Του Ν’ Γκουζότο
Εικοσιτρία χρόνια πριν γίνεται μια δημόσια συζήτηση, στην Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου των ΗΠΑ, σχετικά με την ανάγκη νομοθέτησης, για την ιδιωτικότητα των πολιτών. Είναι δύο ομάδες που συγκρούονται, μπροστά στα μέλη της επιτροπής που καλούνται να αποφασίσουν, αν θα μπουν κανόνες που θα ορίζουν τι αποτελεί παραβίαση της ιδιωτικότητας. Από την μια μεριά τα στελέχη της τεχνολογικής βιομηχανίας υποστηρίζουν ότι είναι απόλυτα ικανοί να ρυθμίσουν τα πάντα κι ότι κάθε κυβερνητική παρέμβαση θα ήταν εκτός από δαπανηρή και αντιπαραγωγική. Από την άλλη μεριά οι φιλελεύθεροι υποστηρικτές των πολιτικών ελευθεριών ωρύονται προειδοποιώντας ότι, οι δυνατότητες συλλογής και επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων από την πλευρά των εταιρειών, αποτελούν μια πρωτοφανή απειλή για τις ατομικές ελευθερίες. Ζητούσαν από την επιτροπή να αποφασίσει τι συνιστούν τα ανθρώπινα πλάσματα στην νέα ηλεκτρονική εποχή. Αν υπάρχει κάποιο όριο ή απλά θεωρούνται σαν δωρεάν πρώτη ύλη για το εμπόριο; Τότε ένα επίτροπος αναρωτήθηκε που πρέπει να τεθεί αυτό το όριο;
Όπως εύκολα γίνεται κατανοητό, διανύοντας την χρυσή δεκαετία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού όπου η αγορά αυτορυθμίζεται, το όριο που ζητούσαν οι πάντες ποτέ δεν μπήκε.
Η αγορά κέρδισε και έβαλε τα θεμέλια της ανάπτυξης μιας νέας οικονομικής λογικής, την οποία η Shoshana Zyboff, την ονομάτισε κατασκοπευτικό καπιταλισμό.
Η επιτυχία του βασίζεται στη δημιουργία σχέσεων με την μορφή ενός μονόδρομου καθρέφτη, οι τζαμάδες τους αποκαλούν και spyglass, όπου ενώ παρακολουθείσαι, εν αγνοία σου βαφτίζεσαι σε μια κολυμπήθρα μετα-αλήθειας. Κατόρθωσε να ριζώσει και να ευδοκιμήσει στο διαδίκτυο – που οριζόταν σαν ο μεγαλύτερος ακυβέρνητος χώρος στον κόσμο, και να το ελέγξει απόλυτα.
Όταν πρωτοεμφανίστηκε η Google, όλοι άρχισαν να χρησιμοποιούν τη νέα μηχανή αναζήτησης ψάχνοντας οτιδήποτε μπορούσαν να φανταστούν και μάλιστα δωρεάν. Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ, ότι ταυτόχρονα τον έψαχνε και η Google. Το ίδιο έγινε και με το Facebook, όπου όλοι πίστεψαν ότι ήταν ένας πίνακας ανακοινώσεων όπου ο καθένας μπορούσε να καρφιτσώσει ένα σημείωμα. Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι ψηφιακές πλατφόρμες είναι ένα μέσον που μπορεί ο καθένας να διασπείρει ψευδείς αλήθειες σαν επικίνδυνους ιούς γιατί γι’ αυτές δεν παράγεται κανένα εμβόλιο.
Όλα αυτά στηρίζονται στην ψευδαίσθηση, ότι η ζωή του καθενός είναι ιδιωτική υπόθεση κι ότι εμείς επιλέγουμε, πιο κομμάτι πληροφορίας ανταλλάσσουμε έναντι μιας επιθυμητής συναλλαγής. Μια παρόμοια συναλλαγή θα εμφανιστεί σύντομα και στην Ελλάδα, θα διαφημιστεί σαν ο πιο ασφαλής τρόπος συναλλαγών. Θα αντικαταστήσει την πιστωτική κάρτα, αυτή άλλωστε χάνεται ή κλέβεται και θα βασίζεται πάνω στην αναγνώριση του προσώπου, μέσω των βιομετρικών χαρακτηριστικών. Σιγά σιγά περνάμε σ’ έναν τρόπο ζωής που το πρόσωπο μετατρέπεται σε κάρτα εισόδου, στην οικονομική αλλά και κοινωνική ζωή, με δικαίωμα πρόσβασης. Είναι το πρώτο σημείο που φαίνεται να συναντιούνται οι δύο κυρίαρχοι τρόποι επιτήρησης στον σημερινό κόσμο, ο Κινεζικός και ο Αμερικανικός ή Δυτικός τρόπος. Το ξεκίνησαν οι Κινέζοι «κομμουνιστές», όταν δημιούργησαν ένα προσωποποιημένο σύστημα κοινωνικής πίστωσης, που βασιζόταν στην αναγνώριση προσώπου, αλλά και συναισθημάτων. Οι περισσότεροι Κινέζοι συμφώνησαν ότι ήταν ένα σύστημα που φυλούσε τους έντιμους.
Αλλά πολλοί και μεταξύ τους κι εγώ, πιστεύουμε, ότι ένα σύστημα που φακελώνει ενώ διαβάζει την συμπεριφορά μας, αποφασίζει αν αποτελούμε ή όχι κοινωνική απειλή αν μη τι άλλο, εκτός από βαθιά ταξικό είναι απόλυτα ολοκληρωτικό. Ήδη τα συστημικά μέσα και site διαφημίζουν τον τρόπο σαν πιο αξιόπιστο, μπορεί να ξεχωρίσει ακόμα και ομοζυγωτικούς διδύμους, διασκεδάζουν τα περί φακελώματος με την λογική ότι το πρόσωπο μας υπάρχει παντού στο Διαδίκτυο. Τα υπόλοιπα, φαντάζουν ψιλά γράμματα για τους ίδιους διότι θεωρούν τους εαυτούς τους, όπως και οι Κινέζοι, εκ των προτέρων αθώους. Άλλωστε είναι γνωστό ότι οι πρώτοι που επικροτούν αυτού του είδους τα συστήματα, δηλώνοντας ότι οι ίδιοι δεν έχουν να κρύψουν τίποτα, είναι οι μικροαστοί της μεσαίας τάξης.
