Πορείες – κινητοποιήσεις για τα 3 χρόνια από το κρατικό έγκλημα στην Πύλο, Κυριακή 14/6

Αθήνα: Πορεία για τα 3 χρόνια από την Πύλο και σε αλληλεγγύη με κάθε αντιρατσιστικό αγώνα, στις 18:30 στην πλατεία Ομονοίας

Θεσσαλονίκη: Συγκέντρωση-πορεία για τα τρία χρόνια απο το κρατικό έγκλημα στην Πύλο, Κυριακή 14/6 στις 19:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου

Καλαμάτα: Συγκέντρωση και Πορεία προς το Λιμεναρχείο, Κυριακή 14/6 στις 19:00 στην κεντρική πλατεία Καλαμάτας

ΑΘΗΝΑ

Δεν ξεχνάμε ποτέ τις μαζικές κρατικές δολοφονίες σε Πύλο και Χίο. Αντιστεκόμαστε στην καθημερινή ρατσιστική βία σε φυλακές, καμπς και στις γειτονιές μας.

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τη μαζική δολοφονία στα ανοιχτά της Πύλου – το πιο θανατηφόρο κρατικό έγκλημα στα ελληνικά σύνορα. Πάνω από 650 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, όταν το ελληνικό λιμενικό προσπάθησε να ρυμουλκήσει το γεμάτο κόσμο σκάφος έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, ώστε να έχουν την ευθύνη του άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να αποφύγει τη διάσωση. Αν και οι 9 επιζώντες που αρχικά κατηγορήθηκαν για διακίνηση αθωώθηκαν, τρία χρόνια μετά κανένας από το λιμενικό δεν έχει παραπεμφθεί ακόμα σε δίκη και το κράτος έχει αποφύγει οποιαδήποτε ευθύνη, παρότι ο εισαγγελέας του ναυτοδικείου Πειραιά έχει ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον ορισμένων στελεχών και μελών του λιμενικού. Οι επιζώντες της Πύλου πάντως, μαζί με το αντιρατσιστικό κίνημα αλληλεγγύης, δεν έχουν σταματήσει να αγωνίζονται για δικαιοσύνη. Στεκόμαστε στο πλευρό τους, και στο πλευρό όλων όσων έχουν περάσει τα σύνορα και έχουν βιώσει ρατσιστική βία, παλεύοντας για να τερματιστούν οι ρατσιστικές δολοφονίες και η καταπίεση του ελληνικού και ευρωπαϊκού συνοριακού καθεστώτος.

Το κρατικό έγκλημα της Πύλου δεν μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένο περιστατικό. Το ελληνικό λιμενικό, μαζί με τη Frontex, συνεχίζει τις βίαιες επαναπροωθήσεις και δολοφονεί στη θάλασσα και στην ξηρά, με την οικονομική στήριξη και την πλήρη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών της.

Στις 3 Φεβρουαρίου 2026, 17 άτομα δολοφονήθηκαν από το ελληνικό κράτος στο μαζικό έγκλημα της Χίου. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των δολοφονιών στα σύνορα της Ευρώπης, αυτή η σφαγή προκλήθηκε από πρόσκρουση, όταν το σκάφος του λιμενικού έπεσε με τεράστια δύναμη στο φουσκωτό όπου επέβαιναν οι μετανάστ(ρι)ες. Τόσο οι μαρτυρίες όσο και οι αυτοψίες δείχνουν ότι οι άνθρωποι σκοτώθηκαν με τον ίδιο τρόπο όπως η σύγκρουση με αυτοκίνητο. Η συγκάλυψη που ακολούθησε ήταν συνέχιση της καθημερινής ρατσιστικής βίας. Οι ίδιοι που διέσχιζαν τα σύνορα παρουσιάστηκαν ως υπεύθυνοι για επίθεση κατά του λιμενικού με ψεύτικους ισχυρισμούς για πυροβολισμούς και «εμβολισμό». Αμέσως μετά την επίθεση, οι επιζώντες αντιμετώπισαν μακρές ανακρίσεις, απειλές και ψευδείς υποσχέσεις από τις ίδιες αρχές που λίγες ώρες νωρίτερα είχαν επιχειρήσει να τους σκοτώσουν. Ένας άνδρας από το Μαρόκο φυλακίστηκε γρήγορα με την κατηγορία της διακίνησης, χωρίς καμία βάση εκτός από τον κατάφωρο ρατσισμό εναντίον του (οι άλλοι επιβαίνοντες ήταν από το Αφγανιστάν). Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγήθηκε στους υπόλοιπους με ασυνήθιστη ταχύτητα, σε μια προσπάθεια να μην τραβήξει περαιτέρω την προσοχή η σφαγή και να ενθαρρυνθούν οι επιζώντες να φύγουν από την Ελλάδα πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε νομική διαδικασία. Φυσικά, οι ψυχολογικές, υλικές και ιατρικές ανάγκες των επιζώντων δεν έχουν καλυφθεί, αντίθετα καλύπτονται σταδιακά μόνο μέσω δομών αλληλεγγύη.

Η Ελλάδα και η ΕΕ έχουν σκόπιμα καταστήσει τα σύνορα πιο επικίνδυνα και πιο βίαια, χρησιμοποιώντας ακόμη και τη δολοφονία για να «αποτρέψουν» τη μετανάστευση. Όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να αψηφούν αυτό το καθεστώς των συνόρων. Διάφορες μορφές ρατσιστικής βίας συνεχίζονται ακόμη και μετά τη μεταφορά στην ηπειρωτική χώρα, όπου η κρατικά ρυθμισμένη στέγαση περιορίζεται σε καμπς όπου είναι απομονωμένοι, ελεγχόμενες και υποβαθμισμένα. Όμως, όπως υπάρχει συνέχεια της κρατικής, θεσμικής βίας, έτσι υπάρχει και συνέχεια του αγώνα των ίδιων των καταπιεσμένων και των κοινοτήτων τους.

Τους τελευταίους μήνες, κόσμος από το καμπ των Οινοφύτων (περίπου μία ώρα βόρεια της Αθήνας) αγωνίζεται ενάντια στις συνθήκες, τη διευθύντρια Νίκη Μπαλαμώτη και τη γενική κατάσταση για τους πρόσφυγες. Ως αποτέλεσμα του αρχικού τους αγώνα, σε περίπου σαράντα πρόσφυγες, κυρίως Κούρδους, χορηγήθηκε άσυλο. Ωστόσο, αρκετοί άνθρωποι δεν έλαβαν καθεστώς, οπότε ο αγώνας τους συνεχίστηκε. Από τον Φεβρουάριο, δημιουργήθηκε μια ενεργή σύνδεση μεταξύ αλληλέγγυων και κατοίκων, που οδήγησε σε αρκετές κινητοποιήσεις και κοινές εκδηλώσεις.

Οι τελευταίοι μήνες έδειξαν επίσης μια εντατικοποίηση του ζητήματος της στέγασης στο κέντρο της Αθήνας. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων αντιμετωπίζει την αστεγία μετά την έξωση τους από τα στρατόπεδα προσφύγων (κυρίως από την Κω), όπου είχαν λάβει θετικές αποφάσεις ασύλου. Παρόλο που απορρίπτουμε την ιδέα των καμπς και την απομόνωση που φέρνουν μαζί τους, ο αποκλεισμός των μεταναστριών από τα στρατόπεδα, χωρίς να έχουν πού να πάνε, πρέπει να γίνει αντιληπτό ως αυτό που πραγματικά είναι: εκδιώξεις. Οι εκδιώξεις από τις καταληφθείσες δομές αλληλέγγυης στέγασης μεταξύ 2017 και 2019, ακολουθούμενες από τον τερματισμό του προγράμματος στέγασης «Εστία» (στέγαση που υποστηρίζεται από ΜΚΟ στις πόλεις) το 2022, αποτελούν σαφή απόδειξη της σκόπιμης πολιτικής στέγασης απαρτχάιντ του κράτους με απομονωμένα καμπς.

Ωστόσο, οι κοινότητες και καταλήψεις στέγασης «Προσφυγικά» και «Νοταρά» συνεχίζουν την καθημερινή αντίσταση σε τέτοιες προσπάθειες κοινωνικής και φυλετικής διαίρεσης. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι και οι δύο αυτές δομές αντιμετωπίζουν έντονη καταστολή. Παρά την παντελή έλλειψη κοινωνικής στέγασης, το κράτος επιχειρεί να «εξευγενίσει» την εκκένωση της Προσφυγικής με σχέδια για ανάπλαση νέων κατοικιών, παρά το γεγονός ότι πάνω από 400 άτομα διαφορετικών εθνοτήτων διαμένουν στα «Προσφυγικά». Ταυτόχρονα, στη «Νοταρά», οι κάτοικοι δέχονται επιθέσεις με δικαστικές υποθέσεις, φυλακίσεις και απειλές απομάκρυνσης των παιδιών από τις οικογένειές τους. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας τόσο στην αντίσταση των Προσφυγικών και της Νοταρά ενάντια στην καταπίεση και τις προσπάθειες έξωσης τους, όσο και συνολικά στα προτάγματα που οι κοινότητες τους αναδεικνύουν καθημερινά.

Ένας ακόμα σημαντικός, εν εξελίξει αντιρατσιστικός αγώνας συμβαίνει επίσης και στη Σιντική, κοντά στις Σέρρες. Εδώ και μήνες, οι διαμένοντες στο τοπικό κλειστό καμπ-φυλακή, έχουν διεκδικήσει συλλογικά τα δικαιώματα τους με διάφορους τρόπους. Σε μια στιγμή κλιμάκωσης του αγώνα τους, που συνοδεύτηκε από εξέγερση εντός του καμπ, δεκάδες άτομα κατάφεραν να αποδράσουν προσωρινά, όμως στη συνέχεια συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Οι 30 της Σιντικής διεκδικούν την αθώωση τους, με το δικαστήριο της έφεσης τους να διεξάγεται στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου.

Το νομοσχέδιο κατά της μετανάστευσης του Σεπτεμβρίου 2025, όπως και οι επιμέρους νόμοι που ψηφίστηκαν στη συνέχεια και ψηφίζονται ακόμα, συντάχθηκαν από υπουργούς μετανάστευσης με ξεκάθαρα φασιστικές απόψεις και έκαναν και με τη βούλα νόμο του κράτους τη ρατσιστική ιδεολογία που εφαρμόζεται ανεπίσημα στους δρόμους, στα αστυνομικά τμήματα και στις φυλακές εδώ και χρόνια. Η διοικητική κράτηση χρησιμοποιείται συστηματικά για να φυλακίζονται άνθρωποι για μήνες χωρίς δίκη, ενώ ο νέος νόμος, ο οποίος καθιστά την έλλειψη εγγράφων ποινικό αδίκημα, εντείνει τη χρήση του νόμου ως όπλου εναντίον των ατόμων χωρίς χαρτιά. Το παράλληλο σωφρονιστικό σύστημα των κέντρων κράτησης πρόκειται να επεκταθεί, ενώ η ποινικοποίηση στοχεύει στην επιδείνωση της κατάστασης στις ήδη υπερπλήρεις φυλακές. Από το 2015, χιλιάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί με την κατηγορία της διακίνησης, σε υποθέσεις όπου οι δίκες διαρκούν κατά μέσο όρο 5 λεπτά και οι ποινές είναι συχνά δεκαετίες φυλάκισης. Για όσους επιβιώνουν από τα pushbacks και τις απόπειρες δολοφονίας στα σύνορα, το τραύμα των φυλακών, του συστήματος των καμπς, το νομικό σύστημα και οι μεταβαλλόμενες πολιτικές ασύλου αποτελούν το επόμενο σύνορο, το επόμενο εργαλείο βίας που αντιμετωπίζουν όσες είναι «αρκετά τυχερές» ώστε να εισέλθουν στην Ευρώπη.

Η κρατική επίθεση κατά της μετανάστευσης πάντα επικεντρώνεται στα άτομα. Είτε πρόκειται για δολοφονίες στη θάλασσα, εκδιώξεις από σπίτια και καμπς είτε για φυλάκιση, η κρατική πολιτική βασίζεται στο να σκοτώνει, να τραυματίζει ψυχικά και να εξαθλιώνει άτομα, ώστε να μην επιχειρήσουν άλλοι να έρθουν στην Ευρώπη. Οι ρατσιστικές αφηγήσεις περί απειλής, ποινικοποίησης και ευθύνης προωθούνται αμείλικτα από τα κράτη και τα ΜΜΕ τα τελευταία 10 χρόνια, ώστε η κοινωνία να έχει απευαισθητοποιηθεί απέναντι στον θάνατο και τον πόνο των μεταναστών, ενώ η αποανθρωποποίηση έχει οδηγήσει στο να γίνει η λέξη «μετανάστης» συνώνυμη της εγκληματικότητας.

Ως Αντιρατσιστικός Συντονισμός, καλούμε σε διαδήλωση ενάντια στο κρατικό έγκλημα στην Πύλο το 2023, στο κρατικό έγκλημα στη Χίο το 2026 και σε όλες τις δολοφονίες και τη βία που λαμβάνουν χώρα στον πόλεμο κατά των μεταναστριών από το ελληνικό κράτος και την ΕΕ. Καλούμε να βγούμε στους δρόμους ενάντια στην καθημερινή ρατσιστική αστυνομική βία, στο σύστημα των καμπς-φυλακών, υπέρ της ελευθερίας μετακίνησης για όλες, όλα κι όλους.

Για έναν κόσμο χωρίς χαρτιά – Μέχρι να αδειάσουν όλα τα κλουβιά – Μέχρι να πέσουν όλα τα σύνορα

Αλληλεγγύη στα Προσφυγικά – Αλληλεγγύη στη Νοταρά – Αλληλεγγύη στον αγώνα στα Οινοφύτα – Αλληλεγγύη σε όσους απέδρασαν από τη Σιντική

Αλληλεγγύη σε όσους αντιμετωπίζουν κατηγορίες για διακίνηση, σε όσους έχουν καταδικαστεί και σε όσες αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες από τους νέους αντι-μεταναστευτικούς νόμους

Πύλος – Τέμπη – Χίος – Παλαιστίνη, έγκλημα αναπάντητο κανένα δεν θα μείνει

Πορεία την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, με προσυγκέντρωση στην Πλατεία Ομονοίας στις 18:30

Αντιρατσιστικός Συντονισμός Αθήνας (συλλογικότητες που συμμετέχουν: Solidarity with migrants, Συνέλευση ενάντια στα κέντρα κράτησης, 50outofmany, Κατάληψη προσφύγων και μεταναστών Νοταρά 26, Mataris – Sudan Solidarity Committee, Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στα pushbacks και τη συνοριακή βία, Συνέλευση αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση)

— english —

We never forget the mass state murders of Pylos and Chios. We resist the daily racist state violence in the prisons, camps, and our neighborhoods.

It’s been three years since the mass murder in the open sea of Pylos – the deadliest state crime at the Greek borders. More than 650 were killed after the Greek coast guard tried to tow the overcrowded boat out of greek territorial waters, push the people forward to other European countries and avoid their rescue. Although the nine survivors initially accused of smuggling were acquitted, 3 years later nobody from the coast guard has faced trial,the state has avoided responsibility and only the Piraeus naval Court prosecutor has filed felony charges against some Coast Guard officers. The survivors of Pylos, along with the antiracist solidarity movement, have not ceased fighting for justice. We stand with the survivors, and everyone who has crossed the borders and experienced racist violence, to end the murders and oppression of the greek and european border regime. The state crime of Pylos cannot be seen as an isolated event. The Greek coast guards together with FRONTEX continue violent pushbacks and kill in the sea and on land, with the financial backing and full support of the European Union and its member states.

On Febuary 3rd 2026, 17 people were murdered by the Greek state in the Chios Massacre. Unlike the majority of killings at Europe’s borders, this massacre was inflicted through physical impact when the coast guard’s boat crashed directly into, and passed over, their smaller boat. Both testimony and autopsies show that people were killed in the same way as if hit by a car – through blunt force trauma. The cover-up that proceeded followed well-rehearsed daily racist violence. People on the move were framed as having attacked the coast guard with claims of gunshots and ”ramming”. Immediately after this attack survivors faced long interrogations, threats and false promises from the same authorities who hours earlier had tried to kill them. A single man from Morroco was quickly imprisoned on charges of smuggling based on no grounds but blatant anti-Blackness (other travellers were from Afghanistan). Refugee status has been granted at irregular speed in an attempt to not draw further attention to the massacre and to encourage survivors to leave Greece before any legal case can begin. Of course survivors’ psychological, material and medical needs have not been met and have instead been sought through solidarity means and structures.

Greece and the EU have intentionally made the borders more dangerous and more violent, even using murder to ‘deter’ migration and yet people continue to defy this border regime. Various forms of racist violence continue even after transferring to the mainland, where state-supported housing is restricted to camps that are isolated, controlled and substandard. But, just as there is a continuity of state, institutional violence, there is a continuity of community-led struggle of the oppressed.

