όταν οι συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους υγειονομικούς στερούνται προ πολλού τους στοιχειώδεις κανόνες αξιοπρέπειας, ασφάλειας και σεβασμού.
Οι υγειονομικοί δεν κινδυνεύουν από τους ασθενείς ή τους συνοδούς που έρχονται αντιμέτωποι με την αναλγησία του συστήματος σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές της ζωής τους, βιώνοντας απαξίωση της ίδιας τους της υπόστασης. Η αξιοπρέπεια, η ασφάλεια και ο σεβασμός των υγειονομικών και των ασθενών δεν διασφαλίζεται με την παρουσία της αστυνομίας στα νοσοκομεία. Διασφαλίζεται με την παρουσία του απαραίτητου επιστημονικού προσωπικού το οποίο διαθέτει ψυχικές και σωματικές δυνάμεις, ώστε να υποδεχτεί ανθρώπους ευάλωτους, ιατρικά και κοινωνικά πολλές φορές, προσφέροντας σε κάθε έναν αυτό που χρειάζεται τη δεδομένη στιγμή. Επίσης, διασφαλίζεται με την επαρκή παρουσία λοιπού προσωπικού (όπως π.χ. εποπτείας) ειδικά εκπαιδευμένου στην πρόληψη και όχι στην καταστολή.
Καταλήγοντας… Όσο οι ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις θα διευρύνονται, τόσο η βία και η καταστολή θα αποτελεί την απάντηση του κράτους και των κυρίαρχων τάξεων.
Ποιοτική και ποσοτική κλιμάκωση της βίας, αυθαιρεσίες, καταπάτηση στοιχειωδών κανόνων δικαίου και, επακόλουθα ,η ατιμωρησία (ΕΔΕ και τίποτε άλλο), αθωώσεις αστυνομικών (ακόμη και ποινικών), θα αποτελεί καθημερινότητα στις ζωές μας.
>Βασίλης Τσάπας, εντατικολόγος – διευθυντής ΕΣΥ, μέλος Διοικητικού Συμβουλίου ΕΝΙΘ και του Γενικού Συμβουλίου ΟΕΝΓΕ:
Η βία και η αυθαιρεσία της αστυνομικής εξουσίας διαχρονικά ήταν παρούσα στο ελληνικό κράτος, άλλοτε σε ύφεση και άλλοτε σε έξαρση. Στόχο και σκοπό είχε να καταστείλει λαϊκές διαμαρτυρίες, να ποινικοποιήσει αγώνες, να καταστείλει το αγωνιστικό φρόνημα ή έστω να κάμψει την επιθυμία διαμαρτυρίας από μερίδα της κοινωνίας – χέρι με χέρι και κατά παραγγελία της πολιτικής εξουσίας, η οποία της παρέχει την αναγκαία ασυλία και τα απαραίτητα προνόμια.
Είναι αναντίρρητο στα μάτια ενός οποιουδήποτε στοιχειωδώς αντικειμενικού παρατηρητή ότι η παραπάνω τακτική έχει οξυνθεί ιδιαιτέρως τα τελευταία χρόνια. Πλέον βλέπουμε περιπτώσεις, οι οποίες στο παρελθόν ήταν πολύ σπάνιες (συνιστούσαν την εξαίρεση), στις οποίες αστυνομικές δυνάμεις παρεισφρύουν ακόμα και στο ιατρικό έργο, προσπαθώντας πάρουν ονόματα και λεπτομέρειες για τραυματίες ύστερα από πορείες, διαμαρτυρίες κτλ – γεγονός που όχι μόνο είναι πασίδηλα ανήθικο, αλλά και αστικά κολάσιμο τουλάχιστον απέναντι σε γιατρούς και λοιπούς υγειονομικούς. Πέραν τούτου, για πρώτη φορά αν όχι στα χρονικά, στα τελευταία πάρα πολλά χρόνια τουλάχιστον, βλέπουμε μηνύσεις και αγωγές εναντίον γιατρών από φορείς που συνδέονται άμεσα με την ΕΛΑΣ και εξόφθαλμα αυθαίρετες συλλήψεις υγειονομικών κατά παραγγελία κυβερνητικών βουλευτών – υπουργών.