Το αποκαλούμενο και Big Nine: Amazon, Google, Facebook, Tencent, Baidu, Alibaba, Microsoft, IBM και Apple, συνεπικουρούμενες από όλες σχεδόν της εταιρείες που εδρεύουν στην Κοιλάδα της Σιλικόνης, δημιούργησε τον κατασκοπευτικό καπιταλισμό. Εκμεταλλευόμενο μια γνωσιακή ανισότητα των χρηστών σε σχέση με το μέσον και τα κενά του νόμου, άρπαξαν τον έλεγχο της πληροφορίας αλλά και της ίδιας της μάθησης. Χειραγωγώντας τον κόσμο, με τρόπους που περιέγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο, Καλώς ήρθατε στην ΜεταΠανδημική… ΜεταΔημοκρατία, δεν έχουν στόχο μόνο τα κέρδη που ούτως ή άλλως είναι εξωπραγματικά, αλλά τον ασφυκτικό έλεγχο της σκέψης. Μετατρέποντας τους ανθρώπους σε σκυλιά του Παβλόφ, δημιουργούν τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο, που περιγράφει ο Άλντους Χάξλεϋ, με μια βασική διαφορά στο είδος της κοινωνίας. Στον μεν Χάξλεϋ, η κοινωνία ορίζεται ως μετακομμουνιστική όπου τα πάντα ανήκουν στο κράτος, ενώ στα καθ’ ημάς, η ολιγάριθμη άρχουσα τάξη των ιδιοκτητών του κόσμου, τείνει να κατέχει τα πάντα. Θα μπορούσαμε να την ορίσουμε σαν μετακαπιταλιστική δικτατορία του κεφαλαίου.
Στον θαυμαστό κόσμο μας, που κατασκευάζουν, οι επικυρίαρχοι-τεχνοκράτες είναι οι θεοί και οι άνθρωποι, μέσω του επηρεασμού των συναισθημάτων και ελέγχου της συμπεριφοράς, αντιμετωπίζονται σαν τηλεχειριζόμενοι αρουραίοι σε συμπεριφορικά πειράματα, άλλοτε τρέχουν στον τροχό και άλλοτε μπαίνουν σε λαβύρινθους, με τιμωρία άρνησης τροφής.
Το 2016 η Google δημιούργησε το παιχνίδι επαυξημένης πραγματικότητας Pokémon Go για να δοκιμάσει τις οικονομίες δράσης στον δρόμο. Αυτό που δεν γνώριζαν οι παίχτες, ήταν ότι οι ίδιοι αποτελούσαν τα πιόνια-δεδομένα σ’ ένα παιχνίδι-πείραμα τροποποίησης της συμπεριφοράς τους με στόχο το κέρδος. Οι ανταμοιβές και οι τιμωρίες του κυνηγιού φανταστικών πλασμάτων καθοδηγούσαν τον κόσμο, προς τα McDonald’s, τα Starbucks αλλά και σε τοπικές πιτσαρίες που πλήρωναν αδρά την εταιρεία για την αύξηση της επισκεψιμότητας.
Θα τολμούσα να πω, ότι οδηγούμαστε στο επόμενο βήμα της εξέλιξης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, προς έναν προσωποποιημένο-προσομοιωμένο καπιταλισμό με δικαίωμα πρόσβασης.
Ο καπιταλισμός, αποτελεί την μετεξέλιξη της κοινωνίας των βασιλιάδων και των φεουδαρχών όταν υποχρεώθηκαν από διάφορες επαναστάσεις να μοιραστούν την εξουσία, γιατί το χρήμα ήδη ανήκε στην μεγαλοαστική τάξη των πόλεων. Βασίζεται στην θεωρητική… συνεργασία δύο διαφορετικών ομάδων. Από την μια οι κάτοχοι του χρήματος που αγοράζουν κι από την άλλη οι ελεύθεροι πολίτες που πουλάνε το μόνο πράγμα που κατέχουν, το κορμί τους, για κάθε χρήση.
Εξελίχθηκε, κατά τον Φουκώ, από τις πειθαρχικές κοινωνίες του 18ου και 19ου αιώνα, φτάνοντας στο απόγειο στις αρχές του 20ου αιώνα (1). Οργανώνοντας τη ζωή έτσι ώστε το κάθε άτομο να περνά από διαδοχικούς εγκλεισμούς που ο καθένας υπακούει σε έναν νόμο που προβλέπει, πως το σύστημα να μένει ανέπαφο, ως την αιωνιότητα. Αν χαρτογραφήσουμε την πορεία κάθε ανθρώπου από την οικογένεια, στο σχολείο μετά στον στρατώνα, κατόπιν στο εργοστάσιο και όλο αυτό, κάτω από τα φτερά της ανάλογης θρησκείας, μου φέρνει στο μυαλό τις ρωσικές μπαμπούσκες που κλείνεται η μία μέσα στην άλλη.