In the last months the people of Oinofyta camp (around one hour north of Athens) have been struggling against conditions, the manager Niki Balamoti and the general situation for refugees. As a result of their initial struggle around forty, mostly kurdish, migrants were granted asylum. However, several people didn’t receive status, so their struggle has continued. Since February, an active connection between solidarians and residents was formed, leading to several gatherings, demonstrations and common events.

The last months also showed an intensification of the housing issue in the center of Athens. A large number of people are facing homelessness after being kicked out of refugee camps (mostly form Kos), where they had received positive asylum decisions. Even though we reject the idea of camps and the isolation they bring with them, the exclusion of migrants from the camps, without a next place to go, need to be seen as what they are: evictions. The evictions of the squatted solidarity housing structures between 2017 and 2019 followed by the termination of the Hestia housing scheme (ngo supported housing in cities) in 2022 is a clear demonstration of the state’s intentional apartheid housing policy of isolated camps.

However, the community-led housing squats Prosfygika and Notara continue the daily resistance to such attempts at social and racial division. It is no surprise that both of these structures are facing intense repression. The state is attempting ‘social-wash’ the eviction of Prosfygika with plans to build social housing, despite over 400 people from diverse backgrounds already living, organising and struggling together there. In Notara residents are being attacked with legal cases, imprisonment and threats of removing children from their families. We stand in solidarity with Prosfygika and Notara’s resistance to eviction and oppression but just as strongly in solidarity with the realities that these communities demonstrate on a daily basis.

Another important, ongoing anti-racist struggle is also taking place in Sintiki, near Serres. For months now, the residents of the local closed camp have been collectively fighting for their rights in various ways. At a moment when their struggle escalated, accompanied by a riot inside the camp, dozens of people managed to escape temporarily, but were subsequently arrested and taken to prison. The 30 from Sintiki are seeking acquittal, with their appeal hearing scheduled to take place in Serres on June 26.

The anti-migration bill of september 2025, drafted by openly fascist ministers of migration, put into law a racist ideology that has been practised informally on the streets, in police stations and prisons for years. Administrative detention has been consistently used to imprison people for months without trial and the new law, which makes a lack of documents a criminal offence, escalates the weaponisation of the law against those without papers. The parallel prison system of detention centres is set to expand, while criminalisation aims to exacerbate already over-crowded mainstream prisons. Since 2015 thousands of people have also been imprisoned on smuggling charges, in which trials last an average of 5 minutes and sentences of decades are very uncommon. For those who survive the pushbacks and attempted murder at the borders and the trauma of camp system prisons, the legal system and documentation are the next border, the next tool of violence facing those ‘lucky enough’ to enter Europe.

The state attack on migration has always focused on the individuals. Whether it is murders at sea, eviction from homes and camps or imprisonment, state policy is to kill, traumatise and impoverish individuals so that others will not attempt to come to europe. The racist narratives of threat, criminalisation and blame have been relentlessly pushed by states and media over the last 10 years so that society has been desensitised to the death and suffering of those migrating and dehumanisation has meant that the label ‘migrant’ has become synonymous with criminality.

We, the Antiracist Coordination, are calling for the Demonstration against the state crime in Pylos in 2023, the State crime of Chios 2026 and all the murders and violence taking place in the war against migrants by the Greeek state and the EU. We call to take the streets against daily racist police violence, the camp and detention system and in support of the Freedom of Movement for everyone.

For a world without papers – Until every Cage is empty – Until Every Border is taken down

Solidarity to Prosfyika – Solidarity to Notara – Solidarity to the struggle in Oinofyta – Solidarity to those who escaped from Sintiki

Solidarity to those facing smuggling charges, those convicted and anyone facing criminal charges from the new anti-migration law

Pylos, Tempi, Chios, Palestine: No justice – no peace

Demo on 14 June 2026 with pre-gathering at Omonia square from 18:30

Antiracist Coordination of Athens (collectives participating: Solidarity with migrants, Assembly against detention centres, 50outofmany, Refugee and migrant housing squat Notara 26, Mataris – Sudan Solidarity Committee, Open Assembly against pushbacks and border violence, Assembly in solidarity with Palestinian resistance)

3 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ

Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε!

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην πορεία που καλεί ο Αντιρατσιστικός Συντονισμός Αθήνας.

📍Πλατεία Ομονοίας

🗓️ Κυριακή 14/6,

🕡18:30

Κινήσεις για την Ταξική Αυτονομία (KTA)

Πριν από τρία χρόνια, το σκάφος «Αδριανά», που κατευθυνόταν προς την Ιταλία, αναχαιτίστηκε από το ελληνικό Λιμενικό, το οποίο είχε λάβει πληροφορίες για ένα γεμάτο σκάφος αλιείας με μετανάστες που είχαν ανάγκη βοήθειας. Αντί να προσφέρει βοήθεια, το ελληνικό Λιμενικό προχώρησε στη ρυμούλκηση του σκάφους έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, με την ελπίδα ότι κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα αναλάμβανε τελικά την ευθύνη για το σκάφος και τους επιβαίνοντες. Το σκάφος ανατράπηκε και το αποτέλεσμα ήταν περισσότεροι από 650 νεκροί – η πιο θανατηφόρα απώθηση στη Μεσόγειο μέχρι σήμερα.

Το ελληνικό κράτος, σε μια προσπάθεια να αποφύγει κάθε ευθύνη, προχώρησε στη σύλληψη και την απαγγελία κατηγοριών για λαθρεμπόριο εναντίον 9 επιζώντων. Τα εννέα αυτά άτομα τελικά αθωώθηκαν. Μέχρι σήμερα κανένα μέλος του ελληνικού Λιμενικού Σώματος δεν έχει παραπεμφθεί σε δίκη, αν και απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον δεκαεπτά ατόμων, αφού οι επιζώντες της σφαγής κατέθεσαν αγωγή στο Ναυτικό Δικαστήριο του Πειραιά.

Ακόμη και αν το κράτος κρίνει ένοχους αυτούς τους ανθρώπους, θα είναι απλώς ένας τρόπος να παρουσιάσει το περιστατικό ως ένα μεμονωμένο και ατυχές συμβάν που δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Η πραγματικότητα είναι ότι μια σφαγή τέτοιας κλίμακας ετοιμαζόταν εδώ και χρόνια. Η ελληνική ακτοφυλακή, με την υποστήριξη της Frontex, εμπλέκεται εδώ και χρόνια σε τέτοιου είδους υπολογισμένες απωθήσεις, με αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων που διασχίζουν τη Μεσόγειο.

Μόλις πριν από λίγους μήνες, δεκαπέντε μετανάστες έχασαν τη ζωή τους όταν το σκάφος τους συγκρούστηκε με πλοίο της ελληνικής ακτοφυλακής ανοιχτά των ακτών της Χίου. Για άλλη μια φορά, το κράτος απέφυγε κάθε ευθύνη, χαρακτηρίζοντας το συμβάν ως τραγωδία για την οποία ευθύνονταν οι «διακινητές». Ακολούθησαν ανακρίσεις και ένας άνδρας μαροκινής καταγωγής συνελήφθη για λαθρεμπόριο. Σε άλλους επιζώντες χορηγήθηκε άσυλο με ασυνήθιστη ταχύτητα, πιθανότατα για να διασφαλιστεί ότι θα έφευγαν από την Ελλάδα πριν ξεκινήσουν οποιεσδήποτε ουσιαστικές έρευνες. Για άλλη μια φορά, οι δολοφόνοι παραμένουν στα σύνορα, εκπαιδευμένοι να χρησιμοποιούν κάθε απαραίτητο μέσο για να απωθήσουν όσους προσπαθούν να περάσουν στο «Φρούριο Ευρώπη».

Η εμπλοκή της σιωνιστικής οντότητας σε όλα αυτά δεν αποτελεί μυστικό. Οι ευρωπαϊκές ακτοφυλακές που διαπράττουν δολοφονίες στη θάλασσα υποστηρίζονται από ισραηλινά drones τύπου Heron και Hermes, εξοπλισμένα με συστήματα επιτήρησης μεγάλου βεληνεκούς. Πολλά κράτη έχουν ενισχύσει τις συμφωνίες τους με ισραηλινές εταιρείες όπως η Elbit, προκειμένου να στρατιωτικοποιήσουν περαιτέρω τα ευρωπαϊκά σύνορα. Για άλλη μια φορά είναι σαφές ότι τα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούν οι Σιωνιστές εναντίον των Παλαιστινίων χρησιμοποιούνται και εδώ, εναντίον των μεταναστών – μέρος μιας ευρύτερης συνεργασίας μεταξύ της Ευρώπης και της σιωνιστικής οντότητας, η οποία βασίζεται στη γενοκτονία, καθώς και στη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση του παγκόσμιου Νότου. Ο Νετανιάχου και οι ομόλογοί του στις ΗΠΑ έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι η σιωνιστική οντότητα αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας της Ευρώπης ενάντια στις «ορδές των μεταναστών». Το δυσοίωνο μέλλον που οραματίζονται, ένα μέλλον στο οποίο η Ευρώπη δεν θα μπορεί πλέον να κρατήσει έξω όσους έχει κλέψει, θα πρέπει να μας δίνει ελπίδα – ότι ο καιρός πλησιάζει και ότι μια μέρα θα μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά τα σύνορα και τα έθνη.

Γι’ αυτό δηλώνουμε ότι δεν θα ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ποτέ τις κρατικές δολοφονίες στην Πύλο και τη Χίο·και δεν θα τις ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ποτέ.

Αλληλεγγύη σε όλους τους μετανάστες, αλληλεγγύη στους φυλακισμένους, αλληλεγγύη σε όσους έχουν ποινικοποιηθεί βάσει των νέων αντιμεταναστευτικών νόμων, αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.

Όλες, όλοι και όλα στην κινητοποίηση του Αντιρατσιστικό Συντονισμού Αθηνών, Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, στις 18:30 στην Ομονοία

Συνέλευση Αλληλεγγύης με την Παλαιστινιακή Αντίσταση

———————————————————————————– EN

Three years ago, the Italy-bound Adriana was intercepted by the Greek coastguard, who had received word of an overcrowded fishing trawler filled with people on the move in need of aid. Instead of administering aid, the Greek coastguard proceeded to begin towing the boat out of Greek territorial waters, in the hope that some other European country would end up responsible for the boat and the people on board. The boat capsized and the result was more than 650 deaths – the deadliest pushback in the Mediterranean to date.

The Greek state, in an attempt to shield itself from any responsibility, proceeded to arrest and charge 9 survivors with smuggling. These nine individuals were eventually acquitted. To this day no member of the Greek coastguard has been brought to trial, although seventeen have had charges brought against them after the survivors of the massacre filed a lawsuit at the Naval Court of Piraeus.

Even if the state does find those individuals guilty, it will simply be a way to frame this as an isolated and unfortunate incident that should never have happened. The reality is that a massacre of that scale has been years in the making. The Greek coastguard, supported by Frontex, has been engaging in calculated pushbacks of this kind for years, resulting in the deaths of thousands of people on the move across the Mediterranean.

Just a few months ago, fifteen migrants were killed when their boat was hit by a Greek coastguard vessel off the coast of Chios. Once again, the state avoided any responsibility, calling the event a tragedy for which the ‘traffickers’ were to blame. Interrogations ensued, and one man of Moroccan origin was arrested for smuggling. Other survivors were granted asylum with unusual speed, most likely to ensure that they would move on from Greece before any real investigations were lauched. Once more, the killers remain at the borders, trained to use any means necessary to repel those who try to cross into ‘Fortress Europe’.

The Zionist entity’s involvement in all of this is no secret either. European coastguards who murder at sea are supported by Israeli Heron and Hermes drones equipped with long-range surveillance systems. Numerous states have deepened their agreements with Israeli owned companies like Elbit in order to further militarize Europe’s borders. Once again it is clear that the weapons systems used by the Zionists against Palestinians are being used here too, against people on the move – part of a wider collaboration between Europe and the Zionist entity, one built on genocide, as well as the ongoing depredation of the global south. Netanyahu and his counterparts in the US have repeatedly stated that the Zionist entity is Europe’s shield in West Asia against ‘migrants and Islamist terror’. Netanyahu can see it, and this should give us hope – that the time is near, that one day Europe’s borders will fall and we can live without nation-states.

Therefore we say we will never FORGET the state murders of Pylos and Chios;and we will never FORGIVE them either.

Solidarity with all those on the move, solidarity with those who are in prison, solidarity with those who have been criminalized under the new anti-immigration laws, solidarity with Palestine.

All out for the call from the Anti-racist Coordination of Athens, Sunday, June 14th, at 18:30 in Omonia

Assembly in Solidarity with the Palestinian Resistance

—————————————————————————— AR

قبل ثلاث سنوات، اعترض خفر السواحل اليوناني سفينة “أدريانا” المتجهة إلى إيطاليا، بعد تلقيه بلاغًا عن وجود قارب صيد مكتظ بالناس الذين يحتاجون إلى المساعدة. وبدلًا من تقديم المساعدة، شرع خفر السواحل اليوناني في سحب القارب خارج المياه الإقليمية اليونانية، على أمل أن تتحمل دولة أوروبية أخرى مسؤولية القارب ومن على متنه. انقلب القارب، ما أسفر عن أكثر من 650 قتيلًا، في أسوأ عملية صدّ في البحر الأبيض المتوسط حتى الآن.

وسعيًا منها للتنصل من أي مسؤولية، ألقت الدولة اليونانية القبض على تسعة ناجين ووجهت إليهم تهمة التهريب. بُرئ هؤلاء التسعة لاحقًا. وحتى يومنا هذا، لم يُحاكم أي فرد من خفر السواحل اليوناني، رغم توجيه التهم إلى سبعة عشر منهم بعد أن رفع الناجون من المذبحة دعوى قضائية أمام المحكمة البحرية في بيرايوس.

حتى لو أدانت الدولة هؤلاء الأفراد، فسيكون ذلك مجرد ذريعة لتصوير الحادثة على أنها حادثة معزولة ومؤسفة ما كان ينبغي أن تحدث أبدًا. لكن الحقيقة أن مجزرة بهذا الحجم كانت تُحاك على مدى سنوات. فقد دأب خفر السواحل اليوناني، بدعم من فرونتكس، على شنّ عمليات صدّ محسوبة من هذا النوع لسنوات، مما أسفر عن مقتل آلاف الأشخاص أثناء محاولتهم عبور البحر الأبيض المتوسط.

قبل بضعة أشهر فقط، قُتل خمسة عشر مهاجرًا عندما صدمت سفينة تابعة لخفر السواحل اليوناني قاربهم قبالة سواحل خيوس. ومرة أخرى، تنصّلت الدولة من أي مسؤولية، واصفةً الحادثة بالمأساة التي يُلقى باللوم فيها على “المهربين”. وأُجريت تحقيقات، وأُلقي القبض على رجل من أصل مغربي بتهمة التهريب. ومُنح ناجون آخرون حق اللجوء بسرعة غير معتادة، على الأرجح لضمان مغادرتهم اليونان قبل بدء أي تحقيقات حقيقية. ومرة أخرى، لا يزال القتلة على الحدود، مدربين على استخدام أي وسيلة ضرورية لصدّ من يحاولون العبور إلى “حصن أوروبا”.

إن تورط الكيان الصهيوني في كل هذا ليس سراً. فخفر السواحل الأوروبيون الذين يرتكبون جرائم القتل في البحر يتلقون الدعم من طائرات هيرون وهيرميس الإسرائيلية المسيرة، والمجهزة بأنظمة مراقبة بعيدة المدى. وقد عززت دول عديدة اتفاقياتها مع شركات إسرائيلية مثل إلبيت لزيادة عسكرة حدود أوروبا. ومرة أخرى، يتضح جلياً أن أنظمة الأسلحة التي استخدمها الصهاينة ضد الفلسطينيين تُستخدم هنا أيضاً، ضد المدنيين النازحين – في إطار تعاون أوسع بين أوروبا والكيان الصهيوني، قائم على الإبادة الجماعية، فضلاً عن النهب المستمر لجنوب العالم. وقد صرّح نتنياهو ونظراؤه في الولايات المتحدة مراراً وتكراراً بأن الكيان الصهيوني هو درع أوروبا في غرب آسيا ضد “المهاجرين والإرهاب الإسلامي”. يدرك نتنياهو ذلك، وهذا ما يجب أن يمنحنا الأمل – بأن الوقت قد اقترب، وأن حدود أوروبا ستسقط يوماً ما، وسنتمكن من العيش دون دول قومية.

لذلك نقول إننا لن ننسى أبداً جرائم القتل التي ارتكبتها الدولة في بيلوس وخيوس؛

ولن نغفرها أبداً.

تضامنًا مع جميع النازحين، وتضامنًا مع المسجونين، وتضامنًا مع من جُرِّموا بموجب قوانين الهجرة الجديدة، وتضامنًا مع فلسطين.

