Στο εξεγερμένο Παρίσι!

Του Χρίστου Ταξιλτάρη, ομ. καθηγητή ΑΠΘ*

17 Οκτώβρη 2026 στο εξεγερμένο Παρίσι

1.Τα γεγονότα όπως τα ζήσαμε

-Δεν ξαναείδα στη ζωή μου, είμαι 72 ετών, ούτε στο Παρίσι ούτε στην Αθήνα, τόσο πυκνό πλήθος στον δρόμο, σε τόσο μεγάλο μήκος (4χλμ.) και πλάτος (30-40μ.). Η κεντρική πορεία, με συνεχή ροή, στην εγκεκριμένη απ’ την αστυνομική διεύθυνση διαδρομή, βάστηξε περί τις 5 ώρες!

-Πολύ λίγα τα κομματικά/παραταξιακά πανό κι αυτά σκόρπια μέσα στο πλήθος, χωρίς να επισημαίνουν και να διαχωρίζουν κομματικά μπλοκ, όπως συνηθίζεται στα καθ’ ημάς. Οι κομματικές σημαίες/λάβαρα κλπ. ήταν διάσπαρτα, σχεδόν πνιγμένα, στο πλήθος.

-Αντιθέτως ήταν τεράστια η παρουσία αυτοσχέδιων πλακάτ από χαρτόνι, όπου με μαρκαδόρο ή πλαστικά χρώματα ήταν γραμμένα μικρά κείμενα, συχνά ποιητικού ύφους, άλλα εκφράζοντας οργή κι άλλα χλευασμό για το κράτος και τις δυνάμεις καταστολής. Το πολύχρωμο σύνολο ξεκινώντας από την ατομική έμπνευση/επινόηση ολοκληρωνόταν σε συλλογική δημιουργικότητα, συνθέτοντας ένα γεμάτο νόημα και αισθήματα ατέλειωτο tableau vivant. Κάποια μοτίβα επαναλαμβανόντουσαν σε πλακάτ: “ACAB” (που τραγουδιόταν σαρκαστικά, συχνά πυκνά, απ’ το πλήθος), “Κάτω το αστυνομικό κράτος-ο δρόμος μας ανήκει” (που κι αυτό τραγουδιόταν με πάθος) και ιδίως “Είμαστε απόγονοι των αλγερινών, που δεν καταφέρατε να πνίξετε στις 17 Οκτώβρη 1961”[1]. Αυτά ειδικά, τα σχετικά πολυάριθμα πλακάτ τα σήκωναν μαθητές και μαθήτριες προφανώς αλγερινής καταγωγής, παιδιά μεταναστών 3^ης ή 4^ης γενιάς. Επίσης υπήρχαν πολλά αντιφασιστικά πλακάτ με την επιγραφή “Siamotuttiantifascisti”, σύνθημα που φωναζόταν παθιασμένα απ’ το πλήθος, ακολουθούμενο απ’ το εμβληματικό “Bellaciao”, που τραγουδιόταν με εξεγερτική χαρά από μυριάδες στόματα. Τέλος πολλά συνθήματα ήταν ευθέως εξεγερσιακά και επαναστατικά-αντικαπιταλιστικά.

-Ανέμιζαν πολλές παλαιστινιακές (και αντηχούσε το “free Palestine”), αλγερινές, χιλιάνικες (στη Χιλή εκτυλίσσεται, τούτη την εποχή, επίμονη νεανική εξέγερση κατά του μεταπινοσετικού, νεοφασιστικού καθεστώτος). Ανέμιζαν και γαλλικές σημαίες αλλά άλλες είχαν γραμμένα πάνω τους βέβηλα αντιεθνικιστικά και αντικρατικά συνθήματα και άλλες μέσα στο πρόδηλα διεθνιστικό και αντιφασιστικό περιβάλλον,προφανώς, δεν παρέπεμπαν στον γαλλικό εθνικισμό αλλά στο αρχετυπικό επαναστατικό σύμβολο της γαλλικής επανάστασης.

-Η όλη ατμόσφαιρα ήταν εξεγερτική και αδιάπτωτα χαρούμενη, γιορτινή. Με εκδηλώσεις αλληλοβοήθειας και διάχυτης φιλικότητας, που επανειλημμέναπροσφέρθηκε γενναιόδωρα και σ’ εμένα από άγνωστά μου νέα παιδιά.