Αναφορικά με την προσπάθεια της ΕΛΑΣ να υποκλέψει, ουσιαστικά, στοιχεία τραυματιών από γιατρούς / υγειονομικούς, να υπενθυμίσουμε τα εξής περιστατικά, όλα τον τελευταίο περίπου χρόνο:
Στις 28/2/2025, το Σωματείο Εργαζομένων στο Νοσοκομείο «Αττικόν» καταγγέλλει ότι δόθηκε εντολή σε υγειονομικούς όλων των ειδικοτήτων που δούλευαν στα Επείγοντα του νοσοκομείου, που εκείνη τη μέρα εφημέρευε, να καταγράφουν τα ονόματα όσων προσέρχονταν στα Επείγοντα και ανέφεραν ότι ήταν τραυματίες ή ασθενείς (εισπνοή χημικών κτλ) από την πάνδημη συγκέντρωση που έγινε τη μέρα εκείνη.
Στις 31/10/2025, σύμφωνα με καταγγελία της ΕΙΝΑΠ, λίγες ώρες μετά από πορεία στο κέντρο της Αθήνας που δέχτηκε επίθεση από τα ΜΑΤ, άτομα με πολιτική περιβολή που φέρονταν ως αστυνομικοί εισέβαλαν στο ΤΕΠ του εφημερευόντος νοσοκομείου της Αθήνας (Ερυθρός Σταυρός Κοργιαλένειο) απαιτώντας τα ονοματεπώνυμα και τα ιατρικά στοιχεία όλων των ασθενών «νεαρής ηλικίας» που είχαν προσέλθει στο ΤΕΠ «λόγω τραυματισμού στο κεφάλι».
Το Δεκέμβρη του 2025, σύμφωνα με επίσημη καταγγελία του γενικού γραμματέα της ΟΕΝΓΕ, ύστερα από την πορεία μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ένστολοι αστυνομικοί σταμάτησαν ασθενοφόρο που μετέφερε τραυματίες από την καταστολή της πορείας, εισέβαλλαν σε αυτό και υπέκλεψαν τα προσωπικά στοιχεία των τραυματιών, καταγράφοντας και την κατάσταση των τραυμάτων τους (κάποιοι εξ αυτών μάλιστα ανήλικοι).
Ο κώδικας ιατρικής δεοντολογίας, ο οποίος να διευκρινίσω ότι είναι νόμος του κράτους (νόμος 3418/2005) είναι απόλυτα ξεκάθαρος: οι πρακτικές αυτές είναι έκνομες και οι γιατροί είναι υποχρεωμένοι να μην δίνουν απολύτως κανένα στοιχείο για ασθενείς σε τρίτους – ούτε ονοματεπώνυμα, ούτε λόγο προσέλευσης στο γιατρό, ούτε τρόπο ή συνθήκες τραυματισμού / νόσησης. Στο άρθρο 13, σε 6 παραγράφους, περιγράφεται λεπτομερώς η έννοια του ιατρικού απορρήτου και οι υποχρεώσεις που απορρέουν εξ αυτού. Πρακτικά ο γιατρός «οφείλει να τηρεί αυστηρά απόλυτη εχεμύθεια για οποιοδήποτε στοιχείο υποπίπτει στην αντίληψή του ή του αποκαλύπτει ο ασθενής ή τρίτοι, στο πλαίσιο της άσκησης των καθηκόντων του». Και όχι μόνο αυτός ο ίδιος, αλλά πρέπει «να ασκεί την αναγκαία εποπτεία στους βοηθούς, στους συνεργάτες ή στα άλλα πρόσωπα που συμπράττουν ή συμμετέχουν ή τον στηρίζουν με οποιονδήποτε τρόπο κατά την άσκηση του λειτουργήματός του», τουτέστιν πρέπει, τουλάχιστον στο μέτρο των δυνατοτήτων του, να εξασφαλίζει ότι την ίδια εχεμύθεια θα πρέπει να επιδείξει και το λοιπό υγειονομικό προσωπικό αλλά και η διοικητική υπηρεσία που ως Γραφείο Κίνησης κτλ εμπλέκεται με τα προσερχόμενα ιατρικά περιστατικά. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και δεν αφορούν στις περιπτώσεις τραυματισμού / νόσησης ύστερα από πορείες (πχ δήλωση γεννήσεων / θανάτων, μολυσματικές νόσοι, αποτροπή εν εξελίξει κακουργήματος κτλ).