الجميع يستجيب لدعوة منسقية أثينا لمناهضة العنصرية، يوم الأحد ١٤ يونيو، الساعة ٦:٣٠ مساءً في أومونيا.

مجموعة التضامن مع المقاومة الفلسطينية.

Ενάντια στη φυλακή κράτησης μεταναστ/ρι/ών/@ Αμυγδαλέζας στο Μενίδι και για την κατάργηση όλων των φυλακών και κέντρων κράτησης!

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ/ΡΙ/ΩΝ/@:

Ήρθα από τη θάλασσα στη φυλακή. Δεν έκανα τίποτα. Είμαι φυλακισμένος εδώ και 11 μήνες. Και αν πάω στην Αίγυπτο, θα συλληφθώ. Έκανα αίτηση ασύλου, απορρίφθηκε, υπέβαλα έφεση και ακόμα δεν έχω λάβει απάντηση. Ποια είναι η λύση για να βγω από τη φυλακή; Και δεν θέλω να επιστρέψω στην Αίγυπτο γιατί αν το κάνω, θα συλληφθώ. Τους ζήτησα έναν δωρεάν δικηγόρο για να με εκπροσωπήσει στην έφεση, αλλά δεν μου παρείχαν. Μαζί μου είναι ένας Λιβανέζος πολίτης. Η χώρα του βρίσκεται σε πόλεμο και είναι φυλακισμένος μαζί μου. Αν επιστρέψει στη χώρα του -όπου υπάρχει πόλεμος- δεν θα λειτουργήσει. Δεν μπορεί να επιστρέψει ξανά στη χώρα του. Πεθαίνουμε εδώ. Ακούσαμε ότι η χώρα σας είναι μια γη ελευθερίας, οπότε ρισκάραμε τη ζωή και τα χρήματά μας για να φτάσουμε εδώ, αλλά το μόνο που βρήκαμε ήταν υποδούλωση και ρατσισμό. Είμαστε άνθρωποι σαν εσάς, χρειαζόμαστε μόνο ασφάλεια. Αφήσαμε τις χώρες μας και τώρα μας χρησιμοποιούν για να χτίσουμε τη δική σας.

Ήρθα στην Αμυγδαλέζα τον Οκτώβριο του περασμένου έτους. Πέρασα 8 μήνες εκεί, μετά με μετέφεραν σε στρατόπεδο της Δράμας. Εδώ η κατάσταση είναι χειρότερη. Έκανα μια επέμβαση στο πόδι μου. Κανείς δε θέλει να με βοηθήσει. Ακόμα και όταν το ζητάω, δεν μου επιτρέπουν να δω γιατρό. Το πόδι μου είναι πρησμένο. Ήρθα κατευθείαν από τη θάλασσα και δεν έχω δει ακόμα τη χώρα. Θέλω κάποιον να σταθεί δίπλα μου και να με στηρίξει.

Να είσαι φυλακισμένος είναι δύσκολο, η ζωή εδώ είναι δύσκολη και δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο. Και δεν έχω κανέναν στην Ελλάδα που θα μπορούσε, για παράδειγμα, να μου βγάλει άδεια επίσκεψης ή κάτι παρόμοιο. Η ψυχική μου υγεία είχε καταστραφεί. Οπότε, δεν άξιζε να φύγουμε από τη χώρα μας για να βρεθούμε στη φυλακή. Αναγκαστήκαμε να το κάνουμε, χωρίς να το θέλουμε. Η ζωή είναι δύσκολη στη φυλακή. Η αστυνομία μας έβαλε εκεί, δεν ξέρουμε καν γιατί. Για παράδειγμα, δεν ξέρουμε πόσο καιρό θα είμαστε εδώ ή για πόσο πρέπει να μείνουμε – δεν ξέρουμε τίποτα απολύτως.

(Εννοώ) έφτασα τον σεπτέμβριο και άτομα που ήρθαν μετά από εμένα αφέθηκαν ελεύθερα. Δεν ξέρω γιατί είμαστε ακόμα εδώ. Κανένας δεν έρχεται καν να μας πει “Θα μείνετε για τόσο καιρό και μετά θα αφεθείτε ελεύθεροι”. Όποτε τους ρωτάμε, κανείς δεν είναι πρόθυμος να μας απαντήσει. Και εδώ, δεν υπάρχει ούτε φαγητό, ούτε σαπούνι, ούτε σαμπουάν, ούτε ρούχα – δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο.

Ειλικρινά, όταν πήγα στο νοσοκομείο, ο γιατρός επρόκειτο να με νοσηλεύσει επειδή, η ψυχική μου κατάσταση ήταν κατεστραμμένη- η αστυνομία είχε πάρει το τηλέφωνό μου- μου έδωσαν θεραπεία και με έστειλαν πίσω. Το πρόβλημα είναι ότι, ούτε έφυγα από τη χώρα ούτε προκάλεσα κανένα πρόβλημα. (Εννοώ) με πήραν, απευθείας, από τη θάλασσα και με έφεραν στη φυλακή. Αυτοί που πρέπει να κρατηθούν είναι όσοι προκαλούν προβλήματα εκτός φυλακής, αλλά εγώ μόλις είχα φτάσει από τη θάλασσα. Δεν έχω προκαλέσει κανένα πρόβλημα και ούτε ήρθα, από τη χώρα μου, για να προκαλέσω προβλήματα. Ήρθα για να δουλέψω και να στηρίξω την οικογένειά μου στην αίγυπτο.

Και κατά τη διάρκεια των δέκα μηνών που πέρασα εδώ, η ψυχική μου υγεία έχει καταστραφεί πλήρως. Ελπίζω οι φωνές μας να φτάσουν στους αρμόδιους ώστε, να μας αφήσουν να φύγουμε από εδώ. (Εννοώ) είμαι 20 χρονών, δε μπορώ να αντέξω αυτή τη φυλάκιση.

Η Αμυγδαλέζα αποτελεί μέρος της παράλληλης δομής φυλακών – κέντρων κράτησης όπου φυλακίζονται άτομα λόγω διοικητικών (αστυνομικών) αποφάσεων για μη κατοχή εγκεκριμένων κρατικών εγγράφων. Στην Αμυγδαλέζα, περίπου 900 άνδρες και 40 γυναίκες από χώρες όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν, η Αλβανία και η Γεωργία, υποβάλλονται στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, σχεδιασμένες να εξαντλούν και να καταπιέζουν. Οι υπερπλήρεις, ανθυγιεινές και σάπιες δομές δεν αποτελούν μόνο σωματική και ψυχολογική τιμωρία, αλλά και σκόπιμες συνθήκες που έχουν σχεδιαστεί για να ωθούν τους ανθρώπους να ζητούν να απελαθούν αντί να υποφέρουν τέτοια βασανιστήρια.

Στην Αμυγδαλέζα οι άνθρωποι είναι απομονωμένοι από την πόλη και τα δίκτυα υποστήριξης, με περιορισμένες δυνατότητες σύνδεσης με τον έξω κόσμο και χωρίς τίποτα για να περάσουν την ώρα τους. Πολλοί άνθρωποι έρχονται στην Αμυγδαλέζα κατευθείαν από τα σύνορα – τραυματισμένοι από ναυάγια και αστυνομική βία – και εισέρχονται στη φυλακή σε κατάσταση σύγχυσης, χωρίς σαφείς πληροφορίες για το γιατί βρίσκονται εκεί, πόσο καιρό θα μείνουν μέσα, και χωρίς υποστήριξη για να ζητήσουν άσυλο. Άλλα άτομα μεταφέρονται από τους δρόμους της Αθήνας, από τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή ενώ περιφέρονται σε δημόσιους χώρους. Κάποια εργάζονται και ζουν εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Στην Αμυγδαλέζα βρίσκονται σε αδιέξοδο, και μόνο όσα είναι αρκετά τυχερά που έχουν υπάρχοντα δίκτυα υποστήριξης στην πόλη μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δικηγόρους και βασικά πράγματα όπως ρούχα, σαπούνι και κάρτες SIM μέσω επισκέψεων φίλων, οι οποίοι πρέπει να ταξιδέψουν 1,5 ώρα με λεωφορείο από την Αθήνα για να φτάσουν εκεί. Η βίαιη αστυνομική καταστολή, η πώληση ηρεμιστικών από αστυνομικούς ανοιχτά ή η κρυφή χορήγηση τους μέσω φαγητού, και η απομόνωση αποτελούν όλες συνήθεις πρακτικές για την υποταγή και τον έλεγχο του πληθυσμού των φυλακών.

Τα κέντρα κράτησης είναι εγγενώς εργαλεία αποκλεισμού για την επιβολή ρατσιστικών συνόρων και χρησιμοποιούνται από κράτη σε όλο τον κόσμο. Το κέντρο κράτησης είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας ποινικοποίησης: το κράτος δημιουργεί το «έγκλημα» της λεγόμενης παράτυπης μετακίνησης, δηλαδή της μετακίνησης χωρίς χαρτιά, και στη συνέχεια φυλακίζει όσα διεκδικούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κινητικότητα. Επειδή η μετακίνηση από μόνη της είναι ανθρώπινη και μη επιθετική, το κράτος πρέπει να δημιουργήσει τη φιγούρα του απειλητικού «άλλου» για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του κέντρου κράτησης και τις φρικτές, τιμωρητικές συνθήκες εκεί. Αυτός ο απειλητικός «άλλος» μέσα στο κέντρο κράτησης είναι ο νεαρός, άγαμος, φυλετικοποιημένος άνδρας (συχνά Μουσουλμάνος) που αποτελεί «απειλή» για τη δημόσια ασφάλεια και τη μυθοπλασία των εθνικών «αξιών» ή του «πολιτισμού». Οι βασανιστικές συνθήκες των κέντρων κράτησης, εκτός από τις απελάσεις, τις επαναπροωθήσεις και το φόβο στους δρόμους, είναι η μόνη πραγματική βία και προέρχεται από το κράτος. Η ρατσιστική αντιμεταναστευτική αφήγηση, η οποία έχει εξαπλωθεί σε σημείο μπανάλ κανονικοποίησης, πρέπει να αντιμετωπιστεί με αντίσταση επειδή στηρίζει τη δικαιολόγηση των ρατσιστικών συνόρων και διατηρεί το δομικό σύστημα εκμετάλλευσης.

Το Σεπτέμβριο του 2025, η Ελλάδα ψήφισε ένα νέο αντιμεταναστευτικό νόμο, ο οποίος κατοχυρώνει τη ρατσιστική φράση «παράνομη μετανάστευση». Μεταξύ άλλων, αυτός ο νέος νόμος αυξάνει τη μέγιστη διάρκεια κράτησης σε 2 χρόνια και καθιστά την παραμονή στην Ελλάδα χωρίς έγγραφα ποινικό αδίκημα που τιμωρείται με έως και 5 χρόνια στις φυλακές. Έχουμε γίνει μάρτυρες του χάους, που έχει δημιουργήσει αυτός ο νόμος, μαζικών δικών με δικαστές που αγνοούν το νέο νόμο αλλά εξακολουθούν να εκδίδουν τυχαίες καταδίκες.

Το υπερφορτωμένο, διεφθαρμένο και ρατσιστικό νομικό σύστημα είναι ανίκανο να διαχειριστεί το νέο αντιμεταναστευτικό νόμο, και αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Όπως αποδεικνύουν οι δίκες που καταδικάζουν άτομα για λαθρεμπόριο – οι οποίες έχουν μέση διάρκεια 5 λεπτά η καθεμία – το νομικό σύστημα θα δημιουργήσει μια μεγάλη αύξηση του πληθυσμού των ήδη υπερπλήρων φυλακών (όπου σήμερα το 1/3 των κρατουμένων προέρχεται από μεταναστευτικό υπόβαθρο) και των κέντρων κράτησης. Μια τέτοια επέκταση θα δημιουργήσει κέρδος μέσω κατασκευών και συμβάσεων και μέσω της εκμετάλλευσης της εργασίας στις αγροτικές φυλακές, αλλά εξίσου σημαντικό είναι ότι θα εδραιώσει ένα φυλετικοποιημένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, στο οποίο ο φόβος, η καταπίεση και ο νόμος συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια εκμεταλλεύσιμη τάξη προς όφελος ενός εθνοτικού-εθνικιστικού κράτους.

Άνθρωποι πεθαίνουν τακτικά σε κέντρα κράτησης μεταναστών όπως η Αμυγδαλέζα – καθώς και σε αστυνομικά τμήματα, όπου δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου ιατρική περίθαλψη – λόγω της έλλειψης ιατρικού προσωπικού, εξοπλισμού και της αδιαφορίας και των ρατσιστικών συμπεριφορών της αστυνομίας. Οι πραγματικοί αριθμοί δεν αναφέρονται, αλλά ακούμε σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση για περιστατικά αυτοτραυματισμού, απόπειρας αυτοκτονίας, αυτοκτονίας και θανάτων λόγω παραμέλησης. Αυτά είναι και τα δύο απολύτως αποτρέψιμα και μέρος της εγγενούς βίας του συστήματος που καταστέλλει τους κρατούμενους μέσω συστηματικής παραμέλησης των σωματικών και ψυχικών τους αναγκών υγείας, οδηγώντας στην ανάπτυξη προβλημάτων υγείας που απορρέουν άμεσα από τις συνθήκες κράτησης ή, στις χειρότερες περιπτώσεις, στην απώλεια ζωής. Ακούμε τρομερές αναφορές για την έλλειψη φροντίδας και σεβασμού για τη μεταχείριση των νεκρών. Συχνά αυτά τα περιστατικά οδηγούν σε μαζικές διαμαρτυρίες στα κέντρα από κρατούμενους που βλέπουν πόσο λίγο εκτιμά το κράτος τη ζωή τους.

Στις 14 Ιουνίου συμπληρώνονται 3 χρόνια από τη σφαγή του κράτους στην Πύλο, στην οποία πάνω από 650 άνθρωποι πνίγηκαν λόγω των ενεργειών του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος και 9 άτομα κατηγορήθηκαν άδικα ότι οδηγούσαν το σκάφος και στάλθηκαν στη φυλακή. Οι επαναπροωθήσεις στα σύνορα και η ποινικοποίηση μέσω ψευδών κατηγοριών για λεγόμενο λαθρεμπόριο έχουν γίνει συνηθισμένη πρακτική. Εντός της χώρας, τα σύνορα επεκτείνονται στη ζωή των μεταναστών μέσω περιορισμών στην πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση, τη στέγαση και την εργασία. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα είναι η συνεχής απειλή φυλάκισης σε κέντρα κράτησης για μήνες και χρόνια απλά και μόνο επειδή δεν έχουν τα «σωστά» έγγραφα.

Για ένα κόσμο χωρίς χαρτιά στον οποίο κάθε κλουβί θα έχει καεί!

Καλούμε σε συγκέντρωση/Μικροφωνική κατά των κέντρων κράτησης στη Νέα Ιωνία το Σάββατο 13/6 18.30: https://athens.indymedia.org/event/101391/

Καλούμε σε διαδήλωση την Κυριακή 14/6 18.30, 3 χρόνια μετά τη δολοφονία από το κράτος στην Πύλο: https://athens.indymedia.org/event/101387/

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

Εng

Against the immigration detention prison of Amygdaleza in Menidi and for the abolition of all prisons and detention centers!

Banners on the main route to amydaleza detention centre

STATEMENTS FROM PRISONERS INSIDE MIGRANT DETENTION PRISONS:

I came from the sea to the prison. I didn’t do anything. I’ve been locked up for 11 months. And if I go to Egypt, I’ll get arrested. I applied for asylum, it was rejected, I filed an appeal, and I still haven’t received a response. What’s the solution so I can get out of prison? And I don’t want to go back to Egypt because if I do, I’ll be arrested. I asked them for a free lawyer to represent me in the appeal, but they didn’t provide one. There’s a Lebanese citizen with me; his country is at war, and he’s imprisoned with me. If he goes back to his country-where there’s a war-it won’t work; he can’t go back to his country again. We’re dying here. We heard that your country is a land of freedom, so we risked our lives and money to get here, but all we found was subjugation and racism. We are human beings like you, we only need security. We left our countries and now we are being used to build yours.

I came to Amygdaleza in October last year. I spent 8 months there, then they moved me to camp Drama. Here the situation is worse. I had an operation on my leg. Nobody wants to help me. Even when I ask, they don’t allow me to see a doctor. My leg is swollen. I came directly from the sea and I haven’t seen the country yet. I want someone to stand with me and support me.

