Συγκέντρωση – πορεία αλληλεγγύης στα Προσφυγικά και τις απεργίες πείνας, Τρίτη 9/6 στις 19:00 στο πάρκο Νίκου Παπάζογλου (Α. Θεράποντα)

Κάτω τα Χέρια απ’ τα Προσφυγικά

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να πεθαίνουμε η μία μετά την άλλη και να μην κουνιέται φύλλο.

Για τα Προσφυγικά

Η κατοικία είναι βασικό κοινωνικό αγαθό και υποδομή ζωής. Σε συνθήκες στεγαστικής κρίσης, εκτόξευσης των ενοικίων και εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου, η υπεράσπισή της απαιτεί αυτοοργάνωση, συλλογικές μορφές διαχείρισης, αλληλεγγύη. Οι καταλήψεις δεν αναδύονται αυθόρμητα ως αντίδραση στην έλλειψη στέγης αλλά σε περιόδους κρίσης των κυρίαρχων μοντέλων αστικής πολιτικής, θέτουν υπό αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η ιδιοκτησία, η ανακαίνιση και η διαχείριση του κτηριακού αποθέματος, δηλαδή των άδειων και αναξιοποίητων κτηρίων μιας πόλης.

Εδώ και 16 χρόνια, τα Προσφυγικά αποτελούν μια τέτοια ζωντανή εμπειρία κοινωνικής κατοικίας στην πράξη. Η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών στους Αμπελόκηπους στο κέντρο της Αθήνας, αριθμεί πάνω από 400 κατοίκους: ντόπιους, μετανάστες, ανάμεσά τους 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες. Άρα τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη μία ζωντανή κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους που η κρίση και η κατάρρευση κάθε κοινωνικής δομής, τους εξώθησε στον δρόμο, στην εξαθλίωση και στο περιθώριο.

Είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα αυτοοργάνωσης στην καρδιά της μητρόπολης, που έχει καταφέρει το χτίσιμο σχέσεων αλληλεγγύης και την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων της, με τη δημιουργία 22 δομών που περιλαμβάνουν τη σίτιση, την υγεία, την παιδική απασχόληση, τη γυναικεία δομή και πολλές ακόμα. Η Κοινότητα συμμετέχει ενεργά επίσης σε όλες τις κοινωνικές κινήσεις του ελλαδικού χώρου όσο και στο ευρύτερο διεθνιστικό κίνημα. Σημαντικό να αναφερθεί επίσης πως η δομή υγείας, έχει κατασκευάσει ξενώνες φιλοξενίας φίλων και συγγενών των καρκινοπαθών του νοσοκομείου Άγιος Σάββας (που βρίσκεται δίπλα), σε συνεργασία με το σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου.

Ωστόσο το κράτος, με την Περιφέρεια και τον Δήμο Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού, τη ΔΥΠΑ, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση, έχουν άλλες ορέξεις για το οικοδομικό συγκρότημα των Προσφυγικών. Δε θα γινόταν άλλωστε με το ευρύτερο κλίμα καταστολής κινημάτων και κάθε σχεδιασμένο χτύπημα των σχέσεων που ανθίζουν απο τα κάτω με βάση τον αντικρατισμό και τον αντικαπιλισμό, να μείνουν ανέγγιχτα απο το μακρύ χέρι του κράτους. Έτσι απο το καλοκαίρι του 2025 υπάρχει ένα σχέδιο “ανάπλασης” των Προσφυγικών, με τη χρηματοδότηση ΕΣΠΑ ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ, με υποτιθέμενο σκοπό την δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους συγγενείς του Αγίου Σάββα.

Η χρήση του όρου της «κοινωνικής» κατοικίας όπως χρησιμοποιείται από τους παραπάνω φορείς στον δημόσιο λόγο είναι παραπλανητική, καταχρηστική και προσχηματική (κάτι που δεν γίνεται για πρώτη φορά) και κινδυνεύει να λειτουργήσει ως επίφαση που νομιμοποιεί περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης, εμπορευματοποίηση της κατοικίας και στοχεύει στην κερδοσκοπία από αυτά. Αποτελεί αποκορύφωμα της υποκρισίας και απανθρωπιάς το να πετάξουν στον δρόμο πάνω από 400 ανθρώπους για να βολέψουν 50 άλλους και αυτό για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της δικής τους στεγαστικής πολιτικής, που έχει ως βασικό κίνητρο το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες όπως θέλει ψευδώς να επιδεικνύει. Παράλληλα, οταν μιλάν για «ανάπτυξη» και «ανάπλαση» της περιοχής, στην πραγματικότητα αυτό θα οδηγήσει βίαια όπως και σε τόσα άλλα παραδείγματα εξευγενισμού στην πόλη, στην εκτόξευση των ενοικίων και του κόστους ζωής στην ευρύτερη περιοχή, στην τουριστικοποίηση και στον εκτοπισμό των κατοίκων που δεν θα αντέξουν την ακρίβεια προς όφελος των πλουσιότερων.