Ο Φουκώ παρουσίαζε σαν ιδανικό πρότυπο εγκλεισμού, το εργοστάσιο: η συγκέντρωση και κατανομή στον χώρο και η οργάνωση στον χρόνο, συγκροτούν μέσα στο χώρο-χρόνο μια παραγωγική δύναμη της οποίας το συνολικό αποτέλεσμα οφείλει να υπερτερεί του αθροίσματος των επιμέρους δυνάμεων. Αυτό για τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες είχε ένα ορατό τέλος με συνέπεια να περάσουν στο επόμενο στάδιο στις κοινωνίες της κυριαρχίας. Αυτές δεν ενδιαφέρονται να οργανώσουν την παραγωγή, όσο να την φορολογήσουν και να κυριαρχήσουν πάνω στον θάνατο. Ποτέ δεν θα ασχοληθούν με την διαχείριση της ίδιας της ζωής.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, κυρίως μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όλοι οι παραπάνω χώροι εγκλεισμού, (οικογένεια, σχολείο, εργοστάσιο, νοσοκομείο, φυλακή) βρίσκονται σε γενικευμένη κρίση. Όλες οι κυβερνήσεις αναλαμβάνουν να λύσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται με «όλες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις». Αλλά όσο κι αλλάζουν τα πάντα, το μόνο που κατορθώνουν είναι να αποδεικνύουν ότι οι συγκεκριμένοι θεσμοί τελειώνουν μακροπρόθεσμα. Στην ουσία προετοιμάζουν την κοινωνία για το επόμενο στάδιο που ακολουθεί, τις κοινωνίες του ελέγχου.
Πανοπτικός έλεγχος, Πήγασος και λοιπά αρπακτικά. Η χαρά του ματιού.
Ο πρώτος που μίλησε για έλεγχο, ήταν ο Γουίλιαμ Μπάροουζ περιγράφοντάς τον σαν την Μεγάλη Αρρώστια του Αιώνα. Περιέγραψε ένα σύστημα που βασίζεται στον έλεγχο και την καταστολή, τα δε ΜΜΕ με όρους: «στούντιο που κατασκευάζουν πραγματικότητες», «η εικόνα είναι πρέζα», «η τηλεόραση είναι θάνατος». Ο ιός του Άουσβιτς, της Χιροσίμα, των Γκούλαγκ μεταδίδεται προκαλώντας τη Γάζα, το Γκουντάναμο και τους βομβαρδισμούς με απεμπλουτισμένο ουράνιο.
Ο Τζέρεμι Μπένθαμ, Άγγλος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, σχεδίασε το 1785 ένα νέο αρχιτεκτονικό μοντέλο φυλακής. Το ονομάτισε πανοπτικό, γιατί έδινε την δυνατότητα για συνεχή επίβλεψη όλων των κρατουμένων. Κατά τον Φουκώ, στο βιβλίο του –ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ. Η Γέννηση της φυλακής– η επιτήρηση γινόταν από ένα κεντρικό πύργο ο οποίος παρείχε την δυνατότητα στο δεσμοφύλακα να παρακολουθεί μέσω μονόδρομης ορατότητας, όλα τα ατομικά κελιά που περιείχε ο δακτύλιός του. Πετύχαινε την μέγιστη πειθαρχία γιατί ο κρατούμενος ποτέ δεν ήξερε πότε τον παρακολουθούν. Το καλύτερο ήταν ότι ο ίδιος ο κρατούμενος πειθαρχούσε γιατί ήξερε ότι ανά πάσα στιγμή τον παρακολουθούν. Αυτό περιέγραψα παραπάνω αποτελεί την τάση που επικρατεί σήμερα σε όλα τα επίπεδα άσκησης εξουσίας, είναι ο τρόπος που θα κρατιέται ελεγχόμενη η κρίσιμη μάζα των μικροαστών της μεσαίας τάξης.
Είναι ο τρόπος που κάνει δουλειές η NSO group, εταιρεία Ισραηλινής προέλευσης, η οποία ανέπτυξε ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα – μηδενικού κλικ – παρακολούθησης κινητών τηλεφώνων. Η Ήλια Σιατίτσα, διευθύντρια νομικών υποθέσεων της μη κυβερνητικής οργάνωσης Privacy International, σε συνέντευξή της στην Εφ.Συν, περιγράφει το γνωστότερο προϊόν της εταιρείας είναι το λογισμικό κατασκοπείας Pegasus που επιτρέπει στον χρήστη του να αποκτήσει τον έλεγχο οποιουδήποτε κινητού. Στέλνοντας ένα μήνυμα ή μέσω μιας αναπάντητης βιντεοκλήσης σε κάποια εφαρμογή. Το Pegasus ελέγχει το μικρόφωνο, την κάμερα και το σύστημα γεωεντοπισμού (GPS) συσκευής, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, μπορεί να καταγράφει το κάθε πάτημα στο πληκτρολόγιο, προσφέροντας αυτόματη πρόσβαση σε όλους τους κωδικούς που χρησιμοποιούμε. Φυσικά το λογισμικό προσφέρεται μόνο σε κυβερνήσεις και έτσι αποποιείται των νομικών ευθυνών για την χρήση του.
Όπως όμως αποκάλυψε το Citizen Lab του Πανεπιστημίου του Τορόντο, κανείς τρομοκράτης ή μαφιόζος δεν παρακολουθήθηκε. Αντίθετα, στο Μεξικό το λογισμικό εντοπίστηκε στα κινητά δημοσιογράφων και ακτιβιστών που ερευνούσαν υποθέσεις σχετικές με τα μεγάλα καρτέλ ναρκωτικών. Λίγο πιο πρόσφατα, ξαναεντοπίστηκε στα κινητά 36 δημοσιογράφων του Al Jazeera.
Η συγκεκριμένη εταιρεία προέρχεται από μια περίεργη μονάδα του Ισραηλινού στρατού, την Μονάδα 8200 που εδώ και εβδομήντα χρόνια κατοικοεδρεύει στο βουνό Tal Abu Nida στα κατεχόμενα υψίπεδα του Γκολάν. Δουλειά της είναι να παρακολουθεί, να χακάρει ιστοσελίδες, να σπάει κρυπτογραφήσεις και να εκτελεί επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου. Τις τελευταίες δεκαετίες, εκτός των άλλων καθηκόντων, έχει μετατραπεί σε εκκολαπτήριο εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, με τουλάχιστον πενήντα εταιρείες που ειδικεύονται στην ψηφιακή ασφάλεια, τις τηλεπικοινωνίες και την κατασκοπία. Η πιο γνωστή εταιρεία είναι η Viber, θυμάμαι ακόμα μια φίλη τροτσκίστρια να μου λέει ότι το Viber δεν παρακολουθείται και γελώ.