Being locked up is hard, and life is hard here, and there’s nothing available. And I don’t have anyone in Greece who could, for example, get me a visit permit or anything like that. My mental state was ruined. So it wasn’t worth it to leave our country and get locked up. We were forced to do it, but we didn’t want to. Life is hard in prison. The police put us there-we don’t even know why. For example, we don’t know how long we’ll be here or how long we’ll have to stay-they don’t know anything at all I mean, I arrived in September, and people came after me and were released. I don’t know why they’re still here. No one even comes to tell us, “You’ll stay for this long and then be released.” Whenever we ask them, no one is willing to answer us. And here, there’s no food, no soap, no shampoo, no clothes-nothing is available Honestly, when I went to the hospital, the doctor was going to admit me because my mental state was ruined-I wasn’t eating or drinking-but the police had taken my phone, so they gave me treatment and sent me back. The problem is that I didn’t leave the country or cause any trouble. I mean, they brought me in from the sea and put me on the couch right away. The ones who should be detained are the ones causing trouble outside, but I just came from the sea. I didn’t cause any trouble, and I’m coming back to my country-not to cause trouble. I’m coming to work and support my family back in Egypt. And during the ten months I’ve spent here, my mental health has been completely destroyed.

I hope our voices reach the people in charge so they’ll let us out of here I mean, I’m 20 years old-I can’t handle this imprisonment.

The Amygdaleza migrant detention prison in Menidi is part of the parallel prison structure in Greece – detention centres which incarcerate people due to administrative (police) decisions for not having state-sanctioned documents. In Amygdaleza, around 900 men and 40 women from countries including Egypt, Pakistan, Albania and Georgia are subjected to the worst possible conditions, designed to exhaust and oppress. The overcrowded, unhygienic and rotting structures are not only physical and psychological punishment but intentional conditions designed to push people into self-deportation rather than suffer such torture.

In Amygdaleza people are isolated from the city and support networks, with limited possibilities to connect with the outside world and nothing to pass the time. Many people come to Amygdaleza straight from the borders – traumatised from shipwrecks and police violence – and enter the prison in a state of confusion, without clear information about why they are there, how long they will stay inside and without support to claim asylum. Others are taken from the streets of Athens, on public transport or while hanging out in public spaces; some have been working and living for years in Greece. In Amygdaleza they find themselves in limbo, and only those lucky enough to have existing support networks in the city can access lawyers and basic things like clothes, soap and SIM cards through visits from friends, who have to travel 1.5 hours by bus from Athens to reach them. Violent police repression, cops selling sedatives openly or covertly administering them through food, and solitary confinement are all common practices to subdue and control the prison population.

Detention centres are inherently exclusionary tools to enforce racist borders and are used by states across the world. The detention centre is a result of the process of criminalisation: the state creates the ‘crime’ of so-called irregular movement, i.e. movement without papers, and then imprisons those who assert their right to free mobility. Because movement in itself is human and non-aggressive, the state must create the figure of the threatening ‘other’ in order to the existence of the detention centre and the horrific, punitive conditions inside. This ‘other’ inside the detention centre is the young, single, racialised man (often Muslim) who represents a ‘threat’ to public security and the fiction of national ‘values’ or ‘culture’. The torturous conditions of detention centres in addition to deportations, pushbacks and fear on the streets is the only real violence and it comes from the state. The racist anti-migration narrative which has spread to the point of banal normalisation must be resisted because it underpins the justification of racist borders, and because it maintains the structural system of exploitation.

In September 2025, Greece passed a new anti-migration law, which enshrines into law the racist phrase ‘illegal migration’. Among other things this new law increases maximum detention time to 2 years and makes remaining in Greece without documents a criminal offence punishable by up to 5 years in mainstream prison. We have witnessed the chaos inside Evelpidon that this law has created, mass trials with judges ignorant of the new law but still making random convictions, a total lack of translators who continue their years long strike due to below minimum wage pay and individuals representing themselves due to a total lack of legal support.

The overwhelmed, corrupt and racist legal system is incapable of accommodating the new anti-migration law, and that is exactly the point. Just as the trials that convict individuals for smuggling – which have an average length of 5 minutes each – prove, the legal system will create a big expansion in the populations of already overcrowded mainstream prisons (where currently 1/3 of prisoners are from a migrant background) and detention centres. Such an expansion will create profit through construction and contracts and through exploited labour in agricultural prisons but just as importantly it will solidify a racialised social and political system it which fear, oppression and the law combine to create an exploitable class for the benefit of an ethno-nationalist state. Even before the new law, the criminal prison and detention centre systems were interconnected, for instance through the standard practice of transferring people who have finished a criminal sentence but are without papers or applying for asylum to detention centres, arbitrarily extending their imprisonment and punishment.

People regularly die in migrant detention centres such as Amygdaleza – as well as police stations where there are no doctors at all – due to the lack of medical staff, equipment and the indifference and racist attitudes of the police. The true numbers are not reported but we hear on an almost weekly basis about incidents of self-harm, attempted suicide, suicide and deaths due to neglect. These are both totally preventable and part of the inherent violence of the system which suppresses prisoners through systemic neglect of their physical and mental health needs, leading to the development of health conditions stemming directly from the conditions of detention or in the worst cases loss of life. We hear terrible reports of the lack of care and respect for the treatment of dead bodies. Often these incidents lead to mass protests in the centres from prisoners who see how little the state values their lives.

14th June marks 3 years since the state massacre at Pylos in which over 650 people drowned due to the actions of the Greek Coast Guard and 9 people were wrongfully accused of driving the boat and sent to prison. Pushbacks on the border and criminalisation through false accusations of so-called smuggling have become common practice. Inside the country, borders extend into migrant’s lives through limitations on access to health, education, housing and work. One of the biggest facing individuals is the constant threat of imprisonment in detention centres for months and years simply for not having the ‘correct’ papers.

We Call for a Mikrofoniki against detention centres in Nea Ionia Saturday 13/6 18.30: https://athens.indymedia.org/event/101391/

We Call for the demonstration 3 years after the state murder at pylos: https://athens.indymedia.org/event/101387/

FOR A WORLD WITHOUT PAPERS WHERE EVERY CAGE HAS BURNED

Assembly Against Detention Centres

Πανό στον κεντρικό δρόμο προς το κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας

Πανό που αναρτήθηκε στο Πάντειο για τα 3 χρόνια από την κρατική δολοφονία μεταναστών στα ανοικτά της Πύλου.

Τα ξημερώματα της 14ης Ιουνίου 2023 το ελληνικό λιμενικό πραγματοποίησε μια ακόμη κρατική δολοφονία, όταν στα ανοικτά της Πύλου βύθισε αλιευτικό σκάφος που ερχόταν από τη Λιβύη, προκαλώντας το θάνατο εκατοντάδων μεταναστών.

Κράτος και κεφάλαιο έχουν γνωστοποίησει σαφώς τη θέση τους, μέσω των διαχρονικών τους ενεργειών, για τους μετανάστες τους οποίους χρήζουν ως “παρίσακτους”: υποβάθμιση, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, εξόντωση. Οι μεταναστευτικές αυτές πολιτικές, με αποκορύφωμα την πρακτική των pushbacks, χαρακτήριζονται από ξεκάθαρα ταξικά και φυλετικά κριτήρια. Οι ζωές των μεταναστών είναι λοιπόν αναλώσιμες στο βωμό του κέρδους και της ανάπτυξης.

Να μη συνηθίσουμε το θάνατο, να αντισταθούμε στις φασιστικές αντιμεταναστευτικές ρητορικές μέσω της έμπρακτης ρήξης με τους μηχανισμούς, θεσμοθετημένους και μη, που τις υποστηρίζουν και τις διαιωνίζουν. Στα σύνορα, στις δουλειές, στα κέντρα κράτησης, στις γειτονιές μας.

ΟΛΑ, ΟΛΕΣ, ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 14/06 ΣΤΙΣ 18:30, ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ

ΓΕΜΙΣΕ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΟΡΜΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΣΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΧΤΙΖΕΤΑΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥ

ΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ, ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ

Αντιεξουσιαστική Συνέλευση Παντείου

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ, ΣΤΗ ΧΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ

Τρία χρόνια από το μαζικό κρατικό έγκλημα στην Πύλο, το λιμενικό συνεχίζει να δολοφονεί, το ελληνικό κράτος να προστάζει και να συγκαλύπτει. Τρία χρόνια πριν, η μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων έξω από την Πύλο, ξεσκέπασε, με τον πιο τραγικό τρόπο, το πέπλο σιωπής γύρω από τα pushbacks – τις εν ψυχρώ δολοφονίες του λιμενικού στα θαλάσσια σύνορα. Λίγο έξω από το νησί, οπου για μέρες το ακυβέρνητο καράβι φορτωμένο με 700+ ανθρώπους καλούσε για βοήθεια την 14η Ιουνίου 2023, το ελληνικό λιμενικό, εκτελώντας εντολές των αφεντικών του, επιλέγει να βουλιάξει το καρυδότσουφλο, πνίγοντας πάνω από 600 ανθρώπους. Από την πρώτη στιγμή ήταν φανερό τι είχε συμβεί. Υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες, βίντεο, φωτογραφίες και ντοκουμέντα που αποδεικνύουν, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, πως το ελληνικό λιμενικό επέλεξε να βουλιάξει το σκάφος. Τα φώτα του λιμενικού σκάφους έσβησαν, οι κάμερες του απενεργοποιήθηκαν και το προσωπικό ετοιμάστηκε να κάνει αυτό που κάνει κάθε βδομάδα στα θαλάσσια σύνορα: Pushback το λένε, μαζική δολοφονία δηλαδή στη θάλασσα.

Το έγκλημα της Πύλου είναι σημείο καμπής για την ελληνική κοινωνία. Από τον Ιούνιο του ’23 και μετά δεν υπάρχει, αν υπήρξε ποτέ, καμία δικαιολογία. Όλες και όλοι σε αυτήν την χωρά γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη, ποιοί είναι οι δολοφόνοι και ποιά είναι τα θύματα. Δεν υπάρχει κανείς και καμία που δικαιούται να πει, πια, δεν γνωρίζω. Όποιος δεν παίρνει θέση, παίρνει τη θέση των δολοφόνων. Αυτήν, τη νέα συνθήκη, την αντελήφθει πολύ καλά το ελληνικό κράτος. Λίγες μέρες μετά σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό επιβραβεύει το λιμενικό και τα σώματα ασφαλείας, ψηφίζοντας, ομόφωνα στη Βουλή, έξτρα bonus 600,00 ευρώ. Η συγκάλυψη, γνωστό άθλημα της εξουσίας στη χώρα, ξεκινάει απ’ την πρώτη στιγμή με τη σύλληψη των θυμάτων. Εννιά μετανάστες, διασωθέντες του ναυαγίου, κατηγορούνται για τη δολοφονία και τραβιούνται στα κρατητήρια και στα δικαστήρια. Οι υπόλοιποι διασωθέντες αντιμετωπίζονται με παρόμοιο τρόπο. Εγκλεισμός σε καμπ, στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και αποκλεισμός από το δικαίωμα να μιλήσουν δημόσια για το έγκλημα από την πρώτη στιγμή. Οι λιμενικοί δολοφόνοι συνεχίζουν κανονικά την “ευλογημένη” από το πολιτικό προσωπικό δουλειά τους. Παρότι, με την πίεση και των αγώνα των μεταναστ(ρι)ών και του αντιρατσιστικού κινήματος, αθωόθηκαν οι μετανάστες κατηγορούμενη και εκκρεμούν κάποιες κατηγορίες από την εισαγγελία Πειραιά που αφορούν το λιμενικό, μέχρι τώρα δεν έχει καταδικαστεί κανείς από τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς του μεγαλύτερου κρατικού εγκλήματος στην Μεσόγειο, μεταπολεμικά.

Η Πύλος, δυστυχώς, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Από το 2017 τα pushbacks αυξάνονται σε ρυθμό και από το 2020 επισήμως κανονικοποιούνται, όπως και οι υπόλοιπες εκτελέσεις – δολοφονίες στα χερσαία σύνορα. Ειδικά από τον Μάρτιο του 2020, ένα ακόμη σημείο καμπής για το ελληνικό κράτος, οι μετανάστ(ρι)ες δεν είναι πλέον άνθρωποι, είναι “εισβολείς που απειλούν την εθνική ακεραιότητα” όπως δήλωσαν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων της Βουλής. Έτσι το πράσινο φως που άναψε με το Φαρμακονήσι το 2015 με την δολοφονία 11 μεταναστ(ρι)ών, έγινε μεγάλο πράσινο φανάρι, ώστε οι ενστολοι δολοφόνοι που περιπολούν τα σύνορα να εκτελούν χωρίς κανένα κόστος και χωρίς καμία ευθύνη. Έτσι φτάσαμε στη Χίο στις 3 Ιουλίου του 2025 λιμενικό σκάφος να περνάει πάνω από το σκάφος των μεταναστών και να διαλύει πάνω από 36 αθώα σώματα. Δεν είναι όμως μόνο η Πύλος, το Φαρμακονήσι και η Χίος. Είναι εκατοντάδες οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις λιμενικού σκάφους να “επαναπροωθεί” (sic) μεταναστευτικό σκάφος, βάζοντας σε θανάσιμο κίνδυνο χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε αυτούς πολλά παιδιά, έγκυες γυναίκες και ευάλωτα άτομα. Αν συμπεριλάβουμε δε τα αμέτρητα εγκλήματα στην χερσαία επικράτεια αρκεί να ζωγραφίσουμε τη ζοφερή εικόνα της πραγματικότητας. Αρκεί να πούμε απλά για τον ποταμό Έβρο όπου έχει απαγορευτεί το ψάρεμα γιατί οι ψαράδες πιάνουν ανθρώπινα μέλη…

Όμως η τύχη να επιβιώσει κανείς από τους δολοφόνους στα σύνορα του επιφυλάσσει ένα σιδερόφραχτο μέλλον στο εσωτερικό της ελληνικής επικράτειας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών που εγκαινίασε η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, εκτόξευσε σε αριθμό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και αυστηροποίησε σε βαθμό χειρότερα από φυλακή η κυβέρνηση της ΝΔ είναι πλέον ο κανόνας. Ειδικά σήμερα το “νέο” παράδειγμα της αντι-μεταναστευτικής πολιτικής λέγεται project Συντική. Στο καμπ της Συντικής, λίγο έξω από τις Σέρρες, πραγματώνεται ένα πραγματικό στρατόπεδο αργής εξόντωσης μεταναστών. 700 νέοι άνθρωποι, στοιβαγμένοι για μήνες σε άθλια καταλύματα, στο πιο κρύο και απομακρυσμένο μέρος της χώρας, με καμία δυνατότητα εξόδου. Συντροφιά τους μόνο τα φίδια, τα ποντίκια και οι ανθρωποφύλακες που τους συμπεριφέρονται σαν σκουπίδια. Φυλακισμένοι για πάνω από 8 μήνες, χωρίς καμία ελπίδα εξόδου, οι φυλακισμένοι της Σιντικής εξεγείρονται, πολλές φορές. Αρκετοί απ’ αυτούς δερνονται, συλλαμβάνονται και καταδικάζονται σε διαδικασίες εξπρές σε τρία χρόνια κάθειρξη. Στις 26/6 στις Σέρρες εκδικάζεται η έφεση τους. Θα είμαστε εκεί για να βγουν όλοι τους από τα σύγχρονα κάτεργα που χτίζει η ελληνική “δημοκρατία” στο όνομα της πολεμικής προετοιμασίας που πρώτο της θύμα είναι οι μετανάστ(ρι)ες. Θα είμαστε εκεί και για όλους τους υπόλοιπους αγωνιζόμενους μετανάστες και μετανάστριες όπως τους 49 Σενεγαλέζους απεργούς πείνας και δίψας στο καμπ ΒΙΑΛ στη Χίο και τις αγωνιζόμενες μετανάστριες στα Οινόφυτα.

Αντιλαμβανόμαστε πως το ελληνικό κράτος είναι στην πρώτη γραμμή του πολέμου εναντίον των μεταναστ(ρι)ών, όπως είναι και στην πρώτη γραμμή συμμετοχής στους περιφερειακούς πολέμους, αλλά και στη γενοκτονία της Παλαιστίνης από το ισραηλινό κράτος. Είναι το ίδιο κράτος που έκανε πλάτες και στην απαγωγή και τον βασανισμό των μελών της Sumud-Flotilla, που μετεφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Και είναι κάτω από τη σκέπη του ίδιου κράτους που οπλίζεται το χέρι κάθε ρατσιστή, όπως στο πρόσφατο περιστατικό με τον παραλίγο δολοφόνο ρατσιστή οδοντίατρο στην Καλλιθέα της Αθήνας. Αντιλαμβανόμαστε, επίσης, πως ζώντας κάτω από την μπότα αυτού του κράτους και μέσα σε αυτήν την κοινωνία οι επιλογές που έχουμε είναι δύο. Ή θα επιλέξουμε να σωπάσουμε, να κοιτάμε “τη δουλειά” μας, να το βουλώνουμε για την κοινωνική αθλιότητα που κράτος και κεφάλαιο δημιουργούν. Ή θα επιλέξουμε τον αγώνα. Και αγώνας χωρίς κοινότητες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, νικηφόρος αγώνας ενάντια στο ρατσιστικό ελληνικό κράτος και την ΕΕ, δεν μπορεί να υπάρξει. Οφείλουμε να ακολουθήσουμε κι εμείς τον δρόμο που χαράζουν τα κατειλημμένα Προσφυγικά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στην Αθήνα, τον δρόμο του κοινού αγώνα πέρα από εθνικότητες, θρησκείες και το ρατσιστικό δηλητήριο των θεσμικών ΜΜΕ. Να ακολουθήσουμε τον δρόμο που χαράζουν οι αγώνες των ίδιων των μεταναστ(ρι)ών, από τη Σιντική μέχρι τα Οινόφυτα, που ακόμη και κάτω από την διαρκή επίβλεψη των ανθρωποφυλάκων εξεγείρονται και αγωνίζονται. Ο κοινός αγώνας, αδιαμεσολάβητος, αυτοοργανωμένος και μαχητικός είναι η μόνη μας ελπίδα.