Σε αυτό το κλίμα και στο πλαίσιο υπεράσπισης της κοινότητας, ο σύντροφος Αρίστος Χαντζής, ως ύστατο μέσο πίεσης ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου εντός των Προσφυγικών απο τις 05 Φεβρουαρίου. Σύμφωνα με τη δομή υγείας της κοινότητας που τον παρακολουθεί καθημερινά, κάθε μέρα θα μπορούσε να επιφέρει μη αναστρέψιμες βλάβες αλλά και άμεσο κίνδυνο για την ίδια του τη ζωή. Μέχρι στιγμής οι αρμόδιοι θεσμικοί φορείς και τα καθοδηγούμενα από αυτούς ΜΜΕ, έχουν αποσιωπήσει επιδεικτικά το ζήτημα και εξωθούν τον απεργό πείνας στον θάνατο με την εγκληματική τους αμέλεια να σταθούν στο ύψος των πολιτικών τους ευθυνών. Είναι χρέος των κινημάτων και όλης της κοινωνίας να αντιταχθούμε στην ανάπλαση της κοινότητας Προσφυγικών, στην εκκένωση σπιτιών και τον ξεριζωμό μιας ολόκληρης γειτονιάς εκατοντάδων ανθρώπων που ζει με αυτάρκεια, προτάσσοντας ένα απο τα πιο φωτεινά παραδείγματα κοινοτικής, αντικαπιταλιστικής οργάνωσης ζωής. Να σταθούμε δίπλα στο σύντροφο Αρίστο και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στην Κοινότητα με όποια μέσα μπορούμε.

Είναι ευθύνη όλων μας να στηρίξουμε τον αγώνα των Προσφυγικών για τη διεκδίκηση μορφών κατοικίας και συνύπαρξης πέρα από τη λογική της αγοράς αλλά και για το δικαίωμα των κοινοτήτων στη ζωή και στην πόλη μέσω της αυτοοργάνωσης. Το κράτος προσπαθεί γελοιωδώς να μας πείσει πως μπορεί να διαμεσολαβήσει στις ανάγκες και στις σχέσεις που έχουν δομήσει οι εκατοντάδες σύντροφοι και κάτοικοι των προσφυγικών και που καλύπτουν με επιτυχία εδώ και τόσα χρόνια.

Τα αιτήματα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών:

• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής

• Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και στην περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους

• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με τη δική της χρηματοδότηση! Ούτε ευρώ δημοσίου χρήματος για την «ανάπλαση» των Προσφυγικών!

• Άμεση παραίτηση της Δ.ΥΠ.Α. από τη σύμβαση! Νέες εργατικές κατοικίες και στέγαση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στα 80.000 άδεια σπίτια της Αθήνας

• Άμεση παραίτηση του Υπουργείου Πολιτισμού από τη σύμβαση! Πολιτισμός για τους ανθρώπους και την κοινωνία και όχι για τις μπίζνες και τις εταιρείες

• Παραίτηση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας» από οποιαδήποτε συμμετοχή στη σύμβαση! Δομές φιλοξενίας από την κοινότητα για την κοινωνία. Να δοθούν όλα τα χρήματα στη στελέχωση του νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας»

ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ (5/2) ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE (1/5)

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Θεσσαλονίκης

Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημονεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.

Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.

Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.

Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.

Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.

Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελεύσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.

Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου και βρίσκεται ήδη στην 118η ημέρα απεργίας πείνας διατρέχοντας πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του, μόνιμων βλαβών και για την ζωή του. Την 1η Μαϊου, μετά την απεργιακή πορεία της Πρωτομαγιάς, η αγωνίστρια Suzon Doppagne, μέλος επίσης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών ανακοίνωσε την έναρξη της δικής της απεργίας πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, συμπορευόμενη με τον Αρίστο στην κλιμάκωση της δράσης για την υπεράσπιση της κοινότητας, βρισκόμενη στην 34η μέρα απεργίας πείνας αντιμέτωπη επίσης με σοβαρούς κινδύνους επιπλοκών. Ο σύντροφος Α. Χαντζής και η συντρόφισσα Suzon Doppagne έχουν βάλει το σώμα τους ανάχωμα για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :

-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.

Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων(μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.

Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.

Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 118Η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 05/02 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1Η ΜΑΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 34Η ΜΕΡΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Κάτω τα χέρια από τα προσφυγικά

Τους τελευταίους μήνες στην κοινότητα κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας μαίνεται ένας αγώνας ενάντια σε σχέδια αξιοποίησης από κράτος και κεφάλαιο, του οποίου οι προεκτάσεις ξεπερνούν την απλή υπεράσπιση μίας κατάληψης. Ένα από τα μεγαλύτερα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα ανά τον ελλαδικό χώρο οργανώνει τις αντιστάσεις του ,προτάσσοντας τα χαρακτηριστικά της συλλογικής ζωής, της αλληλεγγύης, της κοινοτικής καθημερινότητας και των κοινωνικών αγώνων, παρουσιάζοντας μία ζωή διαφορετική από αυτή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Και όσο τα σχέδια της συνολικής αναδιάρθρωσης της πόλης από επενδυτικά και τουριστικά κεφάλαια φαίνεται να απλώνονται πάνω από τις μητροπόλεις, ο αγώνας για την διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την υπεράσπιση μίας άλλης κοινωνικής πραγματικότητας παρουσιάζεται πιο κρίσιμος από ποτέ.

Η κοινότητα κατειλημμένων Προσφυγικών τα τελευταία 16 χρόνια αποτελεί ένα υπαρκτό και ζωντανό παράδειγμα αυτοοργάνωσης, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας. Εντός μίας συνθήκης συνεχούς υποτίμησης των ζωών μας και ολοένα και αυξανόμενης έντασης της στεγαστικής κρίσης, στην κατάληψη κατοικούν 400 και πλέον άνθρωποι όλων των ηλικιών και κοινωνικών ομάδων. Ταυτόχρονα στο κτήριο οργανώνονται 22 αυτόνομες δομές οι οποίες λειτουργούν με βάση την αυτάρκεια, την αλληλεγγύη και την οριζοντιότητα, δημιουργώντας πεδία συνάντησης των κατοίκων και καλύπτοντας ποικίλες από τις ανάγκες τους. Πρόσφατη, εντός των τελευταίων ημερών, είναι και η επέκταση της δομής φιλοξενίας των συγγενών των καρκινοπαθών που δέχονται θεραπεία/νοσηλεία στο γειτονικό νοσοκομείο Άγιος Σάββας, σε συνεργασία με τα σωματεία του νοσοκομείου. Η συντήρηση και η υπεράσπιση του προηγουμένως εγκαταλειμμένου κτιρίου, εκτός από την εξασφάλιση της πολυποίκιλης λειτουργίας του, δρα ως αρωγός της διατήρησης της ιστορικής μνήμης του καθώς και όσων αγώνων(ταξικοί, κοινωνικοί, αντιφασιστικοί) έχουν εκπορευθεί από εντός του. Με αυτόν τον τρόπο, εκτός από την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων, η κατάληψη των προσφυγικών καθίσταται και ένας χώρος συλλογικοποίησης των αντιστάσεων, ανταγωνιστικός προς την κυριαρχία.

Ερχόμενες στο σήμερα, βλέπουμε ότι οι καταλήψεις ως σταθερά εδάφη συνάντησης αγώνων και υποκειμένων βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Έτσι και στο παράδειγμα των Προσφυγικών, τον Ιούνιο του 2025 η Περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση 4 εκ των 8 κτηριακών συγκροτημάτων και συνεπακόλουθα την απομάκρυνση 400 και πλέον ανθρώπων από την στέγη τους. Η δημοσιοποίηση της σύμβασης ήρθε 7 μήνες αργότερα, μετά από προκήρυξη του διαγωνισμού του έργου το πρώτο τρίμηνο του 2026, συνοδευόμενη από απειλές καταστολής και εκκένωσης. Η χρηματοδότηση αυτού του σχεδίου «ανάπλασης» ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια ευρώ, κεφάλαιο έτοιμο να αξιοποιηθεί για την δημιουργία «κοινωνικών κατοικιών» και ξενώνα φιλοξενίας για συγγενείς των θεραπευόμενων/νοσηλευόμενων του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου ‘Αγιος Σάββας. Ταυτόχρονα το κράτος προσπαθώντας να επιβάλλει το δόγμα νόμος και τάξη σκιαγραφεί μιντιακά την εικόνα μίας εστίας ανομίας και επιθετικότητας.