Στη ζωή πάντα υπάρχει κάτι που διαφαίνεται σαν τέλος, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πύλη για το επόμενο επίπεδο – σαν τα βιντεοπαιχνίδια, πας στο άλλο επίπεδο ή πας σε ένα άλλο μάτριξ και συνεχίζεις. Στο καπιταλισμό και την «φιλελεύθερη» δημοκρατία του γίνεται ακριβώς το ίδιο, προσδίδοντας ένα είδος προσωρινής κάθαρσης, όταν ξεφεύγει από το καθεστώς συστημικής παρακολούθησης που επιβάλλεται στην άγια «φιλελεύθερη» δημοκρατική δύση. Έτσι πολιτικοί, σαν τον Νίξον ή τον Κυμ Τσο Τακι, με τα σαράντα τρία δοξαστικά ονόματα που τον συνοδεύουν, για να ξεχάσουμε ότι είναι απλά ο Κούλης – που θα τον κυνηγά το Πρέντατορ, στην αρχή προσπαθούν να συγκαλύψουν, αλλά αργά ή αργότερα το σύστημα τους ξερνά και κατόπιν τους ξεχνά.
Σενάριο… συνωμοσιολογικής φαντασίας.
Όλα πήγαιναν πρίμα όταν ο Κυμ Τσο Τάκι έγινε πρωθυπουργός. Τα κορόιδα του άφησαν και προίκα 37 δις. Αυτός, στην πρώτη του εμφάνιση κορδώθηκε σαν παγόνι που έπασχε από Μίστερ Μπιν και δήλωσε, πως είναι ο μεγάλος Μανιτού του επιτελικού του κράτους. Ενός κράτους, που υποβίβαζε το κανονικό κράτος σε υποκράτος, ή σε μηχανισμό εξυπηρέτησης ειδικών συμφερόντων. Την ίδια στιγμή ανέλαβε και την απόλυτη διεύθυνση της Κ.Υ.Π. συνάμα, με τις αλλαγές στην ηγεσία της δικαιοσύνης, έλεγξε και τους ελεγκτές. Όλα έδειχναν ότι η κυριαρχία του, ήταν απόλυτη. Θυμήθηκε τον πατέρα του, να τον κοιτάζει με οίκτο και να σκέφτεται ότι έκανε ότι καλύτερο μπορούσε, αλλά ο Κούλης του, δεν το ‘χει… Ήθελε να δει την Ντόρα πρωθυπουργό…
Έκανε μια γρήγορη κίνηση δείχνοντας το μεσαίο δάχτυλό προς τα πάνω, μονολογώντας, έγινα όμως εγώ κι ας μην το ‘χα…
Αμέσως κοίταξε γύρω του αλαφιασμένος, να δει αν τον έβλεπε κανένας. Ησύχασε, ήταν στο μπάνιο κι ο μόνος που τον κοιτούσε αυτάρεσκα, ήταν ο καθρέφτης. Άνοιξε την πόρτα του μπάνιου και βγήκε, πήγε στο γραφείο του κι έκατσε στην πρωθυπουργική καρέκλα. Μπροστά του είχε έναν κλειστό φάκελο κλασέρ, επάνω είχε κολλημένη – σαν επικεφαλίδα, μια ετικέτα στην οποία έγραφε με Arial μαύρα κεφαλαία 20 στιγμών: ΕΠΙΣΥΝΔΕΣΕΙΣ. Τον πήρε στα χέρια του και τον έδωσε στον άνθρωπο που καθόταν και περίμενε απέναντι. Ο Γρηγόρης, δεν ήταν οποιοσδήποτε, ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να εμπιστευτεί. Ήταν ο μόνος που μπορούσε να παίξει βρώμικα. Από μικρός, ήταν το τσογλάνι της οικογένειας που πάντα κατά κάποιον τρόπο την έβγαζε καθαρή, ενώ για τον ίδιο, πάντα καθάριζε ο μπαμπάς. Τον είχε ανιψιό αν και στην ηλικία ήταν κοντά.
Ο ανιψιός, άνοιξε τον φάκελο και άρχιζε να διαβάζει τη λίστα των 92 ονομάτων.
Χαμογέλασε, και αναρωτήθηκε, από μέσα του: «Δεν έχει τα κότσια να παρακολουθήσει την γυναίκα του και παρακολουθεί όλες τις φιλενάδες της. Πόσο μαλάκας είσαι ρε θείο;..». Γύρισε κοίταξε τον θείο και του είπε, είναι μεγάλη ιστορία για να την τρέξει η Κ.Υ.Π. και αμέσως συνέχισε, μάλλον ήρθε η ώρα των Εβραίων του Λαβράνου. Είχαν ήδη δείξει την αξία τους στο Μάτι – όταν τους έδωσαν όλες τις ειδήσεις πριν τις μάθει ο Τσίπρας. Τώρα μάλιστα έχουν και νέο προϊόν – λογισμικό, αυτή τη φορά. Predator – το ονομάζουν και σκλαβώνει τα κινητά. Τα κάνει μάτια που βλέπουν κι αυτιά που ακούν, οτιδήποτε. Κανείς δεν θα αντιδράσει αν το καταλάβει, μέχρι τότε θα γνωρίζουμε όλα τα άπλυτά του. Κι αν κάποιος έχει πρόβλημα, μπορεί να προσφύγει… στην δικαιοσύνη.
Είπε, κοιτώντας τον θείο πονηρά κι άρχισαν να γελάνε, σαν να είπε ανέκδοτο.
Το ντιλ τελείωσε γρήγορα. Ήταν ένας συνδυασμός αγοράς και ΣΔΙΤ.
Όλοι ήταν ευχαριστημένοι.