STOP PUSHBACKS – ΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

Οι κρατικές δολοφονίες στα θαλάσσια και στα χερσαία σύνορα, στην Πύλο στην Χίο και αλλού δεν θα μείνουν αναπάντητες.

Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους μεταναστες στη Σιντική, στα Οινόφυτα και σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

FREE 30 of Sintiki.

Πορεία ενάντια στα pushbacks, τρία χρόνια μετά το κρατικό έγκλημα στην Πύλο.

14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026, ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 19.00

Μαχαλάς,

Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δ. Θεσσαλονίκη

Τρία χρόνια μετά το κρατικό έγκλημα της Πύλου, όπου περισσότεροι από 600 άνθρωποι πνίγηκαν στα νερά της Μεσογείου, το ελληνικό κράτος και η Ευρώπη-Φρούριο συνεχίζουν την ίδια δολοφονική πολιτική αποτροπής, εγκλεισμού και αποκλεισμού. Παρά τις μαρτυρίες των επιζώντων, τα αδιάσειστα στοιχεία και τις αποκαλύψεις που ανέδειξαν τις ευθύνες του λιμενικού και του κρατικού μηχανισμού, κανείς από τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς δεν έχει λογοδοτήσει. Αντίθετα, η συγκάλυψη, η ατιμωρησία και η στοχοποίηση των ίδιων των θυμάτων αποτελούν σταθερά χαρακτηριστικά μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως αναλώσιμους.

Η Πύλος δεν υπήρξε μια «τραγωδία» ούτε ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελεί τη συμπύκνωση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα: των επαναπροωθήσεων στο Αιγαίο, των δολοφονιών και βασανισμών στον Έβρο, των ναυαγίων που έχουν μετατρέψει την Μεσόγειο σε νεκροταφείο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών. Από το Φαρμακονήσι μέχρι τη Χίο και από τα κολαστήρια των καμπ μέχρι τις διαδαλώδεις και ψυχοφθόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες για χορήγηση ασύλου, το ελληνικό κράτος διεξάγει έναν ανοιχτό πόλεμο στους κατατρεγμένους αυτή της γης.

Στεκόμαστε στο πλευρό των αγωνιζόμενων μεταναστ(ρι)ών στα καμπς, των ανθρώπων που αντιστέκονται στις απελάσεις, στις φυλακίσεις και στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Διεκδικούμε δικαιοσύνη για τους νεκρούς της Πύλου και ελευθερία και αξιοπρέπεια για όσους και όσες βρίσκονται αντιμέτωποι με το ρατσιστικό καθεστώς του κράτους και της Ευρώπης-Φρούριο.

STOP PUSHBACKS

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης στα Προσφυγικά

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ ΦΡΟΥΡΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ:

Θεσσαλονίκη: Κυριακή 14 Ιούνη, Αγ. Βενιζέλου, 19.00

Στις 14 Ιούνη του 2023 βυθίστηκε στα ανοιχτά της Πύλου ένα αλιευτικό σκάφος στο οποίο επέβαιναν περισσότεροι από 700 πρόσφυγες και μετανάστες με σκοπό να περάσουν από τη Λιβύη στην Ιταλία. Από το ναυάγιο επέζησαν 104 ενώ 80 ανασύρθηκαν νεκροί. Ο τεράστιος αριθμός των αγνοουμένων σε συνδυασμό με τους νεκρούς μετανάστες αποκαλύπτει το μέγεθος της εγκληματικής διαχείρισης του συμβάντος από το ελληνικό κράτος, με δεδομένο ότι οι ελληνικές αρχές είχαν ειδοποιηθεί αρκετές ώρες πριν για τον κίνδυνο, στον οποίο βρίσκονταν οι επιβαίνοντες του σκάφους αλλά και από το γεγονός ότι μαρτυρίες προσφύγων και μεταναστών που επέζησαν από το ναυάγιο αναφέρουν πως το λιμενικό επιχείρησε να ρυμουλκήσει το σκάφος για να το απομακρύνει από την χωρική αρμοδιότητα διάσωσης του ελληνικού κράτους, με αποτέλεσμα αυτό να βυθιστεί και η πλειοψηφία των επιβαινόντων να μην προλάβει να βγει από τα χαμηλότερα επίπεδα του σκάφους, όπως πολλές μητέρες με τα παιδιά τους. Παρ΄ όλες τις μαρτυρίες, το κράτος θα συλλάβει 9 από τους επιζώντες και θα τους προφυλακίσει με ένα σαθρό κατηγορητήριο, βασισμένο σε ελλειπή στοιχεία. Οι μαρτυρίες των επιζώντων, που καταλογίζουν τις ευθύνες για το ναυάγιο στις λιμενικές αρχές, δεν θα συμπεριληφθούν ποτέ στη δικογραφία. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το λιμενικό πήρε τις καταθέσεις των 9 επιζώντων θα αμφισβητηθούν από τους συνηγόρους τους. Οι επικοινωνίες, επίσημες και ανεπίσημες, μεταξύ υπηρεσιών, κυβερνήτη και θαλάμου επιχειρήσεων δεν θα καταγραφούν στη δικογραφία και στην ουσία θα εξαφανιστούν. Παρά τις προσπάθειες, όμως, του κράτους να μετακυλήσει τις δικές του ευθύνες για το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου στους ίδιους τους επιβαίνοντες και να συγκαλύψει τη δολοφονική του δράση, βρίσκοντας ενόχους ανάμεσα στους κατατρεγμένους και τους απόκληρους, οι 9 επιζώντες και κατηγορούμενοι μετανάστες θα αθωωθούν το Μάη του 2024.

Η συνολική αντιμεταναστευτική και δολοφονική πολιτική του ελληνικού κράτους και της Ευρώπης- φρούριο όχι μόνο δεν είναι αποκομμένη από τη δολοφονία των εκατοντάδων μεταναστών στα ανοιχτά της Πύλου, αλλά αντίθετα αυτό το μαζικό έγκλημα αντιπροσωπεύει με τον πιο τραγικό τρόπο την ουσία των κρατικών πολιτικών αποτροπής μέσω της παραδειγματικής τιμωρίας, σε θάνατο, για όσους επιχειρούν να αναζητήσουν μία ζωή με αξιοπρέπεια όσο και για την τρομοκράτηση όλων όσοι θα βρεθούν αύριο ξεριζωμένοι ή διωγμένοι από τους τόπους τους. Από την περαιτέρω σκλήρυνση του μεταναστευτικού πλαισίου, με την αύξηση του χρόνου διοικητικής κράτησης, την επιβολή υπέρογκων προστίμων, τα ηλεκτρονικά μέσα επιτήρησης, τις ποινές φυλάκισης και τη συνεχή περιστολή των δυνατοτήτων νομιμοποίησης και πρόσβασης σε δικαιώματα για πρόσφυγες και μετανάστες, από την υπογραφή της συμφωνίας για την επέκταση του φράχτη στον Έβρο κατά 35χλμ, ώστε να “αναβαθμιστεί” περαιτέρω η θωράκιση των εξωτερικών συνόρων της Ελλάδας και κατ’ επέκταση και της Ευρώπης, τις παράνομες επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο και τους καθημερινούς πνιγμούς ανθρώπων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών, όπου στοιβάζονται και φυλακίζονται άνθρωποι σε άθλιες συνθήκες χωρίς καμία ελευθερία μέχρι τα αστυνομικά πογκρόμ εναντίον τους μέσα στις πόλεις, οι πρόσφυγες και μετανάστες έρχονται αντιμέτωποι με την εγκληματική πολιτική του ελληνικού κράτους, που στόχο έχει την αποτροπή εισόδου στη χώρα, παίρνοντας φυσικά την επιλογή της δολοφονίας ανθρώπων που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον από αυτό του πολέμου, της φτώχειας και της ανελευθερίας.

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου τα κράτη και οι διακρατικοί μηχανισμοί βάζουν μπροστά τις πολεμικές μηχανές, εξαπολύουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και διαμορφώνουν εμπόλεμες κοινωνίες τόσο για να διευρύνουν τη σφαίρα επιρροής τους, όσο και για να συνεχιστεί η λεηλασία της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής. Μια συνθήκη στην οποία οι μόνοι πραγματικά χαμένοι είναι οι ίδιοι οι λαοί, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πολεμικά σφαγεία και με τις συνέπειες του πολέμου, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και τον θάνατο. Σχεδόν δύο χρόνια μετά την έναρξη της τελευταίας φάσης της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα, ο παλαιστινιακός λαός εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπος με μαζικούς βομβαρδισμούς, εκτοπισμούς, καταστροφή κοινωνικών υποδομών, αποκλεισμό και συνθήκες γενικευμένης ανθρωπιστικής καταστροφής. Η συνέχιση της σφαγής, η λιμοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και η μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε ερείπια αποτυπώνουν με τον πιο ωμό τρόπο τη βαρβαρότητα του σύγχρονου πολέμου και της αποικιοκρατικής κατοχής.

Η καταδίκη εκατομμυρίων ανθρώπων στην εξαθλίωση, τη φτώχεια, τις αρρώστιες και τον ξεριζωμό αποτελεί την προϋπόθεση για την εξασφάλιση της υπερσυσσώρευσης του πλούτου στα χέρια των παγκόσμιων οικονομικών ελίτ και για την αναδιάταξη των συσχετισμών γεωπολιτικής ισχύος στο πλαίσιο των διακρατικών ανταγωνισμών, μεταξύ παγκόσμιων, περιφερειακών και τοπικών δυνάμεων. Οι δολοφονικές αντιμεταναστευτικές πολιτικές “αποτροπής” και η οικοδόμηση της Ευρώπης-Φρούριο αποτυπώνονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στους εγκλωβισμένους και στοιβαγμένους σε άθλιες συνθήκες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους φυλακισμένους κάτω από ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης, στους δολοφονημένους στα αστυνομικά τμήματα και μπλόκα, όπως ο Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ στο ΑΤ Αγ. Παντελεήμονα και ο Μια Χαριζούλ στο ΑΤ Ομόνοιας το φθινόπωρο του 2024. Τα “τείχη” που υψώνονται δεν χρησιμεύουν μόνο για να κρατήσουν με κάθε μέσο τους απόκληρους, τους “πλεονάζοντες πληθυσμούς” εκτός Ευρώπης, αλλά και για να οδηγήσουν τις κοινωνίες της Δύσης στην εμπέδωση του εκφασισμού στο εσωτερικό τους, στη δημιουργία μιας κοινωνικής συνθήκης φόβου, ελέγχου και μίσους με σκοπό την άρρητη αποδοχή της άγριας εκμετάλλευσής τους από τους κυρίαρχους.

Οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος που καταδυναστεύει, δολοφονεί και εξαθλιώνει. Αυτό καταδεικνύουν οι δεκάδες δολοφονίες εργατών στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας. Το καταδεικνύει η διαρκής αύξηση των νεκρών και σακατεμένων εργατών στους χώρους εργασίας, αποτέλεσμα της εντατικοποίησης, της εργοδοτικής ασυδοσίας και της υποτίμησης της ανθρώπινης ζωής μπροστά στην κερδοφορία. Το καταδεικνύει η εργοδοτική δολοφονία της Βιολάντας και οι αμέτρητες περιπτώσεις εργατών που δεν επιστρέφουν ποτέ από το μεροκάματο, γιατί για κράτος και αφεντικά η ανθρώπινη ζωή κοστίζει λιγότερο από τα μέτρα προστασίας και ασφάλειας. Αυτό αποδεικνύουν περίτρανα οι χιλιάδες νεκροί λόγω της εγκληματικής διαχείρισης της πανδημίας, τα δεκάδες θύματα του κρατικού καπιταλιστικού εγκλήματος στα Τέμπη, οι δολοφονημένοι Ρομά από τα ένστολα καθάρματα της ΕΛΑΣ, οι δολοφονίες μεταναστών και προσφύγων στα υδάτινα και χερσαία σύνορα της Ευρώπης Φρούριο.

Γιατί η διαιώνιση της εξουσίας και των κερδών των οικονομικών και πολιτικών αφεντικών περνά μέσα από την όξυνση της εκμετάλλευσης των φτωχών και των πληβείων, τη λεηλασία της ζωής μας και τη φίμωση και καταστολή όλων όσοι αρνούνται να αποδεχτούν αυτή τη βαρβαρότητα ως τη μόνη προοπτική. Τη βαρβαρότητα όπου πρόσφυγες και μετανάστες είτε θα πνίγονται κατά εκατοντάδες είτε θα φυλακίζονται στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης είτε θα βρίσκονται κυνηγημένοι από μπάτσους και φασίστες μέσα στις πόλεις, εξαθλιωμένοι και αποκλεισμένοι από αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Τη βαρβαρότητα όπου δεκάδες άνθρωποι θα δολοφονούνται στα τρένα λόγω των κρατικών δολοφονικών πολιτικών με την παντελή έλλειψη ελέγχου και συντήρησης των δικτύων και της επικοινωνίας μεταξύ των αμαξοστοιχιών, ή θα πεθαίνουν πάνω σε καρότσες ή μέσα στα σπίτια τους περιμένοντας ώρες ένα ασθενοφόρο για να μεταβούν σε νοσοκομείο.

Μέσα σε μια περίοδο πολεμικής όξυνσης, θωράκισης των κρατών, γενικευμένης φτωχοποίησης και επίθεσης στο κοινωνικό σώμα, η οργάνωση των αγώνων από τα κάτω, η ταξική αλληλεγγύη και ο διεθνισμός των καταπιεσμένων παραμένουν αναγκαία όσο ποτέ απέναντι στη βαρβαρότητα του κράτους, του κεφαλαίου, του πολέμου, του φασισμού και του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Στον κόσμο του κράτους και των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι.

Απέναντι στον χρεοκοπημένο κόσμο κράτους και κεφαλαίου, απέναντι στον πόλεμο που έχουν κηρύξει οι κυρίαρχοι στους καταπιεσμένους αυτής της γης, ως αναρχικοί/ές, αγωνιζόμαστε με όπλα μας την ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, προτάσσοντας την οργάνωση της αντεπίθεσης των εκμεταλλευόμενων τάξεων για την ανατροπή του κόσμου του καπιταλισμού και του κράτους. Μαζί με τους ντόπιους, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να αγωνιστούμε συλλογικά και από τα κάτω απέναντι στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την καταπίεση και την καθυπόταξη, να δυναμώσουμε και να περιφρουρήσουμε τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής και να οργανώσουμε νέες. Ενάντια στον φασισμό, τη μισαλλοδοξία, τον πόλεμο, την καταστολή και την εκμετάλλευση η Υπόθεση της παγκόσμιας Κοινωνικής Επανάστασης, της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας πάνω στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας… είναι πάντα ζωντανή!

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ-ΦΡΟΥΡΙΟ, ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ, ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΡΑΧΤΩΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Τέμπη-Χίος
ΠΥΛΟΣ
Βιολάντα-Παλαιστίνη
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝH

Στις 14 Ιούνη του 2023 το Ελληνικό Κράτος πραγματοποίησε ίσως την μεγαλύτερη μαζική δολοφονία στην σύγχρονη ιστορία του τόπου: Ένα ακυβέρνητο καράβι με 700 και πλέον μετανάστ(ρι)ες, που ζητούσε για μέρες βοήθεια ανοιχτά της Πύλου, βυθίζεται από το Λιμενικό, παίρνοντας μαζί του στον υγρό τάφο του Αιγαίου 600+ ανθρώπους.