Η ειρωνεία αυτής της «αξιοποίησης», αν και έκδηλη, δεν αποτελεί πρωτοεμφανιζόμενο εργαλείο του κεφαλαίου. Παρόμοιες απειλές έχουν ανακινηθεί ανά καιρούς και για το εργοστάσιο της Φάμπρικα Υφανέτ, για τα κατειλλημένα καστρόπληκτα της Άνω πόλης, καθώς και για λοιπούς κατειλημμένους χώρους. Φαίνεται ότι σε μία συγκυρία εκτόξευσης των ενοικίων και του κόστους ζωής, μείωσης του έμμεσου μισθού και συνολικής υποτίμησης της ζωής από το κεφάλαιο, «η κοινωνική ευαισθησία» του κράτους εγείρεται μόνο σε περιπτώσεις που μπορεί να υπάρξει περιθώριο επενδύσεων. Άλλωστε οι διαδικασίες αυτές διαφαίνονται και στους πρόσφατους μετασχηματισμούς των πόλεων. Τα επιχειρηματικά σχέδια «ωραιοποίησης» και «ανάπλασης» που πραγματοποιούνται στις μητροπόλεις και η συνολική αναδιάρθρωση του δημοσίου χώρου φωνάζει ότι οτιδήποτε δεν συμβαδίζει με αυτά αποτελεί απειλή: οι μετανάστες, οι άστεγοι, οι καταληψίες, οι διαδηλώσεις, τα αράγματα στην πλατεία, οτιδήποτε δηλαδή αντιστέκεται στην λογική του κέρδους. Εμείς ωστόσο δεν τρέφουμε αυταπάτες και γνωρίζουμε ότι η λεηλάτηση κάθε πτυχής της ζωής μας για τα κέρδη των αφεντικών, είναι η πραγματικότητα εντός του καπιταλισμού. Καμία ανατροφοδότηση αυτής της συνθήκης δεν κρύβει τίποτα το κοινωνικό ή φιλικό.

Σε αυτό τη συνθήκη εντεινόμενης καταστολής, οι απεργίες πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή από 5/2 και της Suzon Doppagne από 1/5, αποτελούν κομμάτι της υπεράσπισης 400 και πλέον ανθρώπων που κατοικούν στα Προσφυγικά και της ίδιας της αυτοοργανωμένης κοινότητας. Μία κίνηση, με συνολικότερο αίτημα την ζωή και την αξιοπρέπεια, η οποία συστηματικά αποσιωπείται από τα Μ.Μ.Ε. και αγνοείται μέχρι στιγμής από τους κρατικούς φορείς, οδηγώντας τους έτσι στο θάνατο. Ταυτόχρονα πληθώρα δράσεων, πορειών, πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, παρεμβάσεων καθώς και δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου ενημέρωσης και καταγραφής, εκτός από το να διευρύνουν τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των αγώνων και πρακτικών που έχουμε συνηθίσει, φανέρωσε μία δυναμική αντίθετη με την λογική της υποχώρησης μπροστά στην καταστολή. Με αυτόν τον τρόπο, τα Προσφυγικά αντιστέκονται καθημερινά στην πολεμική διαχείριση που χρησιμοποιείται ενάντια σε αυτούς που περισσεύουν. Δημιουργώντας κοινότητες που αυτοί χωρούν, συνομιλούν και μοιράζονται τις ανάγκες τους, στέκονται απέναντι σε κάθε απειλή που προσπαθεί να σπείρει τον φόβο και να οδηγήσει σε καθήλωση σε ένα κοινωνικό μοντέλο που είναι σάπιο στον πυρήνα του.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο συνεχιζόμενος δυναμικός αγώνας που συντελείται στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας ενάντια σε κράτος και εργολάβους, αναδεικνύει ότι αν κάτι μπορεί να αντισταθεί στην βάρβαρη και καταθλιπτική πραγματικότητα που βιώνουμε είναι το δικό μας δίκτυο αλληλεγγύης. Όταν η ζωή εκπίπτει σε επιβίωση, η κάλυψη των αναγκών μας μπορεί να φαίνεται ουτοπική και δύσκολη, εφόσον αυτές μόνιμα φιλτράρονται από πεδία εκμετάλλευσης. Ο μόνος τρόπoς που φαίνεται να μπορούν να διεκδικηθούν είναι όταν συνδεθούν και ειδωθούν με τις ανάγκες των διπλανών μας, όταν δηλαδή συλλογικοποιηθούν. Για αυτόν και άλλους τόσους λόγους, ο αγώνας που συντελείται στα προσφυγικά μας αφορά όλα. Όλους εμάς δηλαδή που έχουμε κουραστεί η ζωή μας να διαμεσολαβείται από μία αξία αόρατη και καταστροφική για τις ανάγκες μας, αλλά χρήσιμη και απαραίτητη για τα κέρδη τους. Να σταθούμε δίπλα στην κοινότητα και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με κάθε δυνατό τρόπο. Να υπερασπιστούμε όσα είναι δικά μας.