-Το πλήθος ήταν κατά βάση νεανικό. Αλλά εκεί ήταν και γονείς, οι περιβόητοι-ες darons.nnes και άνθρωποι της δουλειάς και εκπαιδευτικοί και καλλιτέχνες. Μάλιστα η Ορχήστρα του Νέου Κόσμου, L’Orchestredu Nouveau Monde, με 200 τακτικά μέλη, έχοντας απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε μουσικούς διπλασίασε το δυναμικό της για εκείνη την ημέρα, κι ενώ άρχισε να προβάρει το πρωί στην Πλατεία της Δημοκρατίας, Place de la République,διακόπηκεmanumilitariκαι με χρήση ροπάλων, δακρυγόνων και βομβίδων κρότου-λάμψης.Μάλιστα οι ιδιοκτήτες γνωστού ξενοδοχείου της πλατείας, άνοιξαν οικειοθελώς τις πόρτες του μετατρέποντας το χολ σε αναρρωτήριο έκτακτης ανάγκης.

-Μέσα στη διαδήλωση ήταν και εμφανώς bourgeois.es και μάλιστα μια πολύ καλοβαλμένη κυρία κρατούσε πλακάτ που έγραφε «Είμαι αστή αλλά η συνείδηση και η καρδιά μου με φέρνουν εδώ, μαζί σας».

-Στην πλειονότητά τους οι διαδηλωτές-τριες ήταν λευκοί-ες-άλλωστε οι έγχρωμοι-ες, συμπεριλαμβανομένων των αραβικής καταγωγής, είναι κάτω από το 10% του γαλλικού πληθυσμού. Ωστόσο ήταν πολύ σημαντική η συμμετοχή έγχρωμων και αραβικής καταγωγής παιδιών μεταναστών 3^ης και 4^ης γενιάς, δίνοντας συχνά τον τόνο στη διαδήλωση.

-Και κάτι σπουδαίο: δεν αντιληφθήκαμε σε κανένα κομμάτι του πλήθους καμιά προβοκατορολογία, κανένα φόβο για προβοκάτσια, καθιστώντας το ενδεχόμενο εκδήλωσής της άνευ αντικρίσματος για τον κόσμο που διαδήλωνε.

2.Το σύστημα καταστολής

Τα κοινά σώματα καταστολής, αντίστοιχα των ΜΑΤ είναι οι CRS [2] (θυμόμαστε ίσως το σύνθημα του Μάη ’68 CRS–SS) και οι Gendarmes mobiles.

Ωστόσο στις 17 Οκτώβρη 2026 κινητοποιήθηκαν δύο άλλα νέα σχετικά επίλεκτα σώματα καταστολής, που εδρεύουν στο Παρίσι, όπου οι απαιτήσεις καταστολής είναι κατά κανόνα βαρύτερες. Πρόκειται για τη μονάδα:

BRAV–M. Πρόκειται για επανίδρυση των δολοφονικών Pelotons Voltigeurs Motoportés (PVM) που έδρασαν απ’ το 1969, ώστε να αντιμετωπίζουν ταραχές σαν του Μάη ’68, μέχρι το 1986, που καταργήθηκαν μετά την ειδεχθή δολοφονία του διαδηλωτή MalikOussekine (θα επανέλθω πιο κάτω). Οι BRAV-M ιδρύθηκαν το 2019 στην κορύφωση του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Είναι ζευγάρια πάνοπλων αστυνομικών που κινούνται με μηχανές μεγάλου κυβισμού. Κινούνται ως ορδή δεκάδων μηχανών με ιλιγγιώδη ταχύτητα στους δρόμους της πόλης (έχουν προκαλέσει θανάτους ανύποπτων πεζών) με δαιμονιώδη θόρυβο από τους μεγάλους κινητήρες τους, με τις σειρήνες τους να ουρλιάζουν, κραδαίνοντας οι πίσω αναβάτες μακριά λαστιχένια ρόπαλα. Πρώτα λοιπόν κάνουν τρομοκρατική επίδειξη ισχύος και μετά[3], όποιον πάρει ο χάρος…

CRS 8. Επίλεκτη μoνάδα CRS αντιμετώπισης μεγάλων αστικών ταραχών. Ιδρύθηκε το 2021 και προνομιακός της στόχος είναι «ταραξίες» τύπου blackbloc[4].