Οι επίσημες αρχές έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να αποκρύψουν την αλήθεια σχετικά με τις πράξεις τους: Έπνιξαν την περιοχή στο σκοτάδι και απενεργοποίησαν τις κάμερες του σκάφους του Λιμενικού πριν την επίθεση τους, ώστε να μην υπάρχει καμία απόδειξη. Στην συνέχεια αρνήθηκαν τα πάντα και προσπάθησαν μέχρι και να παρουσιάσουν τους Λιμενικούς ως ήρωες. Ωστόσο, τα βίντεο και οι φωτογραφίες από τρίτες πηγές δεν επέτρεψαν στο κρατικό αφήγημα να αποκτήσει την οποιαδήποτε βάση: Είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους πως πρόκειται για καλοσχεδιασμένη κρατική δολοφονία.

Το Ναυάγιο της Πύλου είναι μεν το πιο γνωστό περιστατικό κρατικής δολοφονίας μεταναστ(ρι)ών στα ελληνικά σύνορα, δεν είναι όμως φυσικά το μοναδικό. Παρόμοια περιστατικά συνέβησαν πρόσφατα στην Χίο και την Λέσβο, ενώ η παράνομη – σύμφωνα και με το διεθνές δίκαιο- πρακτική των pushbacks αποτελεί την καθημερινή τακτική του Ελληνικού Λιμενικού. Πρόσφατα, μάλιστα, κυκλοφόρησε δημόσια μια συνέντευξη πρώην μέλους αυτού του δολοφονικού σώματος, που περιγράφει, μεταξύ άλλων, όχι απλά τις αγριότητες των πράξεων του, αλλά και την ψυχολογική προετοιμασία των ανδρών του Λιμενικού πριν από τα pushbacks, ενώ αναφέρει πως η στελέχωση αυτών των σκαφών πραγματοποιείται με σαφή ιδεολογικά κριτήρια από το Κράτος. Με λίγα λόγια, επιστρατεύονται φασίστες που δεν θα είχαν κανένα ηθικό ενδοιασμό να δολοφονήσουν μετανάστ(ρι)ες.

Όλοι/ες όσοι/ες ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα πρέπει να αντιληφθούμε πως, στον σημερινό κόσμο που μαστίζεται από την ακραία φτώχεια, τους πολέμους και τις γενοκτονίες, η συνθήκη της μετανάστευσης μπορεί να αφορά σύντομα και εμάς τους/τις ίδιους/ες, όπως αφορούσε κάποτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στις αρχές του περασμένου αιώνα ή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κεφάλαιο και τα Κράτη λογαριάζουν τις ζωές των από-τα-κάτω, “ντόπιων” ή “ξένων”, πολύ λιγότερο από τα κέρδη τους. Άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών προς την χώρα μας προέρχεται από περιοχές που η Καπιταλιστική Δύση (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, μέσω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και στην συμμαχία με το Ισραήλ) έχει βυθίσει στο χάος, μέσω των συνεχών πολεμικών επεμβάσεων και της πρόκλησης εμφύλιων συρράξεων, ενώ έχει καταστρέψει τις οικονομίες τους και έχει συχνά εγκαταστήσει φιλικά προσκείμενα καθεστώτα-μαριονέτες, προκειμένου να μπορεί να εκμεταλλεύεται για λογαριασμό της τους φυσικούς πόρους των περιοχών και την πρόσβαση σε εμπορικούς δρόμους. Με λίγα λόγια, τα μεταναστευτικά κύματα είναι σχεδόν πάντα αποκλειστική ευθύνη των δυτικών καπιταλιστικών κρατών και του Κεφαλαίου και όχι φυσικά κάποιο σχέδιο “αντικατάστασης πληθυσμών”, όπως θέλουν να μας πείσουν τα τσιράκια των αφεντικών, οι φασίστες. Σε τέτοιες περιστάσεις, η συνθήκη της μετανάστευσης είναι, τις περισσότερες φορές, η μοναδική βιώσιμη λύση για χιλιάδες ανθρώπους, που τρέχουν να ξεφύγουν από την εξαθλίωση, τον πόλεμο ή/και τις πολιτικές διώξεις, ακόμη και αν αυτή ενέχει τον κίνδυνο της εν ψυχρώ δολοφονίας στα σύνορα της Ευρώπης.

Οι μετανάστ(ρι)ες είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Η επίθεση του Κράτους και του Κεφαλαίου επάνω τους είναι επίθεση σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Πέρα από τις μαζικές δολοφονίες στα σύνορα, ακόμη και όταν καταφέρνουν να φτάσουν στην στεριά, τους περιμένουν οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε camps-κολαστήρια, όπως στην περίπτωση της Σιντικής στις Σέρρες, μιας κλειστής πλέον δομής, που φυλάσσεται από ΜΑΤ και ΟΠΚΕ, όπου οι μετανάστ(ρι)ες πρόσφατα εξεγέρθηκαν λόγω της έλλειψης ακόμη και των βασικότερων ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η ρητορική της Κυβέρνησης κινείται όλο και περισσότερο προς τα ακροδεξιά, ακόμη και μέσα στην βουλή, όπου ο δήθεν “μετανοημένος” φασίστας πρώην Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Βορίδης επιδίδεται σε ανταγωνισμό απανθρωπιάς με τα μορφώματα της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης, μιλώντας ανοιχτά πλέον για δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η εργατική τάξη στο σύνολο της – αυτή δηλαδή που και στο εσωτερικό κάθε χώρας επηρεάζεται περισσότερο από τις επιπτώσεις των πολεμικών συγκρούσεων, μέσω της ακρίβειας και της αύξησης του κόστους ζωής- καθώς και κάθε καταπιεσμένος/η, κάθε άνθρωπος που επιθυμεί την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, πρέπει να απαιτήσει το άμεσο σταμάτημα των δολοφονικών pushbacks, καθώς και να συμμετάσχει στο μπλοκάρισμα κάθε διακρατικού και ιμπεριαλιστικού πολέμου, στην απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε πολεμική σύρραξη.

Οι εργαζόμενοι/ες, έχουμε την δύναμη, μέσα από τους χώρους εργασίας μας, οργανωμένα και μεθοδικά – ειδικά σε όσους κλάδους εμπλέκονται στα πολεμικά σχέδια – αλλά και στους δρόμους, στις γειτονιές, παντού, να γονατίσουμε τις πολεμικές μηχανές που γεννούν την προσφυγιά και τον θάνατο.

Στις ράγες των τρένων, στους εργασιακούς χώρους, στα μέτωπα των πολέμων, στα υδάτινα και χερσαία σύνορα:
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ PUSHBACKS
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Στηρίζουμε την συγκέντρωση για τα 3 χρόνια από την κρατική δολοφονία 600+ μεταναστ(ρι)ών στα ανοιχτά της Πύλου
Κυριακή 14/6, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου

🏴Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩

Κάλεσμα στήριξης της συγκέντρωσης-πορείας για το μαζικό κρατικό έγκλημα της Πύλου

Κυριακή 14 Ιουνίου | 19:00 | Άγαλμα Βενιζέλου

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Πριν από τρία χρόνια, ένα αλιευτικό σκάφος βυθίζεται στα ανοιχτά της Πύλου. Οι επιβαίνοντες ξεπερνούσαν τους 700. Ήταν πρόσφυγες και μετανάστριες, στην προσπάθειά τους να περάσουν από τη Λιβύη στην Ελλάδα. Από τους 700, ανασύρθηκαν 82 σοροί, 104 επέζησαν, με τον αριθμό των αγνοουμένων προσφύγων που τα σώματά τους βρίσκονται ακόμη βυθισμένα στη Μεσόγειο να ξεπερνούν τους 600. Το γεγονός αυτό, θα μπορούσε να βαφτιστεί ακόμη μια τραγωδία, στις τόσες που πλέον έχουν συμβεί στο ελληνικό κράτος. Αλλά αυτό θα συνέβαινε, μονάχα αν δεν ήταν μια ακόμη μαζική κρατική δολοφονία, ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα εγκλήματα του ελληνικού κράτους εις βάρος μεταναστριών και προσφύγων, το οποίο αποδεικνύεται λίγο αργότερα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

Όσες κατάφεραν να επιζήσουν από το ναυάγιο, μαρτυρούν ότι το ελληνικό λιμενικό προέβη σε επανειλημμένες προσπάθειες ρυμούλκησης του σκάφους, ενώ αργότερα πλήθος στοιχείων επιβεβαιώνει όσα κατέθεσαν οι μετανάστριες, καθώς έρχονται στην επιφάνεια εικόνες, ηχητικά και βίντεο που δείχνουν πολύ καθαρά την προσπάθειά τους να δολοφονήσουν στα ανοιχτά έναν τόσο μεγάλο αριθμό μεταναστών. Εδώ να προσθέσουμε, πως όπως και στο έγκλημα των Τεμπών, κινήθηκε μια μεγάλη απόπειρα συγκάλυψης με ηχητικά ντοκουμέντα και υλικό να εξαφανίζονται μυστηριωδώς από κάμερες. Εξαφάνισαν όλες τις επικοινωνίες του λιμενικού σε μια κρίσιμη στιγμή, λίγες ώρες πριν από το ναυάγιο, συντόνιζαν την επιχείρηση από διπλανά τηλέφωνα χωρίς να καταγράφουν και απέκρυψαν στην εισαγγελία του Ναυτοδικείου όλες τις κρίσιμες επιχειρησιακές συνομιλίες. Το κίνημα αλληλεγγύης που ξεσπά απέναντι σε αυτό το έγκλημα μεγαλώνει και φυσικά δέχεται επίθεση από τον κρατικό μηχανισμό και τα φερέφωνά του, προσπαθώντας να μας πείσει πως το λιμενικό ήταν εκεί μονάχα για να παράσχει βοήθεια, ενώ όσοι λένε το αντίθετο είναι απλώς ανθέλληνες, παράνομοι διακινητές προσφύγων και υποστηρικτές που κάνουν προπαγάνδα για τις ΜΚΟ και τους Τούρκους. Το κίνημα αλληλεγγύης όμως δεν σπάει και έπειτα από πολλές και επίμονες προσπάθειες ασκείται ποινική δίωξη σε 17 λιμενικούς για κακουργήματα. Ανάμεσά τους βρίσκονται και ανώτατοι αξιωματικοί αλλά και ο πρώην αρχηγός του λιμενικού σώματος, Γιώργος Αλεξανδράκης. Τα κακουργήματα για τα οποία διώκονται, αφορούν τη θανατηφόρα έκθεση, άρνηση διάσωσης, πρόκληση ναυαγίου και άλλα. Αυτό αποτελεί δικαίωση, πρώτα από όλα για όλους τους πρόσφυγες που με τις μαρτυρίες τους φώτισαν τα πραγματικά γεγονότα αλλά και για το κίνημα αλληλεγγύης που δείχνει πως όταν αγωνιζόμαστε συλλογικά για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, δεν αργεί να έρθει η μέρα που οι υπεύθυνοι θα αναλάβουν τις εγκληματικές τους ευθύνες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ

Οι τακτικές αυτές του ελληνικού λιμενικού όμως δεν είναι καινούργιες. Συνεχώς έρχονται στη δημοσιότητα ναυάγια με μετανάστες, με νεκρούς να ανασύρονται από τη θάλασσα ενώ αναμεσά τους βρίσκονται και δεκάδες παιδιά. Για χρόνια το ελληνικό λιμενικό έχει συμμετάσχει σε τεκμηριωμένες προσπάθειες για επαναπροωθήσεις μεταναστριών, τη γνωστή πλέον τακτική τους. Πυροβολούν βάρκες, ρυμουλκούν σκάφη για να τα στείλουν πίσω στην Τουρκία, χτυπούν τους επιβαίνοντες και αφήνουν παρατημένους τους ανθρώπους σε πλωτές σχεδίες μέσα στη θάλασσα, στη μέση του πουθενά. Οι επαναπροωθήσεις αποτελούν πάγια τακτική, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς. Πρόκειται για τον τρόπο τους να παρουσιάζονται οι μετανάστριες ως απειλή για το έθνος, τη δημόσια τάξη και ασφάλεια και με αυτό τον τρόπο να νομιμοποιείται κοινωνικά ο πνιγμός τους, ο πλήρης εξαφανισμός τους από το χάρτη. Η νομιμοποίηση αυτή όμως πέρα από κοινωνική, με το πλασάρισμά των προσφύγων ως επικίνδυνων, έχει πάρει και νομική μορφή, καθώς ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Βορίδης, κατέθεσε πέρσι νομοσχέδιο που ήρθε να κατοχυρώσει την αντι-μεταναστευτική πολιτική ως νόμιμη και δικαιολογημένη. Μέρος του νομοσχεδίου είναι αφενός η μεγαλύτερη αυστηροποίηση των προϋποθέσεων εισόδου και παραμονής στην Ελλάδα. Για την ήδη επιβαρυμένη διαδικασία απόκτησης ασύλου γίνεται ευκολότερη η απόρριψη αίτησης ασύλου, ειδικά για όσους δεν φέρουν τα απαραίτητα νομικά έγγραφα και αφετέρου μια ακόμη αύξηση του νομικού οπλοστασίου του κράτους με μεγαλύτερες ποινές φυλάκισης και πρόστιμα σε όσους δεν πληρούν τις παραπάνω προϋποθέσεις. Η νομιμοποίηση σε νομική μορφή των επαναπροωθήσεων σημαίνει ακριβώς αυτό: όσοι καταφέρουν να διαφύγουν από το ελληνικό λιμενικό που δολοφονεί στα υδάτινα σύνορα, θα έχουν να αντιμετωπίσουν τις πολλαπλές εξουθενωτικές διαδικασίες απόκτησης ασύλου και αν δεν κρίνονται ως δικαιούχοι της διεθνούς προστασίας θα απειλούνται με απέλαση.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΑΞΙΚΑ

Γνωρίζουμε καλά πως σε περιόδους πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, η κοινή γνώμη χειραγωγείται από την εξουσία, ώστε να βρεθεί ένας υπεύθυνος, στον οποίο θα ρίξουμε την ευθύνη για όσα συμβαίνουν. Οι κολασμένοι αυτού του κόσμου, βρίσκονται πρώτοι σε αυτή την λίστα και χρησιμοποιούνται για να αποσπάσει ο κυρίαρχος λόγος την προσοχή από τα υπόλοιπα σκάνδαλα για τα οποία είναι υπεύθυνη η εγκληματική κυβέρνηση. Είναι οι μετανάστες που ευθύνονται για την οικονομική κρίση, είναι τα παιδιά τους που επιβαρύνουν τις σχολικές αίθουσες και την πρόοδο των παιδιών μας, είναι οι γυναίκες τους που μας παίρνουν τις δουλειές και τρώνε από τα επιδόματα του κράτους. Το αφήγημα αυτό ήταν και παραμένει κυρίαρχο, ενώ οι αληθινοί υπαίτιοι παραμένουν στο απυρόβλητο. Όσοι ευθύνονται για το έγκλημα των Τεμπών, για τα εργατικά δυστυχήματα/ατυχήματα, για τις γυναικοκτονίες, τους (παιδο)βιασμούς, την ολική καταστροφή της φύσης, τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες, τις δολοφονίες Ρομά και μεταναστών, τον βασανισμό κρατουμένων και αγωνιστριών κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς την παραμικρή επιβάρυνση για τις πράξεις τους.