Καλούμε σε συγκέντρωση-πορεία αλληλεγγύης Τρίτη 9/6 19:00, Πάρκο Νίκου Παπάζογλου( Πρώην Αγίου Θεράποντα)

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ

ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ/ ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Φάμπρικα Υφανέτ

Το ωραιότερο σπίτι είναι αυτό που θα χτίσουμε όλοι μαζί.

Από τον χρόνο της ανέγερσης τους έως και τη σημερινή τους μορφή, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι ζωντανή απόδειξη πως η ιστορία δεν βαδίζει γραμμικά: σέρνεται, επιμένει, επιστρέφει. Τα κτήρια των Προσφυγικών κουβαλάνε πάνω τους τα ίχνη πολιτικών συγκρούσεων, κατοχικών συνεργασιών και διεθνών παρεμβάσεων που σημάδεψαν τη νεότερη ελληνική ιστορία. Από καταφύγιο κατατρεγμένων μικρασιατών προσφύγων, σε πόλο αποδοχής πυρών το Δεκέμβρη του 44′. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα της “αξιοποίησης” αυτών των κτιρίων είχε ξεκινήσει από την εποχή της χούντας.Πώς φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα όπου τα συγκροτήματα των προσφυγικών κατοικιών δέχονται ξανά μια κατάφωρη επίθεση από τους σημερινούς πραίτορες της αστικής δημοκρατίας;

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα αξίζει να δούμε πρώτα από όλα τι είναι σήμερα και πως δημιουργήθηκαν. Εδώ και δεκαέξι χρόνια τα κατειλημμένα προσφυγικά αποτελούν ένα απελευθερωμένο έδαφος που μετουσιώνει σε πράξη την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την πολυπολιτισμικότητα. Η κοινότητα γεννήθηκε το 2010 μέσα σε μια περίοδο όπου ήδη ο ελλαδικός χώρος είχε σημαδευτεί από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 08, και την έντονη κοινωνική αναταραχή που επέφερε. Παράλληλα, διαμορφωνόταν μια συνθήκη βαθιάς οικονομικής κρίσης, η οποία τα επόμενα χρόνια θα σφραγιζόταν από την επιβολή των μνημονίων και τις σκληρές αναδιαρθρώσεις στην οικονομία και την κοινωνία. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αποσταθεροποίησης και επισφάλειας γεννήθηκε το όραμα για έναν αυτοοργανωμένο τρόπο ζωής εντος των συγκροτημάτων των προσφυγικών. Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου το όραμα έχει πάρει σάρκα και οστά, καθώς σε αυτά τα χρόνια λειτουργίας της, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών φιλοξενεί εκατοντάδες κατοίκους, ανάμεσα τους Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, πενήντα παιδιά, καθώς και ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες όπως πάσχοντες από ψυχικά νοσήματα, καρκινοπαθείς και υπερήλικες. Επίσης, έχουν συγκροτηθεί δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές που στοχεύουν στην κάλυψη βασικών αναγκών τόσο των μελών της όσο και της ευρύτερης γειτονιάς. Ενώ παράλληλα ως συνέλευση (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) αποτελούν σημαντικό κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος με την ενεργό συμμετοχή τους σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Δείχνουν εν ολίγοις έμπρακτα μια διαφορετική προσέγγιση της ζωής βασισμένη στην αλληλεγγύη και στο συλλογικό αγώνα μακριά από τον ατομικισμό που προωθεί το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα.