Εκτός όμως των παραπάνω κινητοποιήθηκαν ακόμα και οι αντιτρομοκρατικές δυνάμειςτης αστυνομίας-RAIDκαι της χωροφυλακής-GIGN.

Η καταστολή από την έναρξη των κινητοποιήσεων οδήγησε σε περίπου 10.000 προσαγωγές και συλλήψεις διαδηλωτών. Δόθηκαν σκληρές κατευθύνσεις προς τους δικαστές να είναι παραδειγματικά αμείλικτοι στην απαγγελία ποινών, που πέραν των φυλακίσεων πρέπει να συνοδεύονται κι από στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και άλλες διοικητικές κυρώσεις. Ωστόσο πολλοί δικαστές διαμαρτυρήθηκαν ότι τα κατηγορητήρια ήταν πλημμελώς τεκμηριωμένα ή και αστήρικτα, με αποτέλεσμα να σχετικοποιείται η αυστηρότητα της έδρας.

Όλος αυτός ο βαρύς κατασταλτικός μηχανισμός δεν στάθηκε ικανός να αναχαιτίσει το τεράστιο κίνημα κι έτσι κηρύχθηκε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» με νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας σε εκτεταμένες ζώνες του Παρισιού και πολλών μεγάλων πόλεων. Και τέλος ρίχτηκε στην καταστολή και το στράτευμα-OpérationSentinelle-που σημαίνει ότι στις περιοχές που επιχειρεί ισχύει στρατιωτικός νόμος.

Έχει σημασία ότι όλο αυτό το οπλοστάσιο άσκησης της νόμιμης κρατικής βίας πριν κινητοποιηθεί κατά των διαδηλωτών της 17 Οκτώβρη (αλλά και της 24 Οκτώβρη και όσων ακολουθήσουν στις 31 Οκτώβρη, 5 Νοέμβρη κλπ.) είχε δοκιμαστεί το 2024 στην καταστολή, με πολλούς νεκρούς και βαριά τραυματίες, της εξέγερσης των Κανάκ, δηλαδή των κατοίκων της Νέας Καληδονίας στη γαλλική Πολυνησία, που είναι και σήμερα υπερπόντιο γαλλικόέδαφος, διαιωνίζοντας το αποικιακό καθεστώς.

Οι CRS δεν συνοδεύουν τις πορείες ή τμήματά τους, όπως τα ΜΑΤ, που σχηματίζουν τα γνώριμα «κορδόνια» ή «Π». Καταλαμβάνουν στρατηγικές θέσεις μεγάλοι σχηματισμοίτους και από κει εφορμούν κατά διαδηλωτών, οπωσδήποτε στο τέλος των διαδηλώσεων για την τρομοκρατική διάλυση των πιο επίμονων διαδηλωτών ή και στην αρχή για την αποτροπή προσέλευσης του πλήθους. Αυτό έγινε κατά κόρον και πολύ προκλητικά στις 17 Οκτώβρη πριν την πορεία και ενάντια στο πλήθος που συνέρρεε στον εγκεκριμένο κατά τ’ άλλα τόπο συνάθροισης, στην πλατεία της Δημοκρατίας. Και εννοείται ότι αυτή η επιθετική στρατηγική εφαρμόστηκε κατά μείζονα λόγο εναντίον ομάδων διαδηλωτών που παρέκκλιναν από την επισήμως εγκεκριμένη διαδρομή, εν ονόματι της άνωθεν διαταγής για διάλυση των λεγόμενων άγριων πορειών. Αυτή η επιχειρησιακά βλακώδης διαταγή και η προσπάθεια απαρέγκλιτης τήρησής της με άσκηση βάναυσης βίας, οδήγησε σε αντίσταση πολλών μαχητικών ομάδων με διάχυση χιλιάδων ευέλικτων διαδηλωτών σ’ όλο το Παρίσι, βόρεια του Σηκουάνα και ανάλογη διάδοση των συγκρούσεων. Είδαμε ευθεία αντιπαράθεση αστυνομικών δυνάμεων και δυναμικών διαδηλωτών, που μερικές φορές ανάγκασαν ομάδες CRSσε οπισθοχώρηση ή και υποχώρηση!