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Οι μετανάστες αντιμετωπίζουν ένα καθεστώς εξαίρεσης. Πέρα από την αυστηροποίηση της αίτησης ασύλου, πολλοί επιδέχονται κατηγορίες για διακίνηση και ενώ καταφέρνουν να διασωθούν, τελικά βρίσκονται κατηγορούμενοι εντός του ελληνικού κράτους με βαρύτατες ποινές. Παράλληλα, η κατάσταση στα camps είναι εξοντωτική. Λιγοστή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, camps που βρίσκονται εκτός του αστικού ιστού, ώστε να συμβάλλουν ακόμη περισσότερο στην κοινωνική περιθωριοποίηση τους, εφόσον οι πρόσφυγες είναι κάποιοι άλλοι, που δεν επιτρέπεται να ζουν ανάμεσά μας. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια καταπατάται καθημερινά καθώς τα κέντρα διαμονής στερούνται τροφίμων και της απαραίτητης υγιεινής, ενώ οι άνθρωποι στιβάζονται κατά δεκάδες σε μικρούς χώρους. Το φωτογραφικό υλικό που έρχεται μέσα από τα camps μαρτυρά εικόνες ντροπής για τη διαβίωση των μεταναστριών. Παράλληλα, η μακροχρόνια διαμονή σε camps χωρίς τη δυνατότητα μετακίνησης, αφήνει τους πρόσφυγες σε ένα καθεστώς ομηρίας, που δεν επιτρέπεται να εργαστούν, να μετακινηθούν, να σπουδάσουν, να πάνε σχολείο κ.α.
Μια ανάλογη περίπτωση αποτελεί το camp μεταναστών της Σιντικής, όπου τον περασμένο Νοέμβρη οι κρατούμενοι/ες προσπάθησαν να αποδράσουν από τις άθλιες συνθήκες κράτησης. Η κίνηση των μεταναστών καταστέλλεται άμεσα από τις δυνάμεις των μπάτσων και 30 από αυτούς συλλαμβάνονται. Οι ποινές που τους αποδίδονται ξεκινούν από 3 έτη και φτάνουν μέχρι την καταδίκη σε 3 έτη και 7 μήνες χωρίς αναστολή σε έναν από τους μετανάστες. Στο συγκεκριμένο camp έχουν γίνει ξανά ανάλογες προσπάθειες διεκδίκησης καλύτερων όρων διαβίωσης με κινητοποιήσεις και απεργίες πείνας, με όλες τελικά να καταστέλλονται και καμία να μην ικανοποιεί τα αιτήματα των μεταναστών. Στις 26 Ιουνίου έχει οριστεί το εφετείο στην πόλη των Σερρών για τους 30 μετανάστες που είχαν οδηγηθεί πρώτοδικα στη φυλακή.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη δεν ξεχνάμε τους πολέμους, τον κατεξοχήν λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι ζητούν ένα καλύτερο μέλλον ξεκινώντας αυτές τις διαδρομές από την θάλασσα που καταλήγουν σε πολύνεκρα ναυάγια. Με τις δεκάδες πολεμικές συρράξεις ανά την υφήλιο και την πολεμική μηχανή των κρατών σε ετοιμότητα, η βαρβαρότητα του πολέμου βρίσκεται καθημερινά δίπλα μας. Η καρδία του κόσμου χτυπά στην Παλαιστίνη, σε όσες αντιστέκονται ακόμη απέναντι στο κράτος του Ισραήλ που επιχειρεί να αφανίσει ολοκληρωτικά τον λαό της Παλαιστίνης, με τη γενοκτονική αυτή μηχανή να στηρίζεται από τα δυτικά κράτη αλλά και την Ελλάδα, η οποία είναι σύμμαχος του Ισραήλ. Στέλνει πολεμικό εξοπλισμό, πραγματοποιεί έρευνες για τον στρατό και τον πόλεμο, στηρίζει ηθικά τους “εξαντλημένους” Ισραηλινούς στρατιώτες που ψάχνουν ανάπαυλα στα ελληνικά νησιά και τις πόλεις για να ξεχαστούν από τις δολοφονίες παιδιών και αμάχων. Θα βρισκόμαστε μέχρι τέλους απέναντί τους, γιατί όσοι νομίζουν πως ποτέ δεν αλλάζει τίποτα, χρειάζεται να ξέρουν πως η κινητοποίησή μας και η αντίσταση στο τέλος θα νικήσουν.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Απέναντι σε φράχτες και σύνορα, απέναντι σε κράτη και κεφάλαιο, στους πολέμους και τον εθνικισμό, στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές και την ιδεολογική και ηθική καταστολή, απέναντι στους καταπιεστές του κόσμου, την εξουσία και τους ταξικούς διαχωρισμούς.Για όσες σήμερα αντιστέκονται και παλεύουν απέναντι στην καταπίεση, υψώνουμε αναχώματα, γκρεμίζουμε τα τείχη που μας χωρίζουν και με όπλο τη διεθνιστική αλληλεγγύη παλεύουμε για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, χωρίς στρατούς και σύνορα, για την ελευθερία, την ζωή, την αναρχία.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΑΞΙΚΑ – ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ -ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 30 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ

ΤΕΜΠΗ – ΠΥΛΟΣ – ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ PUSHBACKS, ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ – Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ – ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΕΔΩ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΕΚΕΙ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΕΝΟΙ – ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

Πορεία για τα 3 χρόνια από την κρατική δολοφονία στην Πύλο

Κυριακή 14/6, 19:00, ‘άγαλμα Βενιζέλου

“Μόλις κατάφερα να ξεφύγω από τον θάνατο στη θάλασσα,

παγιδεύτηκα στον θάνατο της φυλακής”

Αχμεντ, επιζών ναυαγίου 47 ν.μ. νοτιοδυτικά της Πύλου

Τρία χρόνια πριν, στις 14 Ιουνίου του 2023, στα ανοιχτά της Πύλου πραγματοποιήθηκε η μαζικότερη (καταγεγραμμένη) δολοφονία μεταναστών στη σύγχρονη Ευρώπη από το ελληνικό κράτος και πιο συγκεκριμένα από την υπηρεσία του λιμενικού. Σε ένα τόσο μεγάλο συμβάν, η επικοινωνιακή πολιτική δεν μπορούσε να κάνει τα στραβά μάτια. Αφού παρουσίασαν τα ψέματα περί προσπάθειας του λιμενικού για διάσωση, τα οποία αποδομήθηκαν από τα πραγματικά βιντεοληπτικά ντοκουμέντα, η ωμή αλήθεια εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Το λιμενικό γνώριζε την ανάγκη βοήθειας του σκάφους και επέλεξε να το ρυμουλκήσει με αποτέλεσμα το αναποδογύρισμα της βάρκας και το θάνατο των 600+ μεταναστών.

Τα κρατικά αφηγήματα προσπαθούν από τη μία να κατευνάσουν τη σημασία αυτών που συμβαίνουν χρησιμοποιώντας προσεκτικές λέξεις που αποδίδουν διαφορετικό νόημα και συναίσθημα και ταυτόχρονα έχουν χτιστεί διαχρονικά ώστε να μην υπάρχουν οι προσδοκώμενες απαντήσεις και αντιστάσεις σε τόσο εξόφθαλμες δολοφονικές πρακτικές. Η αναφορά σε “ναυάγια”, σε “τραγωδίες” η συζήτηση για εθνικό πένθος (αναφερόμενοι στην κρατική καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη) έρχονται να απονοηματοδοτήσουν και να αποπολιτικοποιήσουν τα ζητήματα. Έρχονται να ξεπλύνουν την θανατοπολιτική που επιβάλλουν τα κράτη και ο καπιταλισμός. Η ρατσιστική πολιτική του ελληνικού κράτους, η οχύρωση της εθνικής συνείδησης και ομοιογένειας τόσο σε ιδεολογικό όσο και πρακτικό επίπεδο είναι το έδαφος το οποίο χτίζεται ώστε να περνάνε απαρατήρητες και χωρίς αντιδράσεις, οι δολοφονίες, τα pushbacks, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η υπερεκμετάλλευση των μεταναστών ως το φτηνό εργατικό δυναμικό.

Διανύουμε μια πολιτική συγκυρία όπου στον παγκόσμιο χάρτη τα κράτη εξοπλίζονται στρατιωτικά και βρίσκονται σε (προ)πολεμική συνθήκη. Είναι λοιπόν άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό και η παγκόσμια άνοδος της ακροδεξιάς όταν η αντιμεταναστευτική ατζέντα και ο ρατσιστικός λόγος έχει γίνει κοινός τόπος για το σύνολο του καθεστωτικού πολιτικού συστήματος από την σοσιαλδημοκρατία μέχρι την κεντροδεξιά και την ακροδεξιά.

Λίγους μήνες πριν, στο κέντρο κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών, οι κρατούμενοι εξεγέρθηκαν και επιχείρησαν να δραπετεύσουν από αυτό το σύγχρονο κολαστήριο με την αστυνομία να σπεύδει άμεσα, καταστέλλοντας την κίνησή τους και συλλαμβάνοντας 30 εξ’ αυτών. Την επομένη, οι συλληφθέντες, με ορισμένη από το δικαστήριο προφανώς υπεράσπιση, καταλήγουν να καταδικάζονται με την πρωτοφανή ποινή των 3 ετών, ενώ μάλιστα ένας εξ’ αυτών καταδικάζεται σε 3 έτη και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Από τότε έχουν πραγματοποιηθεί κι άλλες κινητοποιήσεις για την καλυτέρευση των άθλιων συνθηκών διαβίωσης (έλλειψη τροφής, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ρουχισμού, ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου και επικοινωνίας, διαρκής επιτήρηση), απεργίες πείνας καθώς και πολλές προσπάθειες απόδρασης, ενώ οι 30 μετανάστες παραμένουν έγκλειστοι. Το εφετείο για την υπόθεσή τους έχει οριστεί στις 26 Ιουνίου στις Σέρρες.

Τα έθνη- κράτη ζουν υπό τον διαρκή φόβο της ένωσης του πολυεθνικού προλεταριάτου που θα δράσει εναντίον τους. Αντιλαμβάνονται ότι η εχθρική πολιτική που ακολουθούν προς τους ντόπιους και τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς θα γυρίσει μπούμερανγκ και προσπαθούν να διακόψουν οποιοδήποτε δεσμό. Γι’ αυτό απομονώνουν και φυλακίζουν τους μετανάστες, γκετοποιούν πληθυσμούς (πχ Ρομά) και συνεργάζονται με τους φασίστες για τη διάσωση του εθνικού κορμού προς την αναχαίτιση των συνδέσεων.

Μα πριν απ’ όλα στη Γάζα και στην Παλαιστίνη δοκιμάζονται τα όρια της θανατοπολιτικής των κρατών και του καπιταλισμού, δοκιμάζεται και σφυρηλατείται η ανθρώπινη αντίσταση. Το ελληνικό κράτος με τη συμμετοχή και την υποστήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, παίρνει “μαθήματα” όξυνσης του πολέμου εναντίον των πλεοναζόντων πληθυσμών. Το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ λειτουργεί σαν λαγός και παράδειγμα για τις χώρες της Δύσης. Ειδικά για την Ε.Ε. που επανεξοπλίζεται σαν αστακός με αγορές όπλων κοντά 1 τρις ευρώ. Οπλικά συστήματα, μιντιακή κάλυψη, πολίτική υπεράσπιση, ανίχνευση, fake news και προπαγάνδα δοκιμάζονται σήμερα στα σώματα των μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα της Ε.Ε.

Είμαστε όλες Παλαιστίνιες, είμαστε όλοι μετανάστες.

Καθ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, η μετανάστευση αποτελεί μια φυσική και επακόλουθη εξέλιξη και αναγκαιότητα των ανθρώπων προς την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Στη σύγχρονη κοινωνία αυτό το “φαινόμενο” αποτυπώνεται σε μεγάλη κλίμακα για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Ο καπιταλισμός και ο πόλεμος είναι οι συνθήκες οι οποίες οδηγούν ή κυρίως εξαναγκάζουν κατά κόρον ανθρώπους να φύγουν από ένα τόπο και να αναζητήσουν μια πιο ασφαλή συνθήκη. Ο σύγχρονος καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση της ακραίας εκμετάλλευσης, τα εγκλήματα του κεφαλαίου που οδηγούν στην κλιματική αλλαγή και φυσικά η συνέχιση των αποικιοκρατικών σχέσεων και πολεμικών συγκρούσεων που επιδιώκουν οι σύγχρονες καπιταλιστικές υπερδυνάμεις εξαναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους να προσπαθούν να διαφύγουν για ένα καλύτερο μέλλον κάπου αλλού. Και εδώ έχουμε το πραγματικό επίδικο και την ίδια την αντίφαση της πολιτικής που ακολουθείται. Η αλήθεια είναι ότι μέσω της παγκοσμιοποίησης και της διασύνδεσης των κρατών μέσω συμφωνιών (π.χ. ΕΕ) η μετακίνηση για τους ανθρώπους της Δύσης, θεωρείται κάτι το φυσιολογικό και πολλές φορές το θεμιτό στο πλαίσιο της συνεργασίας των κρατών. Όταν όμως πρόκειται για την μετανάστευση από τον *Παγκόσμιο Νότο*,την Αφρική, τις αραβικές χώρες, και ιδιαίτερα έπειτα από πολεμικές συρράξεις που οδηγούν σε μαζική μετανάστευση πληθυσμούς εκεί αντικατοπτρίζεται η πολιτική πρακτική των “ανεπτυγμένων” κρατών. Η πολιτική σύμφωνα με την οποία η Δύση συμμετέχει, εντείνει και εξοπλίζει τους πολέμους που εκτυλίσσονται σε τρίτες χώρες, έχει υπάρξει το εφαλτήριο της αποσταθεροποίησης των συνθηκών σε χώρες (ξεκινώντας ήδη από την αποικιοκρατία του 15ου αιώνα μέχρι και σήμερα) και φυσικά στη συνέχεια προσπαθεί να ανακόψει και καταστείλει τη μετανάστευση, στην οποία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο. Το ελληνικό κράτος δεν είναι αμέτοχο σε όλο αυτό το παιχνίδι. Ως κράτος μέλος της ΕΕ, μέλος του ΝΑΤΟ αλλά και ως κράτος που υιοθετεί την δική του ατζέντα και στρατηγική για το μεταναστευτικό, έχει πάρει τον ενεργό ρόλο τόσο του φύλακα όσο και του δολοφόνου των μεταναστ(ρι)ών. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, στην Ελλάδα καταφθάνουν μέσα στα χρόνια δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, είτε από τον Έβρο είτε από το Αιγαίο και Λιβυκό Πέλαγος. Σε αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος και μέσω συναποφάσεων στα πλαίσια της ΕΕ, έχει αναλάβει την δολοφονική του διαχείριση, ιδιαίτερα σε περιόδους που ονοματίζει το μεταναστευτικό ως μια μεγάλη κρίση ή ακόμη και ως απειλή για την εθνική ενότητα και την δημόσια τάξη. Η δημιουργία και το ύψωμα του φράκτη στον Έβρο με τις καταγεγραμμένες δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα από το στρατό, τα καθημερινά pushbacks, που πραγματοποιεί το λιμενικό στις θάλασσες, είναι η αποτύπωση στην πράξη αυτής της προαναφερόμενης πολιτικής διαχείρισης η οποία έχει καταφέρει να εντυπωθεί ως μια κανονικότητα, χωρίς να χρειάζεται πλέον τα περαιτέρω αφηγήματα.

Όμως ο πόλεμος ενάντια στους μετανάστες έχει συνέχεια, βάθος και διαρκώς αναπτύσσεται. Πρόσφατα το ελληνικό κράτος παρουσίασε το νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο που προβλέπει αδιανόητα, ακόμα και με αστικοδημοκρατικά πλαίσια, μέτρα.

Καταρχήν καταργείται η επταετία. Μέχρι σήμερα, αν κάποια/ος μετανάστρια/ης βρισκόταν χωρίς νομιμοποίηση στη χώρα, μπορούσε να αποδείξει ότι είναι επτά (7) χρόνια στην Ελλάδα, τότε είχε το δικαίωμα να αιτηθεί άδεια παραμονής χωρίς να έχει προσφυγικό άσυλο. Με πιο πρόσφατες ρυθμίσεις είχε μπει επιπλέον η τριετής εργασία στο ίδιο πλαίσιο. Και τα δύο αυτά μέτρα καταργούνται. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να βρεθεί ένας άνθρωπος χωρίς χαρτιά στη θέση να υποβάλει οποιαδήποτε αίτηση για νομιμοποίηση, έστω της παρουσίας του, ακόμα και αν έχει περάσει δεκαετίες εδώ.
Οι ποινές για την παράνομη είσοδο στην χώρα εκτοξεύονται από τους τρεις μήνες στα τουλάχιστον δύο χρόνια, καθώς προβλέπονται ακόμη και τα τρία χρόνια σε περιπτώσεις που κρίνει η αστυνομία και το δικαστήριο ότι είναι επιπλέον επιβαρυντικές. Όπως αναφέρει το νομοσχέδιο, ποινικοποιείται και η παράνομη παραμονή στη χώρα μετά την ολοκλήρωση της διοικητικής διαδικασίας και προβλέπεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών, χρηματική ποινή 10.000 ευρώ, μη δυνατότητα μετατροπής ή αναστολής έκτισης ποινής, καθώς και δυνατότητα αναστολής εκτέλεσης ποινής υπό τον όρο δήλωσης του καταδικασμένου πολίτη τρίτης χώρας σε εκούσια αναχώρηση από την Ελλάδα. Η αναστολή εκκινεί με την αναχώρηση από τη χώρα. Δεν τους φτάνει, δηλαδή, που έχουν γεμίσει τα ελληνικά κάτεργα με μετανάστες που καταδικάζονται σε ποινές δεκάδων ετών γιατί κατηγορούνται ως υποτιθέμενοι διακινητές, πλέον ακόμη και να προσπαθήσεις να παραμείνεις στη χώρα και μετά την αρνητική έκβαση της αίτησης ασύλου, ακόμη κι αν δεν έχεις παρανομήσει σε οτιδήποτε άλλο, να κινδυνεύεις όχι μόνο με απέλαση, αλλά με με χρόνια ολόκληρα στη φυλακή…
Όμως ακόμη και στις μετανάστριες και στους μετανάστες που έχουν πάρει προσωρινή άδεια παραμονής ο έλεγχος της ζωής τους γίνεται ακόμη πιο ασφυκτικός. Συγκεκριμένα προστίθενται ως αντικειμενικά κριτήρια που αποτελούν κίνδυνο διαφυγής α) η μη ύπαρξη κατοικίας ή γνωστής διαμονής, β) η άνευ προηγούμενης ενημέρωσης των αρμόδιων αρχών εγκατάλειψη ή μεταβολή τόπου κατοικίας ή γνωστής διαμονής και γ) η άρνηση υποβολής σε ταυτοποίηση με βιομετρικά ή άλλα μέσα. Αν κάτι απ’ όλα τα παραπάνω δεν συνάδει με τη νέα νομοθεσία η “διοικητική κράτηση” ή ακόμα και η φυλάκιση θα είναι η ποινή.