Για το λόγο αυτό έχουν βρεθεί αρκετές φορές στο στόχαστρο της καταστολής με την τωρινή επίθεση να είναι η πιο έντονη. Το Καλοκαίρι του 2025, η Περιφέρεια Αττικής με τις ευλογίες του Υπουργείου Πολιτισμού, ανακοίνωσε μέσω προγραμματικης σύμβασης και χρηματοδότησης από ΕΣΠΑ (με συνολικό προϋπολογισμό τα 15 εκατομμύρια ευρώ!) την εκκίνηση σχεδιασμού για εκκένωση και “αξιοποίηση” του χώρου. Το σχέδιο περιλαμβάνει την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Η προκήρυξη του διαγωνισμού και η ανάθεση του έργου προβλέπονται στο πρώτο τρίμηνο του 26, κάτι που φανερώνει την κρισιμότητα της κατάστασης. Ως πρόσχημα του σχεδίου αυτού παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτικών δομών, μεταξύ άλλων και για συγγενείς ασθενών του Άγιος Σάββας. Είναι εξάλλου συνήθης τακτική το κράτος για να δικαιολογήσει την καταστολή και την εκκένωση κατειλημμένων δομών να προσφεύγει στη μετέπειτα αξιοποίηση τους για κοινωνικούς σκοπούς διατυμπανίζοντας τον “φιλανθρωπικό” του χαρακτήρα.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως οι ίδιοι οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει στη σύσταση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτιρίων. Το σχέδιο βασίζεται κυρίως σε ίδιους πόρους και αυτοχρηματοδότηση, ενώ υποστηρίζεται τεχνικά από μηχανικούς και άλλους επιστήμονες. Προτείνεται μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνισης χαμηλού κόστους, η οποία σέβεται τον διατηρητέο χαρακτήρα των κτιρίων και, κυρίως, δεν προϋποθέτει την απομάκρυνση των κατοίκων από τον χώρο. Οι κάτοικοι δηλαδή δείχουν ξανά πως δεν χρειάζονται καμία βάρβαρη κρατική παρέμβαση για την “ανοικοδόμηση” των Προσφυγικών, προτάσσοντας την οργάνωση από τα κάτω σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και αποδεικνύοντας πως πράγματι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Η σχεδιαζόμενη ανάπλαση της συγκεκριμένης γειτονιάς δεν συνιστά μια ουδέτερη πολεοδομική πρωτοβουλία ούτε μπορεί να εκληφθεί ως μεμονωμένη επιλογή αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για διαδικασία που εντάσσεται στη συνολικότερη επιδίωξη του κράτους και των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων να απονεκρώσουν περιοχές στις οποίες αναπτύσσονται μορφές ζωής και αγώνα που δεν υπάγονται πλήρως στους μηχανισμούς ελέγχου και κερδοφορίας τους. Οι παρεμβάσεις που προβάλλονται υπό τον ευφημιστικό τίτλο της «ανάπτυξης» λειτουργούν στην πράξη ως εργαλεία αναδιάταξης των κοινωνικών και χωρικών σχέσεων εντός της πόλης. Μέσω αυτών δημιουργούνται νέα πεδία επενδυτικής δραστηριότητας και συσσώρευσης κεφαλαίου. Έτσι η μετατροπή του αστικού χώρου σε επενδυτικό πεδίο οδηγεί σε διαδικασίες εξευγενισμού γειτονιών (gentrification), κατά τις οποίες περιοχές που ιστορικά κατοικούνταν από λαϊκά ή χαμηλότερα στρώματα μετασχηματίζονται σταδιακά σε ζώνες αυξημένης οικονομικής αξίας και τουριστικής αξιοποίησης. Γειτονιές, πλατείες, στέκια και καταλήψεις, αποτελούν πολιτικά πεδία και σημεία συνάντησης στα οποία ο κόσμος του αγώνα ζυμώνεται πολιτικά, οργανώνει τις δράσεις του και εδραιώνει τις ιδέες του. Κάτι τέτοιο είναι ασύμφορο για ένα κράτος που θέλει να εξωβελίσει οποιαδήποτε φωνή αντιστέκεται αλλά και να καθαρίσει τον κοινωνικό ιστό από όσους δεν του είναι εμπορικά χρήσιμοι.

Παράλληλα δεν είναι η τυχαία και η περίοδος στην οποία επιλέγεται μια τέτοια επίθεση. Το ελληνικό κράτος μοιάζει να έχει εισέλθει σε μια φάση διμέτωπης πολεμικής κινητοποίησης. Από τη μία πλευρά, παρεμβαίνει ενεργά στο πλέγμα των διακρατικών συγκρούσεων, λειτουργώντας ως κρίκος της ευρύτερης ιμπεριαλιστικής αρχιτεκτονικής ισχύος. Ως πιστός σύμμαχος των “σωτήρων” της Δύσης (άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ) και όντας υπό την επήρεια ενός πολεμοχαρούς παροξυσμού, παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη και συνδράμει στρατιωτικά στις πολεμικές επιχειρήσεις που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή. Από την άλλη, διεξάγει έναν παράλληλο πόλεμο στο εσωτερικό κοινωνικό πεδίο, ο οποίος προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιας διαρκώς διογκούμενης κατάστασης εξαίρεσης, όπου η κυρίαρχη εξουσία αναπτύσσει ένα ολοένα και πυκνότερο πλέγμα τεχνολογιών επιτήρησης, ποινικοποίησης και προληπτικής καταστολής. Κάθε έκφανση συλλογικής αμφισβήτησης-αντίστασης και κοινωνικής διεκδίκησης αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει απειλητικός παράγοντας της κρατικής κανονικότητας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιχειρείται η αποσιώπηση, η περιθωριοποίηση και τελικώς η απονεύρωση των εξεγερσιακών κινημάτων προς όφελος της απρόσκοπτης αναπαραγωγής της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.