3.Το κοινωνικό-πολιτικό περιβάλλον της έκρηξης και τα χαρακτηριστικά της

Συνέπεσε να βρισκόμαστε με τη σύντροφό μου στο Παρίσι, όπου είχα ζήσει, σπουδάσει και εργασθεί για 7 χιόνια από το τέλος της 10ετίας του1970. Κι έτσι βιώσαμε την επιβλητική λαϊκή κινητοποίηση της 17 Οκτώβρη 2026, 65 χρόνια ακριβώς μετά την 17 Οκτώβρη 1961. Τότε συντελέστηκε το μεγάλο κρατικό-ρατσιστικό έγκλημα της δολοφονίας 200 ή και περισσότερων αλγερινών, με ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου και πνιγμό στον Σηκουάνα. Ήταν λίγους μήνες πριν την επίσημη λήξη του γαλλοαλγερινού πολέμου το 1962. Εντολέας του εγκλήματος ο αστυνομικός διοικητής-préfet de police de Paris-Maurice Papon.[5]

Ωστόσο όσα συμβαίνουν και δίπλα στη Γαλλία, δηλαδή στο Βέλγιο και την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ισπανία ή και δίπλα στην Ελλάδα, στην Αλβανία, μέχρι και πολύ μακριά στη Χιλή και την Ινδία, έχουν κοινά γνωρίσματα. Και πρώτα απ’ όλα δεν προκλήθηκαν από καμιά απτή αφορμή, όπως η ψήφιση αντιδραστικού νόμου, ή μια πολιτική/κρατική δολοφονία, όπως αυτή του Αλ. Γρηγορόπουλου είτε τέλος ένα μαζικό κρατικό έγκλημα-Τέμπη, Πύλος. Όχι. Είναι το ίδιο το κοινωνικό ηφαίστειο που εκρήγνυται όταν τα διάπυρα ανθρώπινα σώματα και συνειδήσεις τρέπονται σε ασυγκράτητο κοινωνικό μάγμα. Εξ ού και ο τρόμος που κατέλαβε κράτη και επιχειρηματικές ελίτ.

-21 Σεπτέμβρητο μπλοκάρισμα από μαθητές ενός λυκείου στο Créteil, για έλλειψη καθηγητών, λειτουργεί ως θρυαλλίδα κινητοποιήσεων στα σχολεία των παρισινών προαστίων και κυρίως στα πρώην επαγγελματικά λύκεια, που έχοντας πρωτοστατήσει στη μαθητική εξέγερση του 2016,και παρότι εξομοιώθηκαν το 2018 με τα γενικά λύκεια, εξακολουθούν να είναι σχολεία για παιδιά προλετάριων, προερχόμενων απ’ τις πρώην αποικίες. Κι έπειτα οι μαθητικές κινητοποιήσεις εξαπλώθηκαν σ’ όλη τη χώρα, συνθέτοντας ένα από τα μεγαλύτερα νεανικά κινήματα στη μεταπολεμική Γαλλία.

-Άρα αντίθετα με την πολιτική παράδοση γένεσης των νεανικών κινημάτων, δηλαδή χωρίς να έχει προηγηθεί φοιτητική εξέγερση, ξεσπά μαθητική εξέγερση στα προάστια, που εκβάλλει στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας και επεκτείνεται και στην επαρχία. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί το 1990,[6]τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία στο ΚαρτιέΛατέν, από αστυνομικούς, του MalikOussekine[7], φοιτητή γιούαλγερινών μεταναστών.

-Όπως είπαμε πιο πάνω, το κίνημα δεν προκλήθηκε από κάποια συγκεκριμένη αφορμή αλλά ωρίμασε μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες της μαθητικής και νεανικής καθημερινότητας, που δεν αντέχεται (θα δούμε παρακάτω γιατί) ακόμα και σε ιδιωτικά σχολεία, αρκετά από τα οποία προσχώρησαν στο κίνημα!