Η εταιρία γιατί πληρώθηκε 7,5 μύρια για να πουλήσει το πρόγραμμα και δεν έμεινε εκεί, άλλα πήρε και 150000 για κάθε παρακολούθηση με όριο τις δέκα τον μήνα, σύνολο ενάμιση μύριο. Και για να είναι καλυμμένη απόλυτα, άδεια εξαγωγής του λογισμικού, από το Ελληνικό κράτος.
Ο Κυμ Τσο Τάκι, γιατί πλέον ήξερε τα άπλυτα όλου του καλού κόσμου, ακόμα και της γυναίκας του. Τώρα μπορούσε να ζητήσει τα πάντα. Ήθελε να τον φοβούνται, δεν τον ενδιέφερε ο σεβασμός τους ήξερε πως ήταν ανύπαρκτος, το είχε δει στο βλέμμα τους και το είχε ακούσει στις συνομιλίες τους. Όλοι τον αποκαλούσαν Κούλη, πίσω από την πλάτη του – ακόμα και το τσιράκι της οικογένειας, ο σούπερμαν. Αυτός, του την έδινε περισσότερο, γιατί η οικογένεια τον έκανε άνθρωπο. Αλλά αυτός ότι ευγνωμοσύνη ένιωθε την πρόσφερε στη Ντόρα, ήταν το σκυλάκι της.
Ο ανιψιός γιατί είχε συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του, όλοι το ήξεραν και τον προσκυνούσαν. Επί της ουσίας ένιωθε σαν τον μαριονετίστα, μπορούσε να δημιουργήσει και να εμψυχώσει τις δικές του μαριονέτες, όποτε ήθελε. Ήδη είχε δημιουργήσει τον δικό του στρατό στο κόμμα, αλλά και στην κυβέρνηση. Του άρεσε να δουλεύει στο παρασκήνιο, εκεί παιζόταν η πραγματική μονόπολη της εξουσίας. Άφηνε τον θείο στο προσκήνιο να παίζει τον πρωθυπουργό και να τον δοξάζουν πληρωμένες χορωδίες. Τον θείο τον περιφρονούσε, τον θεωρούσε επαρμένο ανόητο, τον έβλεπε σαν κούκλα της μαντάμ Τισώ – με ετικέτα Έλληνας πρωθυπουργός. Βέβαια ήταν η δικιά του κούκλα, ο ίδιος της έδινε ψυχή. Ήξερε πως ήταν ανίκανος να σκεφτεί έξω από το χαρτί. Από την αρχή, για κάθε συνέντευξη έπρεπε να σταλούν οι ερωτήσεις για να εγκριθούν από τον ίδιο, δηλαδή, τον Γρηγόρη. Κάθε απάντησή του, έπρεπε να προβαριστεί μπροστά στον καθρέφτη, με ύφος που δηλώνει αυτοπεποίθηση και όραμα για την επόμενη μέρα. Αυτός, ο Γκρίνμπεργκ και οι Εβραίοι, είχαν τελειώσει το παιχνίδι της απόλυτης κυριαρχίας, πολύ πριν τις εκλογές. Για να συνεχίσω όμως με τους ευχαριστημένους, θα πρέπει να κάνω μια παράκαμψη για να φτάσω στην αλήθεια. Ο Αϊνστάιν κάποτε δήλωσε πως για την ώρα δυο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αν και για το σύμπαν διατηρούσε κάποιες αμφιβολίες.
Η βλακεία είναι το αποτέλεσμα της μη σκέψης.
Η βλακεία δεν έχει να κάνει με την άγνοια αν και πολλές φορές την περιλαμβάνει. Ούτε με την υψηλή νοημοσύνη, πολλοί έξυπνοι άνθρωποι ήταν αυτό που η γιαγιά μου λαλεί: Βλάκες με περικεφαλαία.
Όλοι, λίγο πολύ σ’ αυτή τη ζωή, πιστεύοντας καλοπροαίρετα αυτό που ακούμε μετατρεπόμαστε σε βλάκες. Έτσι κατορθώνουμε να συνυπάρχουμε λειτουργώντας ωφέλιμα προς την κοινωνία. Είμαστε κοινωνία των ακίνδυνων βλακών της μεσαίας τάξης των μικροαστών. Αν ψάξουμε στο DNA μας ίσως και να βρούμε το γονίδιο της βλακείας να αναπτύσσεται από τον πρώτο άνθρωπο-πίθηκο, μέχρι τον σημερινό μετα-άνθρωπο.
Όπως περιγράφει στο ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΒΛΑΚΕΙΑΣ, ο Χαριτόπουλος: Η βλακεία, είναι γύρω μας και εντός μας, είναι παντού και πάντα, δεν έχει όρια και δεν κάνει διακρίσεις. Δεν έχει ταξικό πρόσημο, ούτε πολιτισμικό, ούτε μορφωτικό. Το σίγουρο είναι πως είναι σαν το σύμπαν, αμέτρητη.
Σίγουρα ανάμεσά μας υπάρχουν και οι έξυπνοι, οι περισσότεροι τους βλέπουμε στον καθρέφτη μας κάθε στιγμή που χτενιζόμαστε… Γιατί… πιστεύεται πως υπάρχει άνθρωπος που θα κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και θα πει, είμαι βλάκας;
Αυτό απαιτεί αυτογνωσία, μια αρετή που λείπει από τον βλάκα.
Ο διαχρονικός τρόπος λειτουργίας της καπιταλιστικής κοινωνίας ευνοεί τον βλάκα. Η σκέψη μέσα στο κουτί, εκτός από την επιστήμη, δημιουργεί και τον βλάκα. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι χρήσιμη γιατί δημιουργεί τον κοινό νου και διαμορφώνει την ίδια την εξέλιξη.
Εγώ από την μεριά μου πάλι, κοιτώντας την εξέλιξη αμφισβητώ αυτή την πίστη.