Για όλους τους λόγους του κόσμου λοιπόν ο Αριστοτέλης Χαντζής και η Suzon Doppagne, μέλη της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, προχώρησαν σε απεργία πείνας (από 5/2 και 1/5 αντίστοιχα), βάζοντας ως ανάχωμα τα ίδια τους τα σώματα. Τα αιτήματα τους αλλά και της ίδιας της κοινότητας περιλαμβάνουν την άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών όχι από δημόσια κεφάλαια αλλά από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία “Κάτοικοι και φιλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Αστικού Δικαίου” και ως εκ τούτου καμία απομάκρυνση των κατοίκων της κοινότητας από τα σπίτια τους. Έτσι και μεις από την πλευρά μας για όλους τους λόγους του κόσμου στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό της κοινότητας και των κατοίκων της. Είναι χρέος μας ως αναρχικοί/ες να σταθούμε στο πλευρό του συντρόφου και της συντρόφισσας που θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές τους υπερασπίζονται τη συλλογική ζωή και ολόκληρη την κοινότητα αγώνα, αλλά και να ενώσουμε τις φωνές μας προπαγανδίζοντας τα αιτήματα της απεργίας και το δίκαιο του αγώνα των Προσφυγικών. Οι κατειλημμένες δομές αγώνα είναι ρήγματα μέσα στην καθημερινότητα του κέρδους και της απομόνωσης. Είναι μια έμπρακτη μορφή αμφισβήτησης των ιδιοκτησιακών σχέσεων αλλά και ολόκληρου του κρατικού συστήματος. Στις καταλήψεις γεννιόμαστε και ανθίζουμε, εμείς και οι ιδέες μας, γι αυτό θα ματώσετε για να τις πάρετε. Είναι λοιπόν καθήκον μας να εξεγερθούμε στους γδάρτες των ονείρων μας.

Συγκέντρωση – πορεία αλληλεγγύης στα Προσφυγικά και τις απεργίες πείνας την Τρίτη 09/06 στις 19:00 στη Κάτω Τούμπα στο Πάρκο Νίκου Παπάζογλου (Άγιος Θεράποντας)

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE

ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΕ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΓΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΑ

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

Κάλεσμα σε συγκέντρωση – πορεία αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

Τρίτη 9/6| 19:00 | Πάρκο Νίκου Παπάζογλου (Άγιος Θεράποντας) Στη κάτω Τούμπα

ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Τα προσφυγικά δεν αποτελούν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο προς «αξιοποίηση» ούτε ένα πολεοδομικό πρόβλημα που χρήζει τεχνικής διαχείρισης αλλά μια ζωντανή, ενεργή και ιστορικά φορτισμένη κοινότητα κοινωνικής κατοικίας, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, η οποία εδώ και δεκαέξι χρόνια στεγάζει, φροντίζει και στηρίζει εκατοντάδες ανθρώπους που αποκλείστηκαν από το κράτος και τις αποδιαρθρωμένες κοινωνικές δομές.

Ήδη από το καλοκαίρι του 2025 στα κρυφά, η Περιφέρεια Αττικής εκκίνησε μέσω προγραμματικών συμβάσεων τον σχεδιασμό για την καταστολή και την εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, επιχειρώντας να προετοιμάσει το έδαφος για μια συνολική παρέμβαση που δεν έχει ως στόχο την κοινωνική φροντίδα αλλά την εκδίωξη των κατοίκων και την αναδιάρθρωση της περιοχής με όρους οικονομικής εκμετάλλευσης.

Με την έναρξη του 2026, το σχέδιο αυτό πέρασε σε νέα φάση, με την οργανωμένη προπαγανδιστική του προώθηση μέσω πληρωμένων δημοσιευμάτων και τη δρομολόγηση όλων εκείνων των διοικητικών και χρηματοδοτικών βημάτων που προβλέπουν τη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών μέσα στους επόμενους έξι μήνες, στο πλαίσιο ενός έργου προϋπολογισμού δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδοτούμενου από ευρωπαϊκούς πόρους.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο Αριστοτέλης Χατζής και η Suzon Doppagne μέλη της κοινότητας των Προσφυγικών ξεκίνησαν απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η απεργία πείνας αποτελεί μια ύστατη πράξη αντίστασης και αξιοπρέπειας, καθώς ένα σώμα εκτίθεται συνειδητά στη φθορά για να αναδείξει τη βία που επιχειρείται να επιβληθεί σιωπηλά. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη πράξη διαμαρτυρίας, αλλά για μια κραυγή που συμπυκνώνει την αγωνία, την επιμονή και τη συλλογική βούληση μιας ολόκληρης κοινότητας να παραμείνει ζωντανή. Η ευθύνη για την έκβαση αυτού του αγώνα είναι κοινωνική και πολιτική και μας καλεί να σταθούμε ενεργά και έμπρακτα στο πλευρό όσων υπερασπίζονται τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.