-Για να αντιληφθούμε λοιπόν σε τι συνίστανται οι απάνθρωπες συνθήκες μαθητικής εργασίας και ζωής, είναι χρήσιμη η αναφορά σε ορισμένα μεγέθη. Σήμερα λοιπόν, στη β΄βάθμια εκπαίδευση απασχολούνται λιγότεροι καθηγητές από το 2008, ενώ ο μαθητικός πληθυσμός το 2025 ήταν κατά 250.000 μαθητές μεγαλύτερος από το 2008. Χώρια το ζήτημα της ακαταλληλότητας των σχολικών κτιρίων, που τα περισσότερα έχουν ηλικία 61 έως 71 έτη. Η συντήρηση των σχολικών κτιρίων και υποδομών υπάγεται στην ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά γίνεται πλημμελέστατα. Ενδεικτικά, μόνον το 15% είναι καινούργια ή σχετικά πρόσφατα ανακαινισμένα, δηλαδή μετά το 2015! Εννοείται πως δεν υφίσταται καμία πρόληψη για αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Φέτος, μάλιστα, συχνά μαθητές και δάσκαλοι έκαναν μάθημα ή εξετάσεις με θερμοκρασίες άνω των 40⁰C.

-Η ίδια η Γενική Επιθεώρηση Εθνικής Παιδείας-ανώτατο κρατικό όργανο-σε έκθεσή της το 2023 που αξιολογεί τη μεταρρύθμιση του 2018 αναφέρει ότι αυτή ενέτεινε τη στείρα εντατικοποίηση των σπουδών, τον ενδοσχολικό ανταγωνισμό και την εφηβική αγωνία για το μέλλον. Πράγματι μεγάλα τμήματα του εφηβικού πληθυσμού, κυρίως προλεταριακής καταγωγής και με τόπους διαμονής στα προάστια ή στο παραδοσιακά λαϊκό και εξεγερτικό ανατολικό Παρίσι, νοιώθουν ως δυνάμει κοινωνικά απόβλητα. Κι αν το 1990, επί σοσιαλιστή υπουργού Παιδείας Lionel Jospin, η εξεγερτική ορμή ανακόπηκε με πρόσθετη χρηματοδότηση 4,5 δισεκατομμυρίων φράγκων για τα σχολεία (1,23 δισεκατομμύρια ευρώ σε σημερινές τιμές, συνυπολογιζομένου του πληθωρισμού και συναρτήσει της εξέλιξης της αγοραστικής δύναμης) σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός του καθεστώτος Μακρόν, υποβασταζόμενος από τον νεοφασισμό του RNτης ΛεΠεν και άλλων λιγότερο επιφανών ακροδεξιών σκουπιδιών, αρκετά των οποίων συμμετέχουν στο υπουργικό συμβούλιο, καθώς και πολλών μεγαλοεπιχειρηματιών, υιοθετεί μια ακραία ταξική καπιταλιστική στρατηγική: Ας ψοφήσουν όσοι δεν έχουν ή δεν αντέχουν. Γι’ αυτό, αντισυμμετρικά, το τωρινό μαθητικό κίνημα συμπαρέσυρε το φοιτητικό και σχηματίστηκε πανεκπαιδευτικό κίνημα, που έσμιξε με το εργατικό κίνημα και τα Κίτρινα Γιλέκα κάτω από ταξικό αντικαπιταλιστικό και αντιφασιστικό πρόταγμα.

Εδώ στηρίζεται η μεγάλη και βάσιμη ελπίδα ότι θ’ αντέξει, αφού πια έχει διαμορφωθεί ένα συμπεριληπτικό, καθολικό κοινωνικό κίνημα για αλλαγή του τρόπου παραγωγής της ζωής και αναπαραγωγής των κοινωνικών υποκειμένων και των σχέσεών τους, κοινωνικών και επικοινωνίας, ένα πολιτικό κίνημα με αντικαπιταλιστικές, αντιφασιστικές και ελευθεριακές αξιώσεις._

[1] Σ’ αυτό το θέμα θα επανέλθω πιο κάτω.