Ο καπιταλισμός – όπως και κάθε ολοκληρωτικό σύστημα που σέβεται τον εαυτό του, προωθεί την βλακεία. Για να εξηγούμε, γιατί κάποιος μπορεί να στραβοκοιτάξει, πιστεύω ότι ο καπιταλισμός στην μεταμοντέρνα εκδοχή του, είναι ο ορισμός του ολοκληρωτικού συστήματος. Έχοντας επικρατήσει σαν αφήγηση, διαμόρφωσε τον κόσμο μας μεταμορφώνοντας κάθε άτομο ξεχωριστά, σε καταναλωτή της κατά μόνας ηδονής, που κοιτάζει την πάρτη του, χωρίς να δίνει δεκάρα για όλα αυτά. Το τραγουδούσε, χρόνια πριν συμβεί – ο σ. Λουκιανός, προφητεύοντας την πολιτισμική αφασία του σημερινού κόσμου.
Όταν εξαφανίζεται κάθε εναλλακτική από τον ορίζοντα, τότε οι λύσεις που προβλέπονται μοιάζουν σαν ένα ζοφερό ταξίδι στην κόλαση. Η παντοδυναμία του κεφαλαίου επιβάλλει το λειτουργικό που κυβερνά το μυαλό μας. Οι αποφάσεις και οι σκέψεις που τις παράγουν είναι εκ των προτέρων καθορισμένες, οι δράσεις… show time folks, #όλοι μαζί μπορούμε, να πάμε να… αφήνω στην φαντασία του καθενός να σκεφτεί που πρέπει να πάμε.
Ο κοινός νους, που πολλοί τον θεωρούν σαν φρένο απέναντι στην βλακεία, είναι αυτός που δικαιολογεί το ζοφερό ταξίδι στην κόλαση. Αυτό δεν είναι δείγμα εξυπνάδας αλλά βλακείας.
Με λίγα λόγια, ο κοινός νους είναι το αποδεκτό όριο της κοινής βλακείας μας.
Πιστεύω πως η βλακεία δεν έχει αντίθετο γι’ αυτό και είναι ανίκητη. Έχει όμως πάρα πολλές λέξεις που την περιγράφουν – μοιάζει με το χιόνι των Εσκιμώων που χρησιμοποιούν 49 διαφορετικές λέξεις για να το περιγράψουν, ξεκινώντας από τον αφελή, τον κουτοπόνηρο και τον ανόητο, περνά στον ηλίθιο, τον κρετίνο και τον μισαλλόδοξο ρατσιστή, φτάνοντας μέχρι τον μαλάκα.
Αν και η βλακεία ποτέ δεν είναι αθώα, μπορούμε να κατατάξουμε τους βλάκες ανάλογα με τη ζημιά που προκαλούν, ή την ωφέλεια που παράγουν.
Οι περισσότεροι, ανήκουμε στο είδος του ακίνδυνου βλάκα.
Αυτό μας κάνει ωφέλιμους για την κοινωνία. Πληρώνουμε φόρους όλων των ειδών και δουλεύουμε από το χάραμα ως την δύση, κρατώντας όρθιο το μπουρδέλο που αποκαλείται καπιταλισμός και όλοι, μα όλοι, είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για την πατρίδα, την θρησκεία και την οικογένεια, σε πολέμους που δεν μας αφορούν.
Υπάρχει και μια μικρή ομάδα, στην οποία ανήκουν οι ιδιοκτήτες του κόσμου, τα τσιράκια τους και τα τσιράκια από τα τσιράκια τους. Αυτοί είναι οι επικίνδυνοι βλάκες που πιστεύουν ότι είναι έξυπνοι ή ανώτεροι από τους άλλους – ακίνδυνους βλάκες. Κι αυτό τους δίνει κάθε δικαίωμα να εκμεταλλευτούν τους ακίνδυνους βλάκες. Η καταστροφή τους συνήθως οφείλεται στην αλαζονεία που με το πέρασμα του χρόνου μετατρέπεται σε ύβρη. Μόνο που το λογαριασμό που θα αφήσει η Νέμεσις, θα τον πληρώσουν όλοι, όσοι επιζήσουν. Αυτό είναι όμως μια άλλη ιστορία.
Στην δικιά μας ιστορία συνωμοτικής φαντασίας, η βλακεία είναι παρούσα σε όλα τα επίπεδα και με όλες τις μορφές της. Οι ακίνδυνοι βλάκες απαντούν στα μηνύματα που σκλαβώνουν το κινητό τους.
Ο Κυμ Τσο Τακι γνωρίζει τα άπλυτα όλων, ακόμα και της γυναίκας του και ο ανιψιός που χτίζει τον στρατό του γνωρίζοντας τα άπλυτα όλων, ακόμα και του θείου. Νιώθουν παντοδύναμοι, μπορούν να επιβάλλουν τη θέλησή τους με κάθε τρόπο. Ανήκουν στους επικίνδυνους βλάκες, πιστεύουν πως ελέγχουν όλο το παιχνίδι της επικοινωνίας. Αργότερα, θα μάθουν πως το παιχνίδι το έλεγχαν άλλοι.
Και εδώ περνάμε στους πραγματικούς κερδισμένους.
Το Predator, όπως και κάθε λογισμικό παρακολούθησης που βγήκε από τα εργαστήρια της μονάδας 8200, ότι καταγράφει το μαθαίνει πρώτα η Μοσάντ και μετά ο πελάτης. Μετά από κάθε πετυχημένη αγοραπωλησία λογισμικών παρακολούθησης, το Ισραήλ αποκτούσε άλλη μια ψήφο υπέρ του, από κράτη που συνήθως ψήφιζαν υπέρ της Παλαιστίνης.