Τα Προσφυγικά αποτελούν μια κοινότητα περισσότερων από 400 ανθρώπων που στεγάζουν μετανάστριες, πρόσφυγες, παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, η οποία έχει εξασφαλίζει το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγη, έχει συγκροτήσει ένα εκτεταμένο πλέγμα δομών κοινωνικής φροντίδας, υγείας, παιδείας, πολιτισμού και συλλογικής ζωής, ανοιχτών όχι μόνο στους κατοίκους των Προσφυγικών αλλά και στην ευρύτερη γειτονιά των Αμπελοκήπων, του Γκύζη και συνολικότερη της πόλης της Αθήνας.

Μέσα σε συνθήκες διαρκούς πολιτικής πίεσης και κρατικής απαξίωσης, στα Προσφυγικά λειτουργούν δομές παιδικής μέριμνας και αυτομόρφωσης, αυτοοργανωμένος βρεφονηπιακός σταθμός με καθημερινή παρουσία και εκπαιδευτικό πρόγραμμα, δομή υγείας και κοινωνικό φαρμακείο που καλύπτουν υπαρκτά κενά του δημόσιου συστήματος, δομή φιλοξενίας για θεραπευόμενους και συνοδούς του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», συλλογικός φούρνος που εξυπηρετεί δεκάδες ανθρώπους καθημερινά, τεχνικές ομάδες συντήρησης των κτιρίων, κοινωνικό καφενείο και κινηματογράφο, βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο, γυναικεία δομή ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης, καθώς και δομές στήριξης αστέγων και ανθρώπων σε ακραία επισφάλεια.

Η ύπαρξη και λειτουργία αυτής της κοινότητας έχει αποδείξει στην πράξη ότι η κοινωνική κατοικία ειναι μια καθημερινή πράξη συλλογικής ευθύνης, αλληλεγγύης και φροντίδας, που μετασχηματίζει τη γειτονιά, περιορίζει τον κοινωνικό αποκλεισμό και δημιουργεί όρους ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, κάθε σχέδιο εκκένωσης, καταστολής ή «ανάπλασης» που αγνοεί τους ανθρώπους που ζουν στα Προσφυγικά και επιχειρεί να τους εκτοπίσει στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης, αποτελεί κομμάτι κρατικής βίας, εκτοπισμού και διάλυσης υπαρκτών κοινωνικών δεσμών, με συνέπειες στη ψυχική και σωματική υγεία παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών έχει ήδη αναλάβει με δικές της δυνάμεις την ευθύνη της φροντίδας και της ανακαίνισης ενός ιστορικού και αρχιτεκτονικού συνόλου, το οποίο το κράτος εγκατέλειψε επί δεκαετίες, αποδεικνύοντας ότι η αυτοοργάνωση μπορεί να διασώσει και να ζωντανέψει χώρους που η επίσημη πολιτική αντιμετωπίζει αποκλειστικά ως οικονομικά αντικείμενα.

Για εμάς, ως καταληψίες και αναρχικούς/ες, η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας συνολικής πολιτικής στάσης που αναγνωρίζει στις καταλήψεις στέγης, στις αυτοοργανωμένες κοινότητες και στις δομές αλληλεγγύης πραγματικά κύτταρα κοινωνικής ζωής και αντίστασης απέναντι στην κρατική καταστολή, την εμπορευματοποίηση της κατοικίας και τη συστηματική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε δομή και κάθε κοινότητα που δέχεται επίθεση γιατί η υπεράσπισή τους είναι άρρηκτα δεμένη με τη δική μας ύπαρξη, τους δικούς μας αγώνες και τη δυνατότητα να υπάρξουν άλλοι τρόποι οργάνωσης της κοινωνίας, βασισμένοι στην ισότητα και την αλληλεγγύη.

Να σταθούμε απέναντι στα σχέδια εκτοπισμού, καταστολής και κοινωνικής ερήμωσης, χτίζοντας στην πράξη δεσμούς που δεν διαλύονται με διοικητικές αποφάσεις, χρηματοδοτικά προγράμματα ή αστυνομικές επιχειρήσεις. Οι κοινότητες όπως τα Προσφυγικά είναι κομμάτι ενός ευρύτερου αγώνα για ελευθερία και ζωή και όσο αυτές οι σχέσεις αλληλεγγύης βαθαίνουν τόσο γίνεται σαφές ότι απέναντι στη βία και την εγκατάλειψη μπορούμε όχι μόνο να αντέξουμε αλλά και να τα καταφέρουμε.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ – ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

10-100-1000ΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Υπεράσπισης της Κατάληψης Libertatia

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