Πέραν όμως της νομικής διάστασης του θέματος, υπάρχει και η ηθική, η οποία είναι επίσης εντελώς ξεκάθαρη. Η ιατρικός ηθικός κώδικας, ο περίφημος όρκος του Ιπποκράτη, είναι και αυτός κάθετος σε ό,τι αφορά στην καθολική και απόλυτη τήρηση του ιατρικού απορρήτου. Και η τρέχουσα ηθική όμως, από πάρα πολλών ετών, αναγνωρίζει την “ασυλία” του ασθενούς, του ανθρώπου δηλαδή που προσφεύγει επειγόντως σε ιατρική φροντίδα· η συνθήκη αυτή επ ουδενί δεν μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα σύλληψης ή απόδοσης κατηγορίας. Αν μία τέτοια πρακτική, μία τέτοια παγίδα, νομιμοποιούνταν και κανονικοποιούνταν, θα μπορούσε να έχει ανυπολόγιστο κόστος σε νοσηρότητα και θνητότητα και είναι φυσικά πλήγμα στο στοιχειώδη ανθρωπισμό και πολιτισμό.
Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κράτος έχει τη δυνατότητα να νομοθετεί και να καθιστά νόμιμο (ή έστω νομότυπο) κάτι που έως τώρα θεωρείται ανήθικο και παράνομο. Η όλη λογική, προστασία και ασφάλεια που προσφέρει το ιατρικό απόρρητο στον ασθενή, ειδικά σε επίπεδο λειτουργού της υγείας, μπορεί να παρακαμφθεί “με ένα νόμο και ένα άρθρο” με απευθείας και τυποποιημένη απεύθυνση αστυνομικών διευθύνσεων στις διοικητικές υπηρεσίες των νοσοκομείων (Γραφείο Κίνησης, Υποδοχή Επειγόντων κτλ), παρακάμπτοντας εντελώς τους υγειονομικούς. Μιας και πλέον ο ιατρικός φάκελος συμπληρώνεται ηλεκτρονικά, με πλημμελείς και “εύπλαστες” δικλείδες ασφάλειας και πρόσβασης, η απόκτηση των στοιχείων των προσερχόμενων ασθενών μπορεί να καταστεί μία τυπική, αυτοματοποιημένη διαδικασία.
Ένα μοναδικό στα χρονικά περιστατικό, που δείχνει την απόλυτη κλιμάκωση μεταξύ αστυνομίας και υγειονομικών αλλά και τη χαώδη διαφορά συσχετισμών είναι η μήνυση που κατέθεσε, στα μέσα – τέλη του 2025, η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Βορειοανατολικής Αττικής σε βάρος όλων (!!) των ψυχιάτρων που εφημέρευσαν από τις 01/02/2024 στο πρώην Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής Δαφνί. Η μήνυση αυτή βασίστηκε στην εγκύκλιο Βαρτζόπουλου (υφυπουργός υγείας), η οποία θεωρητικά ρύθμιζε τα της διαχείρισης των ανθρώπων προς ακούσια ψυχιατρική εξέταση / νοσηλεία, η οποία έως τότε ήταν ήδη πολύ προβληματική, μιας και το κομμάτι της μεταφοράς, συνοδείας και “φύλαξης” γίνονταν από την αστυνομία και όχι από εξειδικευμένο υγειονομικό σχήμα, που θα εξασφάλιζε και την επιστημονική αρτιότητα των διαδικασιών αλλά και την αξιοπρέπεια των ασθενών. Η εγκύκλιος Βαρτζόπουλου ουσιαστικά απορύθμισε την όλη διαδικασία, προβλέποντας ότι η αστυνομία αποδεσμεύεται πρακτικά με την άφιξη του ασθενούς στο ψυχιατρικό νοσοκομείο – μη λαμβάνοντας όμως υπόψιν ότι δεν υπάρχει ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά κατάλληλο προσωπικό, για να αναλάβει τη διαχείριση των ανθρώπων αυτών έως ότου παρθεί η (όχι σπάνια μετά από πολλές ώρες) απόφαση αν θα νοσηλευθούν τελικά ή όχι – ούτε επίσης για τη