Μαζί με το νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο έρχεται και το νέο Σύμφωνο της ΕΕ για τη μετανάστευση και το άσυλο στο οποίο, μεταξύ άλλων, γενικεύεται η ταχύρρυθμη διαδικασία συνόρων, κατά την οποία οι αιτούντες/αιτούσες άσυλο θα κρατούνται για 12 εβδομάδες στα σύνορα το δίχως άλλο, εισάγεται και διευρύνεται το πλάσμα δικαίου της «μη συντελεσμένης εισόδου», ώστε να νομιμοποιείται η κράτηση αιτούντων/αιτουσών άσυλο χωρίς πρόσθετες προϋποθέσεις, και επιπλέον, μεθοδεύεται η άμεση επιστροφή όσων αξιολογούνται ως “μη δικαιούχοι διεθνούς προστασίας” ή φτάνουν από τις “ασφαλείς τρίτες χώρες”. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Θεσμοθετείται με τον πλέον “επίσημο” τρόπο η μη τήρηση της αρχής της μη επαναπροώθησης από τα κράτη, ή, ακόμα πιο απλά, τα “pushbacks” γίνονται νόμιμα με σφραγίδα της ΕΕ. Η μη συντελεσμένη είσοδο σημαίνει πως για ένα χρονικό ορίζοντα κάποιων ημερών (συζητάνε για 7 μέρες) ένας άνθρωπος που περνάει τα σύνορα, είναι σα να μην τα έχει περάσει, σα να μην έχει κανένα δικαίωμα να υποβάλει κανένα αίτημα προς εξέταση, στην πραγματικότητα δεν έχει -και πλέον νόμιμα- κανένα ανθρώπινο δικαίωμα. Τα pushbacks, δηλαδή οι δολοφονίες εν ψυχρώ στο Αιγαίο και στα χερσαία σύνορα, δεν θα χρειάζεται πια να γίνονται με κουκούλες και καλυμμένα διακριτικά από τα σκουπίδια του λιμενικού και των συνοριοφυλάκων. Θα γίνονται απολύτως νόμιμα. Η δολοφονία στην Πύλο δεν ήταν εξαίρεση ούτε πριν γίνει, αύριο θα είναι, όμως, και απολύτως σύννομη με το ελληνικό κράτος και την Ε.Ε.

Αναγκαίο υστερόγραφο:

Ο πόλεμος εναντίων των μεταναστ(ρι)ών στην χώρα αυτή έχει μεγάλη ιστορία και συνέχεια. Κομμάτι του δεν είναι μόνο η ρατσιστική ΝΔ και η ακροδεξιά ουρά της. Είναι όλες οι κυβερνήσεις από το ΠΑΣΟΚ του αντιαλβανικού πυρετού, ο ΣΥΡΙΖΑ της εξάπλωσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της νομιμοποίησης των pushbacks μέχρι την υπερψήφιση του μπόνους των 600 ευρώ στους πραιτωριανούς του κράτους, μόλις μια μέρα μετά την Πύλο, απ΄όλο το πολιτικό φάσμα της Βουλής. Οπότε οι προσπάθειες κάποιων πρώην και επίδοξων κυβερνητικών κομματιών και κομμάτων να πάρουν χώρο στο δρόμο θα πρέπει να μας βρει όλους και όλες απέναντι.

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΑ PUSHBACKS, ΤΙΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 30 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ

ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΗΡΥΞΕΙ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ανάρες, Ομάδα Δράσης & Αλληλεγγύης

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΛΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΣΙΝΤΙΚΗ

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΔΙΝΟΥΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΖΩΗ

Ζούμε σε έναν κόσμο που ο πόλεμος ολοένα και διευρύνεται. Ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας όλη η οικονομία του και δεν χωράει αμφιβολία ότι πρόκειται περί μπίζνας. Σε αυτό το αλισβερίσι ανταλλάσσονται όπλα, τεχνολογίες πολέμου, πρώτες ύλες, πληροφορίες και δεδομένα. Σε αυτή τη λίστα πλέον παρατηρούμε πιο έντονα και το εμπόρευμα που λέγεται μοντέλο διαχείρισης πλεονάζοντων πληθυσμών. Το μοντέλο ποικίλει ανάλογα με το εκάστοτε κράτος, τις ανάγκες του σε εργασιακή δύναμη και τον κοινωνικό ανταγωνισμό στο εσωτερικό του. Αλλά αναμφίβολα, τα κράτη ανταλλάσσουν αυτά τα δεδομένα ώστε το καθένα να τα προσαρμόζει στη δική του συνθήκη. Όλες αυτές οι τεχνολογίες πολέμου και οι πολιτικές διαχείρισης που εφαρμόζονται πάνω σε ανθρώπινα σώματα, αποφέρουν κέρδη στα διεθνή αφεντικά.

Σε υλικό επίπεδο, βλέπουμε τα κράτη να μεγαλώνουν τους στρατούς τους, να φτιάχνουν και να προμηθεύονται τελευταίας τεχνολογίας πολεμικά συστήματα, όπλα, drones, πυραύλους, ραντάρ, ΑΙ συστήματα ανίχνευσης και άλλες τόσες αμέτρητες τεχνολογίες που βρίσκει εφαρμογή η πολεμική βιομηχανία. Τεχνολογίες ικανές να αφανίσουν ολόκληρους πληθυσμούς με το πάτημα ενός κουμπιού και να καθυποτάξουν όσους δεν συμμορφώνονται με τη μοίρα που τους επιφυλάσσουν. Τεχνολογίες που βοηθούν τους αφέντες αυτού του κόσμου να έχουν την εποπτεία σε ό,τι πάει να διαταράξει το σύστημα παραγωγής που με τόση προσήλωση συντηρούν και βελτιώνουν.

Στη γενοκτονία στη Γάζα εφαρμόζεται το μοντέλο διαχείρισης πλεονάζοντων πληθυσμών με τον πιο φρικαλέο τρόπο. Διαχείριση δηλαδή, όσων δεν μπορούν να ενσωματωθούν στην «κανονική» λειτουργία του συστήματος και κρίνονται περιττοί για να ζήσουν ή για να αναπαραχθούν από αυτό. Σε αυτό το πλαίσιο, συλλέγονται δεδομένα για το πόσα μπορούν να αντέξουν οι άνθρωποι. Πόσο μπορούν να επιβιώσουν σε άθλιες συνθήκες λοιμού, πόσο αντέχουν να εξευτελίζονται, να αποανθρωποποιούνται στο σημείο εξόντωσης. Ταυτόχρονα δοκιμάζονται και οι εσωτερικές δυναμικές των εκάστοτε κρατών. Πόσο δηλαδή παραμένει απαθής ο ευρύτερος πληθυσμός. Τι ανοχή έχει απέναντι στη βαρβαρότητα, πότε φτάνει στο σημείο αποκτήνωσης όπου κυριαρχεί η αδιαφορία για όλες αυτές που υποτιμούνται, υπόκεινται σε εκμετάλλευση, δολοφονούνται.

Το ελληνικό κράτος δεν λείπει από αυτό το παζάρι. Τόσα χρόνια συλλέγει τα δικά του δεδομένα, πραγματοποιεί τα δικά του πειράματα και εξελίσσει το know how διαχείρισης πάνω στα σώματα μεταναστ(ρι)ών. Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που προσπαθεί να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό του. Pushbacks, δολοφονίες στα σύνορα, φυλακές μεταναστών σε άθλιες συνθήκες. Ένα μοντέλο διαχείρισης πλεονάζοντων πληθυσμών που ωριμάζει χρόνια και φαίνεται να λειτουργεί.

Από τα camps άθλιας διαβίωσης μεταναστών, μέχρι τα pushbacks και τις δολοφονίες στη θάλασσα, το ελληνικό κράτος έχει συνέχεια στην αντιμεταναστευτική του πολιτική. Τα σώματα αυτά όταν θεωρούνται χρήσιμα αξιοποιούνται σε συνθήκες υποτίμησης για να παράγουν κέρδος κι όταν θεωρούνται περιττά μπορούν να εξοντωθούν όπου κι αν βρίσκονται. Το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου υποδηλώνει ακριβώς αυτό. Ότι το κράτος και τα αφεντικά μπορούν να αποφασίζουν ποιες ζωές αξίζει να βιωθούν και ποιες μπορούν να βυθιστούν στον πάτο της θάλασσας. Κι αυτό που δίνει ακόμα χώρο σε αυτές τις δολοφονίες, είναι η διευρυμένη κοινωνική αδιαφορία ή/και απαξίωση σε αυτές που μεταναστεύουν. Απέναντι στη γενικευμένη κυνικότητα, όπου το κάθε μέρα φαντάζει αβέβαιο, οι μετανάστες παίρνουν τις ζωές τους στα χέρια τους: από την ίδια τη μετανάστευση μέχρι τους αγώνες που δίνουν όπου βρίσκονται εγκλεισμένοι κι εκμεταλλευόμενοι. Εμείς δεν μπορούμε παρά να καταδείξουμε πως αυτός ο κόσμος παράγει σώματα αναλώσιμα, σώματα που παλεύουν να ζήσουν, σώματα που παλεύουν κάπου να ανήκουν. Και γι’ αυτούς τους λόγους, σε έναν κόσμο που χωράνε μόνο λίγοι κι όσοι μεταναστεύουν φαντάζουν ξένοι και ανεπιθύμητοι, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε δίπλα τους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Φάμπρικα Υφανετ

ΚΑΛΑΜΑΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 14/6 – 19.00 – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
EΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ;
Στις 14 Ιουνίου 2023, 47 μίλια ανοιχτά της Πύλου, στην ελληνική περιοχή ευθύνης για έρευνα και διάσωση (SAR), ανατράπηκε το αλιευτικό Andriana αφήνοντας πίσω του πάνω από 600 νεκρούς. Η ανατροπή του αλιευτικού Andriana αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της Μεσογείου. Την 14η Ιουνίου του 2023 εκτελέστηκε ένα έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής, μια κρατική δολοφονία εκατοντάδων ανθρώπων!

Το αλιευτικό αναχώρησε από την πόλη Τομπρούκ της Λιβύης στις 9/6 με προορισμό την Ιταλία. Στις 13/6 το αλιευτικό είχε χάσει τις ικανότητες πλοήγησης, βρισκόταν σε κίνδυνο και είχε σαφή ανάγκη διάσωσης. Το ελληνικό λιμενικό, αντί να ξεκινήσει άμεσα επιχείρηση έρευνας και διάσωσης, οργάνωσε επιχείρηση αποτροπής, ζητώντας αρχικά από παραπλέοντα εμπορικά να προσεγγίσουν μέχρι την άφιξη του περιπολικού σκάφους, που κουβαλούσε δυνάμεις καταστολής! Από την πρώτη κλήση μέχρι τη στιγμή του ναυαγίου πέρασαν 15 ώρες και 31 λεπτά. Καθ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν κλήθηκε κανένα διασωστικό πλοίο να παράσχει βοήθεια, δεν δόθηκε ούτε ένα σωσίβιο! Το περιπολικό του λιμενικού, που εμφανίστηκε αργά το βράδυ, αφού έδιωξε όλα παραπλέοντα εμπορικά, επιχείρησε να ρυμουλκήσει το υπερφορτωμένο αλιευτικό, προκαλώντας την ανατροπή του και στέλνοντας στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους.

Αντέχουμε να φανταστούμε αυτούς τους ανθρώπους κλεισμένους στο αμπάρι-άντρες, γυναίκες, μανάδες με μικρά παιδιά- μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ακίνητοι, χωρίς νερό, χωρίς φαγητό, χωρίς αέρα, χωρίς έλεος; Να υπάρχει η δυνατότητα να σωθούν και το λιμενικό να τους το αρνείται;
Πώς το αντέξανε όλο αυτό; Πώς μπόρεσαν να δολοφονήσουν τόσους ανθρώπους; Τι σχέση μπορεί να έχουμε εμείς, σαν λαός, με αυτούς -κυβέρνηση και λιμενικό- που έστειλαν στον θάνατο κυνικά, σαδιστικά ανθρώπους της ανάγκης … Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους του τραγικού, του απάνθρωπου ναυαγίου, δεν ξεχνάμε τον πόνο και το τραύμα των συγγενών και των φίλων των νεκρών.

Η επιχείρηση του λιμενικού ήταν επιχείρηση αποτροπής. Η επιλογή αυτή υπαγορεύτηκε από την θανατηφόρα αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή με το πρόσχημα της προστασίας των συνόρων, πουλώντας ξενοφοβία και αποχαυνώνοντας τους ψηφοφόρους. Θυμόμαστε το ναυάγιο στην Χίο, τον Φεβρουάριο του 2026 και τόσα άλλα που έχουν συμβεί πριν και μετά.

Η αλληλεγγύη μας και ο ανυποχώρητος αγώνας των επιζώντων και των δικηγόρων τους ανάγκασε και τις δικαστικές αρχές να σταματήσουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στις δολοφονικές επιχειρήσεις του λιμενικού. Έχουν περάσει μήνες από τότε που η εισαγγελία του Ναυτοδικείου άσκησε ποινική δίωξη για κακουργήματα σε 21 λιμενικούς, μεταξύ των οποίων ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματούχοι. Σήμερα η υπόθεση εκκρεμεί ακόμα στον ανακριτή. Εκείνοι που κάθονται στις φαρδιές καρέκλες με τα κοστούμια και τις γραβάτες τους στους υπουργικούς θώκους στην Ελλάδα και στα γραφεία της ΕΕ και υπαγορεύουν τις δολοφονικές αυτές πολιτικές παραμένουν ακόμα στο απυρόβλητο.
Εμείς όμως δεν τους ξεχνάμε.

Απαιτούμε
-ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ Η ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ
-ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ ΕΕ
-ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΥΓΡΟΙ ΤΑΦΟΙ
-ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ
– ΣΥΝΟΡΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ
ΟΛΕΣ/ΟΙ την ΚΥΡΙΑΚΗ 14/6 στις 19.00
στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ & ΠΟΡΕΙΑ προς το λιμεναρχείο Καλαμάτας‘

«… Andriana το έλεγαν το σκάφος αυτό
το άφησαν frontex και λιμενικό
να βουλιάξει με έναν ελιγμό…»
Νίκη Κ.

«καμιά φορά, όταν τις νύχτες,
στα βαθιά του ύπνου
ακούτε έναν βόμβο κάπου βαθιά
είναι τα κλάματα απ’ ένα αμπάρι
που αργοβυθίζεται στα ανοιχτά»
Θ. Τριαρίδης

Αντιφασιστική Κίνηση Καλαμάτας

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ !!!

Τρία χρόνια μετά το ναυάγιο της Πύλου κανείς δεν δικαιούται να κάνει πως δεν θυμάται.

Το Adriana δεν βυθίστηκε απλώς στη θάλασσα. Βυθίστηκε μέσα στην πολιτική των κλειστών συνόρων, των επαναπροωθήσεων, της αποτροπής και της Ευρώπης-φρούριο.

82 σοροί ανασύρθηκαν. Πάνω από 500 άνθρωποι έμειναν στο βυθό. Πάνω από 600 ζωές χάθηκαν.

Δεν ήταν ατύχημα. Δεν ήταν “τραγωδία” χωρίς υπεύθυνους. Τους δολοφόνησε μια κρατική και ευρωπαϊκή πολιτική που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες όχι ως ανθρώπους σε ανάγκη, αλλά ως πρόβλημα προς εξαφάνιση.

Τρία χρόνια μετά, το έγκλημα δεν έχει καταφέρει να θαφτεί κάτω από τα ψέματα και τις υπηρεσιακές εκδοχές: 21 στελέχη του Λιμενικού διώκονται για κακουργήματα. Κι όμως, η συγκάλυψη συνεχίζεται.

Καθυστερήσεις, υπηρεσιακή σιωπή, πολιτική προστασία, καμία πραγματική λογοδοσία για τους μηχανισμούς που οδήγησαν στο έγκλημα.

Η Πύλος δεν είναι παρελθόν. Είναι ένας ανοιχτός λογαριασμός με την κρατική και ευρωπαϊκή βαρβαρότητα.

Κυριακή 14/06/2026 – 19:00

Κεντρική Πλατεία Καλαμάτας

Συγκέντρωση και πορεία προς το Λιμεναρχείο

Οι νεκροί της Πύλου δεν θα ξεχαστούν.

☆ Ρουβίκωνας

Μοιραστείτε το άρθρο