Οι πραγματικοί κερδισμένοι ήταν η εταιρεία και η κυβέρνηση του Ισραήλ, σε χρόνο μηδέν έμαθε τα πάντα μαζί με τα άπλυτα των πραγματικών ιδιοκτητών της χώρας. Η Ελλάδα του Παπανδρέου που παρενέβαινε υπέρ του Αραφάτ χάθηκε και στη θέση της εμφανίστηκε η Ελλάδα του Κυμ Τσο Τάκι, που οποιαδήποτε κριτική απέναντι στο Ισραήλ για την γενοκτονία της Γάζας, βαφτίζεται αντισημιτικός λόγος και ο κριτικός… ναζί.
Τα πάντα φαινόταν να πηγαίνουν ρολόι. Η εταιρεία – μιας και οι πελάτες ήταν ευχαριστημένοι, πήρε και άδεια να εξάγει το άριστο προϊόν της, μέχρι που έγινε η στραβή.
Όπως όμως μας διδάσκει η ζωή, πάντα θα υπάρχει η στραβή κι αν είσαι μάγκας ή έξυπνος, πρέπει πάντοτε να την προβλέπεις. Αν όμως είσαι ημιμαθής αλαζόνας – δηλαδή βλαξ, πέφτεις από το σύννεφο που είσαι ανεβασμένος. Η πτώση φαντάζει αργή αλλά είναι αναπόφευκτη. Η πρόσκρουση προκαλεί πάταγο.
Στην αρχή, δήλωσε πως δεν είχε ιδέα… μετά έδωσε στεγνά τον κοντό λέοντα διευθυντή της Ε.Υ.Π., κατόπιν σειρά πήρε ο έκπληκτος ανιψιός – ο οποίος με την σειρά του, δήλωσε πως δεν γνωρίζει το παραμικρό κι αμέσως μετά μήνυσε, όποιον ισχυρίστηκε το αντίθετο ζητώντας: της Παναγιάς τα μάτια, του Χριστού τα φρύδια και του Θεού τ’ αρχίδια…
Ναι, ο Θεός διαθέτει αρχίδια και μας έχει μάλιστα γραμμένους, σύμφωνα με τον Επίκουρο.
Μετά πιάσανε δουλειά οι εισαγγελείς, αυτοί κόψανε και ράψανε τις υποθέσεις εμφανίζοντας μια εταιρεία να κατασκοπεύει όλη την κυβερνητική ελίτ γιατί, έτσι γουστάρει. Ή για λογαριασμό άλλης χώρας, δηλαδή της ;.. Αρμενίας.
Κάποιοι δημοσιογράφοι, αρχικά ο Χατζηστεφάνου/infowar.gr και ο Βαξεβάνης/documentonews.gr στην συνέχεια, μίλησαν για κατασκοπία υπέρ του Ισραήλ περιγράφοντας τις κερκόπορτες του συστήματος. Αλλά από την αρχή ήταν κάθετοι, αυτό ήταν παρενέργεια της χρήσης του Predator.
Η υπόθεση συνεχίζεται το σύστημα για την ώρα είναι ανίκητο. Φόρτωσε με 125 χρόνια φυλακή κάθε μέλος της εταιρίας Intelexa, παρότι ο Ντίλιαν δήλωσε και παρουσίασε χαρτιά, ότι πούλησε το σύστημα στην Ε.Υ.Π. και δεν έχει καμία ευθύνη για τις υποκλοπές.
Η τιμωρία θα ‘ρθει όταν ο Κυμ Τσο Τάκι ξαναγίνει Κούλης.
Τότε εύχομαι να πάει φυλακή μαζί με τον ανιψιό. Και να μην μείνει στην πτέρυγα των VIP, αλλά να ακολουθήσει τον δρόμο του Άκη – που τον έκανε μαύρο στο ξύλο ο κακός, ή να βρεθεί στο ίδιο δωδεκάκλινο κελί με τον ;), Κουφοντίνα, τον Γιωτόπουλο και άλλους εννιά φτωχοδιάβολους, «λαθρομετανάστες» και Ρομά, που γουστάρουν να καπνίζουν σαν φουγάρα. Δεν θα μείνει μέσα, σαν τον Σαρκοζί θα βγει στον μήνα και μετά θα γράψει και βιβλίο που θα περιγράφει την πολιτική δίωξή του.
Ο Σνόουντεν φωνάζει εδώ και χρόνια για την εσωτερική κατασκοπία που έχουν επιβάλει οι μυστικές υπηρεσείες, σε βάρος όλων των πολιτών εκμεταλλευόμενες τις android φορητές συσκευές γνωστές σαν smartphones. Αυτό γίνεται σε συνεργασία με τις εταιρείες τηλεπικοινωνιών και παραγωγής των smartphones. Το επισημαίνει λέγοντας: «Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι μετατρεπόμαστε άθελά μας σε γρανάζια ενός αστυνομικού παρακράτους που μπορεί να κατασκοπεύει τους πάντες, αλλά και ότι τροφοδοτούμε χωρίς να το ξέρουμε το νέο αυτό καθεστώς με προσωπικές πληροφορίες που θα γυρίσουν μπούμερανγκ αν κάποιος θελήσει να τις χρησιμοποιήσει εναντίον μας».
Όλα αυτά γίνονται γιατί ο πλανήτης Γη στερεύει από δουλειές για τον μέσο άνθρωπο κάτι που θα δημιουργήσει ανασφάλεια για την άρχουσα τάξη των ιδιοκτητών του κόσμου. Για κακή τους τύχη, ζουν ακόμα… ανάμεσά μας…
Νομάδες, κάτι σαν μετανάστες στον τόπο τους
Λίγο πολύ έχουμε μπει στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Ένα μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι των εργαζομένων θα βρεθεί στον δρόμο. Η εργατική τάξη, στο όνομα της οποίας όλοι ξιφουλκούνε, θα πάψει να υφίσταται. Στην θέση της θα εμφανιστεί μια άλλη τάξη, που περιγράφεται εύγλωττα στην ταινία Nomadland της Κλόι Ζάο.
