Στο τραπεζάκι μας απέναντι από την Αλυσίδα στη Χαριλάου, μοιράσαμε τα κείμενά μας και μιλήσαμε με ανθρώπους που πλήττονται από την αισχροκέρδεια όσον αφορά τη στέγαση, ή που συμμερίζονται τις διεκδικήσεις μας χωρίς να πλήττονται οι ίδιοι.
Είχαμε από όλα! Συζητήσεις με ανθρώπους που ζουν στο ενοίκιο και αντιμετωπίζουν καθημερινά προβλήματα με την αδιαφορία και αισχροκέρδεια των εκμισθωτών, με ανθρώπους που ζουν εκεί που δουλεύουν ή στα σπίτια συγγενών γιατί τα ενοίκια είναι δυσθεώρητα, με ιδιοκατοίκους που στέκονται μαζί μας γιατί αντιμετωπίζουν το κόστος διαβίωσης που έχει τις ίδιες αιτίες. Και είχαμε και μπιφ με λίγους περαστικούς εκμισθωτές.
Καθίσαμε έπειτα σε ένα καφενείο της γειτονιάς, απ’ όπου πέρασε ένας πωλητής της Σχεδίας, του περιοδικού που πωλούν άστεγοι συμπολίτες μας, λαμβάνοντας μέρος του ποσού για ενίσχυση του βιοπορισμού τους.
Ο κύριος Χρήστος μοιράστηκε μαζί μας το ποίημά του που συνοψίζει όχι με σκληρά δεδομένα, αλλά με αφοπλιστικη ειλικρίνεια τι νόημα έχει για τα ζωντανά πλάσματα το σπίτι. Η στέγη που αν δεχτούμε την “κοινή γνώμη” αφορά μόνο την τσέπη κάποιων και το δικαίωμά τους στην κερδοφορία, είναι “ονειρεμένος πόθος” για πολλούς.
Κλειστά σπίτια, χιλιάδες. Νέες οικοδομές που πολλοί επιχειρηματολογούν ότι είναι μέρος της λύσης, μα φτιάχνονται για λίγα πορτοφόλια που δεν αντιπροσωπεύουν την πλειονότητα του πληθυσμού. Την ίδια στιγμή χιλιάδες από μας δίνουν παραπάνω από όσα αντέχουν και άλλες έχουν ήδη πεταχτεί εκτός παιχνιδιού, σε μια κανονικοποιημένη αορατότητα. Ενώ πολλοί δε συνειδητοποιούμε ότι η απόσταση μας από την αστεγία μπορεί να είναι μια ασθένεια, μια απόλυση, μια χαμένη δόση στο νοίκι ή στο δάνειο.
Ταυτόχρονα η πόλη γίνεται όλο και πιο αφιλόξενη, πλατείες τσιμεντένιες, παγκάκια λίγα, πέτρινα και κρύα. Να μην κοιμηθεί ο άστεγος. Να μη “φωλιάσει ο σπουργίτης”, στα κατακρεουργημένα δέντρα, που τα αντιμετωπίζουν σαν ντεκόρ όπως οι κολώνες και τα λαμπάκια.
Τώρα είναι η στιγμή να διεκδικήσουμε νομικές και πρακτικές αλλαγές για την προστασία και το δικαίωμα στη στέγη για όλους, είτε νοικιάζουμε είτε όχι. Το “μαγικό ραβδί” είναι οι δυνατότητες που ήδη έχουμε στα χέρια μας, αρκεί να κινητοποιηθούμε και να μεγεθύνουμε τη δύναμη μας μέσω της συλλογικοποίησης.
Σε περιμένουμε! Γιατί η Ένωση Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης φτιάχνεται από όλους και όλες εμάς που πιστεύουμε ότι η ασφαλής στέγη είναι δικαίωμα και προϋπόθεση για αξιοπρεπή ζωή, για όλα τα πλάσματα ανεξαρτήτως ταυτότητας και οικονομικής κατάστασης!