διαχείριση της εξόδου τους από το νοσοκομείο σε περίπτωση μη ανάγκης νοσηλείας. Όλο αυτό το κενό στη διαδικασία οδήγησε σε προστριβή γιατρών – αστυνομικών, αστυνομικούς να προσπαθούν να επιβάλλουν στον εφημερεύοντα ψυχίατρο τη νοσηλεία του προσερχόμενου ασθενούς ακόμα κι αν δεν τη χρειάζεται (για να αποφύγουν τη διαχείριση της εξόδου του ασθενούς από το νοσοκομείο) με αποτέλεσμα (μιας και η αστυνομία έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι) καταστάσεις που θα ήταν τραγελαφικές, αν δεν ήταν ακραίες και επικίνδυνες: ένοπλοι αστυνομικοί να κυνηγάνε γιατρούς μέσα στο νοσοκομείο, συλλήψεις εφημερευόντων γιατρών και πολύωρη προσαγωγή τους σε αστυνομικά τμήματα και στο τέλος στη διαβόητη μήνυση εναντίον συλλήβδην όλων των γιατρών που εφημέρευσαν σε ένα πολύμηνο διάστημα. Όλα τα παραπάνω φυσικά στην πλάτη των ασθενών, ανθρώπων με πιθανώς σοβαρή ψυχική νόσο και ανάγκη ακούσιας νοσηλείας, οι οποίοι αφήνονταν στο έλεος της τύχης τους. Η όλη ιστορία αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε φάση προκαταρκτικής εξέτασης, με όλη την ταλαιπωρία και τον ψυχικό φόρτο που αυτό συνεπάγεται για τους μηνυθέντες υγειονομικούς, με παρέμβαση του Άρειου Πάγου, για να ρυθμίσει τα κενά στις διαδικασίες. Όπως και να έχει το ζήτημα όμως, όλη αυτή η ιστορία είναι ένα σύγχρονο παράδειγμα πώς η ευθύνη για κάτι παράλογο και αντιεπιστημονικό μετακυλίεται στους ώμους υγειονομικών, με την αστυνομία να παίζει κεντρικό και καταλυτικό ρόλο σε αυτήν τη δυστοπική για ασθενείς και υγειονομικούς κατάσταση.
Τελευταίο θα ήθελα να σας αναφέρω ένα παράδειγμα, το πιο πρόσφατο στη σειρά παρόμοιων συμβάντων, που αναδεικνύει την κλιμάκωση της αυθαιρεσίας και της βίας αστυνομικών δυνάμεων σε υγειονομικούς στη διάρκεια ειρηνικών διαμαρτυριών για θέματα δημόσιας υγείας, ακόμα και μέσα σε νοσοκομεία. Αναφέρομαι στην πρόσφατη θερμή αλλά ειρηνική διαμαρτυρία υγειονομικών και ασθενών στο νοσοκομείο Νικαίας, στη διάρκεια των προγραμματισμένων εγκαινίων του ανακαινισμένου ΤΕΠ του νοσοκομείου από τον υπουργό υγείας Γεωργιάδη. Ο υπουργός προσήλθε με συνοδεία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων (μέλη της ασφάλειας, ΜΑΤ και ΟΠΚΕ με πλήρη εξάρτηση [κράνη, ασπίδες, γκλομπ, χημικά κτλ]). Στη διάρκεια της διαμαρτυρίας, οι αστυνομικές δυνάμεις απώθησαν τους διαμαρτυρόμενους με ασπίδες, γκλομπ και χημικά. Κάποια στιγμή και απρόκλητα, ένας γιατρός (συνδικαλιστής, μέλος του γενικού συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ) αισθάνεται να τον τραβάνε και συνειδητοποιεί ότι άνδρες με πολιτικά τον απομονώνουν σε παρακείμενο χώρο. Εκεί του τοποθετούν χειροπέδες (με εντολή ή του υπουργού ή έτερου κυβερνητικού βουλευτή που ήταν παρών στο χώρο), τον κρατούν φυλασσόμενο ενώ ο υπουργός τον προπηλακίζει και τον απειλεί. Μετά από περίπου 2 ώρες, “χαριστικά” τον αφήνουν ελεύθερο. Και κατόπιν ο Γεωργιάδης, με ένα μπαράζ μηνυμάτων σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με μία σειρά τηλεοπτικών εμφανίσεων, κατηγορεί το συγκεκριμένο γιατρό ότι τον γρονθοκόπησε, ότι έχει αποδεικτικό βιντεοληπτικό υλικό (μάλιστα παρουσιάζει μία φωτογραφία με το γιατρό σε μία αμφίσημη στάση, με τη γροθιά σχεδόν όρθια και προτεταμένη). Επειδή στη συγκεκριμένη συγκέντρωση υπήρχε πλούσιο εν γένει βιντεοληπτικό υλικό, αποδεικνύονται πέραν πάσης αμφιβολίας τα πραγματικά γεγονότα: ο πισθάγκωνα σιδηροδέσμιος γιατρός σε απομονωμένο χώρο με παρόντες αστυνομικούς που τον φυλάνε προπηλακίζεται από τον υπουργό υγείας, οι κατηγορίες εναντίον του είναι έωλες, ψευδείς και συκοφαντικές, ομοίως δολίως ψευδές και το “αποδεικτικό” υλικό. Η στάση των αστυνομικών οργάνων στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι ενδεικτική: σε αγαστή και αρμονική συνεργασία με την κυβερνητική εξουσία καταστέλλουν τους διαμαρτυρόμενους, ουσιαστικά συλλαμβάνουν έναν γιατρό στο σωρό ο οποίος αποδεδειγμένα και πέραν πάσης αμφιβολίας δεν έκανε τίποτα, δεν ακολουθούν καμία διαδικασία (ελληνική αστυνομία είναι ή ιδιωτική δύναμη ασφάλειας;), συμμετέχουν ουσιαστικά, παρακολουθώντας, στον προπηλακισμό και εκφοβισμό του αθώου συλληφθέντα. Μία ενορχηστρωμένη παράσταση, για να κατασταλεί η διαμαρτυρία, η λαϊκή αντίδραση, το αγωνιστικό φρόνημα, να στείλουν ένα σαφές μήνυμα ότι ακόμα και αν δεν κάνεις τίποτα, και μόνο η συμμετοχή σου σε μία τέτοια διαμαρτυρία μπορεί να σε οδηγήσει με χειροπέδες, έκθετο σε κάθε λογής εκδικητική πρακτική. Μπορεί βέβαια να σχολιάσει κανείς: σάμπως αυτή δεν είναι διαχρονικά η αποστολή και ο ρόλος των αστυνομικών δυνάμεων; Η διαφορά είναι ότι πλέον δεν ορρωδούν προ ουδενός: χτυπούν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) υγειονομικούς (που μέχρι πρόσφατα ήταν σε ένα σχετικό απυρόβλητο) μέσα σε νοσοκομεία (που έως τώρα θεωρούνταν άσυλα ακριβώς λόγω της ιδιότητάς τους), απρόκλητα, εν γνώσει τους ότι όλες οι παράνομες συμπεριφορές και κατηγορίες που εκπορεύονται από αυτές κατά πάσα πιθανότητα θα καταρριφθούν αναντίρρητα. Το κάνουν όμως με την απόλυτη αδιαφορία που τους εξασφαλίζει η εγγυημένη ασυλία και ατιμωρησία και με συγκεκριμένη στοχοθεσία.
Προσπαθώντας να συμπυκνώσω όλα τα παραπάνω σε λίγες προτάσεις, θα έλεγα: οι αστυνομικές δυνάμεις δεν λογαριάζουν πλέον αξίες που έως τώρα ήταν ιερές· την αξία του υγειονομικού λειτουργού, του ασθενούς, της ασθένειας, του νοσοκομείου. Απεναντίας προσπαθούν ανήθικα και παράνομα (έστω, ακόμα και προς το παρόν παράνομα) να εκμεταλλευτούν τη συνθήκη, για αποκτήσουν κι άλλα στοιχεία, να καταστήσουν κι άλλους ενόχους. Πλέον προσπαθούν μέσω υγειονομικών παραδειγματικά να δείξουν ότι κανείς δεν είναι ασφαλής συμμετέχοντας σε μία διαμαρτυρία, σε μία συγκέντρωση, όσο ειρηνική κι αν είναι και αυτή και αυτός. Χέρι με χέρι με την πολιτική και δικαστική εξουσία, καλυμμένοι πίσω από πλήρη, προκλητική ασυλία και ατιμωρησία.