[2]Έχει ενδιαφέρον η γενεαλογία τους: ΟΙCRSιδρύθηκαν στο τέλος του1944 με την απελευθέρωση της Γαλλίας από τους Ναζί, αντικαθιστώντας τους GMR, φιλοναζιστές του καθεστώτος του Βισύ. Τα αριστερά κόμματα και ιδίως το ΚΚΓ έσπρωξαν πολλά μέλη και στελέχη τους να ενταχθούν στις νεοσύστατες μονάδες καταστολής-εισοδισμός στον πυρήνα του κράτους. Οι CRSσυμμετείχαν σε όλα τα μαζικά κρατικά αποικιακά και ρατσιστικά εγκλήματα των δεκαετιών1950 και 1960.

[3] Τυχόν παραβολή με τις ομάδες Δίας και Δράση της ΕΛ.ΑΣ. θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι αυτές οι τελευταίες, παρά τη βαναυσότητα και τη σαδιστική συμπεριφορά τους, μάλλον σαν επικίνδυνοι ερασιτέχνες μηχανόβιοι φαντάζουν μπρος στις BRAV-M.

[4] Σημαντικό το επεισόδιοπου ανέβηκε σε μμε, όπου ένα blackbloc συλλαμβάνει και λιντσάρει έναν μαυροντυμένο που επιτίθεται με εκρηκτικό μηχανισμό σε πυροσβέστες. Αναγνωρίστηκε ως αστυνομικός σε διατεταγμένη προβοκάτσια.

[5] Στέλεχος του δωσιλογικού καθεστώτος του Βισύ, υπεύθυνος εβραϊκών υποθέσεων, βλ. μαζικών διωγμών, άνω των 1600 εβραίων στο Μπορντώ, που αποκαλύφθηκαν το 1981. Καταδικάστηκε το 1998 σε 10ετή κάθειρξη. Προς το τέλος του πολέμου έδινε πληροφορίες στην Αντίσταση για τις κινήσεις των δωσιλόγων. Κι αυτό τον «εξιλέωσε», επιτρέποντάς του αρχικά διοικητική και αργότερα και πολιτική καριέρα σε καίρια κυβερνητικά πόστα δεξιών κυβερνήσεων, μέχρι την παραπομπή του σε δίκη.

[6] Ας θυμηθούμε εδώ ότι το 1991 ξεσπά μαθητικό και γενικότερα πανεκπαιδευτικό κίνημα και στην Ελλάδα, επί υπουργού Παιδείας Κοντογιαννόπουλου, με πρωθυπουργό Μητσοτάκη, πατέρα του τωρινού πρωθυπουργού.

[7] Ο MalikOussekineδολοφονήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1986 από έναν ουλαμό Voltigeurs (PVM) κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης-ήταν περαστικός κι όχι διαδηλωτής αλλά ήταν και νεαρός και κυρίως αλγερινός- εναντίον μιας αντιδραστικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Την ίδια νύχτα στο προάστιο Pantinδολοφονήθηκε εν ψυχρώ από εκτός υπηρεσίας αστυνομικό ο νεαρός αλγερινός μετανάστης AbdelBenyah. Οι δύο αυτές αστυνομικές-ρατσιστικές δολοφονίες ξεσήκωσαν ένα τεράστιο κύμα αντιρατσιστικών-αντικατασταλτικών διαδηλώσεων, που στην κορύφωσή τουςκινητοποίησαν στο Παρίσι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, ανάλογο πλήθος δηλαδή με τη διαδήλωση της 17 Οκτωβρίου 2026. Αυτές οι κινητοποιήσεις ανάγκασαν σε παραίτηση τον τότε υπουργό Παιδείας, εγκατάλειψη της μεταρρύθμισης και κατάργηση των δολοφονικών μονάδων PVM.

Εδώ ας κάνουμε την παραβολή με την εν ψυχρώ και από πίσω εκτέλεση του 15χρονου μαθητή Μιχάλη Καλτεζά από αστυνομικό στις 17 Νοέμβρη 1985, στα Εξάρχεια, που προκάλεσε τη δημιουργία μεγάλουαντικατασταλτικούαντικρατικού κινήματος με καταλήψεις σχολών και ογκώδεις διαδηλώσεις.

*Όσα μετέφερε στην εκδήλωση του infolibre το περασμένο Σάββατο 24/10, έχοντας μόλις επιστρέψει από το Παρίσι όπου έζησε τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της 17ης/10/2026