Ποια είναι η άλλη τάξη που παρουσιάζει η ταινία;
Είναι μια τάξη που θα προέλθει από την συγχώνευση της νεκρής εργατικής τάξης με την νεκροζώντανη μεσαία τάξη των μικροαστών, που το καπιταλιστικό σύστημα μοιάζει να μη τους έχει πια ανάγκη και να τους παραπετά. Διηγείται την ιστορία της Φραν, εξηντάχρονης δασκάλας από το Εμπάιρ της Νεβάδα. Μιας κωμόπολης που χτίστηκε στην μεταπολεμική Αμερική για να στεγάσει τους εργάτες του τοπικού ορυχείου. Μέχρι την μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, για όσους δεν θυμούνται είναι η κρίση των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ που έφερε την κατάρρευση της LEHMAN BROTHERS, είχε μια κανονική ζωή. Μια από τις εταιρείες που πτώχευσαν τότε, ήταν και η ιδιοκτήτρια εταιρεία της πόλης που έμενε η Φράν. Μέσα σε λίγους μήνες η πόλη έσβησε και όλοι οι κάτοικοι βρέθηκαν στον δρόμο. Τότε η Φραν φορτώνει τα λιγοστά υπάρχοντά της σε ένα βανάκι, το οποίο μετατρέπει σε τροχόσπιτο και παίρνει τους δρόμους. Κάνει ότι δουλειά προκύψει, με ελάχιστο μεροκάματο, χωρίς ασφάλιση. Η κύρια ασχολία που μπορεί να βρει είναι στις αποθήκες της Amazon, με ατομική σύμβαση ορισμένου χρόνου. Ανήκει σ’ ένα είδος ανθρώπων που ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, τους νομάδες. Πρόκειται για σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους, που το χρεωκοπημένο σύστημα πέταξε σαν στυμμένες λεμονόκουπες στον δρόμο. Το νιώσαμε στο πετσί μας όταν το 2014 η ανεργία, η επίσημη, είχε φτάσει στο 27,5%, των νέων είχε ξεπεράσει το 60%.
Τα επόμενα χρόνια τα πράγματα προβλέπονται πολύ χειρότερα.
Το καπιταλιστικό σύστημα, χρόνια τώρα προσπαθεί να καταργήσει το χρήμα και να το μετατρέψει σε πιστωτικές μονάδες -άυλο χρήμα- με την χρήση των καρτών. Οι κάρτες όμως κλέβονται ή χάνονται άρα δεν προσφέρουν, κατά το σύστημα, ασφάλεια. Γρήγορα προβλέπεται να αντικατασταθούν από τα βιομετρικά χαρακτηριστικά που είναι μοναδικά για τον καθένα. Περνάμε σ’ ένα νέο τρόπο ζωής όπου τα πάντα, θα είναι προσβάσιμα για όλους… Αυτό δεν σημαίνει ότι ο καθένας ή η καθεμία θα μπορεί να αποκτήσει ότι ονειρεύεται. Αντίθετα σημαίνει ότι η επιβίωση του καθενός, θα είναι ανάλογη της πρόσβασής του στο σύστημα.
Για την άρχουσα τάξη των ιδιοκτητών του κόσμου και τους διαφόρων ειδών υποτακτικούς η πρόσβαση θα είναι άπειρη, σε επίπεδο που να καλύπτεται οποιαδήποτε ανάγκη όσο τρελή κι αν φαντάζει, τόσο που θα μπορούσε να οριστεί σαν προσωποποιημένος καπιταλισμός.
Κάποιοι μιλούν για Νεοφεουδαλισμό, περιγράφοντας μια κοινωνία με τάσεις προς την ακραία ανισότητα, την γενικευμένη επισφάλεια, την άμεση εκμετάλλευση των υπηκόων καταναλωτών και μονοπώλιο εξουσίας στο επίπεδο του κράτους.
Ο Πέρι Άντερσον στο βιβλίο του «Από την αρχαιότητα στον φεουδαρχισμό» περιγράφει τα εκμεταλλευτικά μονοπώλια του άρχοντα ιδιοκτήτη του τόπου. Ένα από αυτά ήταν οι νερόμυλοι, στους οποίους οι υποτελείς ήταν υποχρεωμένοι να αλέσουν το σιτάρι τους, μια υπηρεσία που πλήρωναν. Αν θεωρήσω το σιτάρι σαν πληρωμή σε είδος, για το όργωμα, την φροντίδα αλλά και το μάζεμα της παραγωγής, η παραπάνω πληρωμή φαντάζει σαν κράτηση επί της αμοιβής του υποτελούς. Ο κάθε άρχοντας, όπως λέει ο Μαρξ, «ήταν διαχειριστής και κύριος της διαδικασίας παραγωγής αλλά και κυρίαρχος στην διαδικασία της κοινωνικής ζωής.» Αποσπά κέρδος από το μονοπώλιο, τον εξαναγκασμό και τις προσόδους.
Οι νερόμυλοι της σημερινής εποχής είναι οι ψηφιακές πλατφόρμες, οι δισεκατομμυριούχοι ιδιοκτήτες τους οι νέοι άρχοντες και τα δισεκατομμύρια των χρηστών οι νέοι υποτελείς.
Η καπιταλιστική συσσώρευση, από την παραγωγή αγαθών και την έμμισθη εργασία είναι πολύ μικρότερη από την συσσώρευση που προέρχεται από υπηρεσίες, προσόδους, άδειες, τέλη, εργασίες που προσφέρονται δωρεάν (συχνά μέσα από την αμφίεση της συμμετοχής), και δεδομένων που εξορύσσονται και αντιμετωπίζονται σαν φυσικοί πόροι. Η Google κάνει δυνατή την αναζήτηση της πληροφορίας. Η Amazon βοηθά στον εντοπισμό των αντικειμένων, στην σύγκριση των τιμών και την αγορά τους. H Uber επιτρέπει σε αγνώστους, να μοιράζονται διαδρομές ενώ η Airbnb σπίτια. Όλα είναι δεδομένα που παράγονται, κυκλοφορούν, συλλέγονται και αναλόγως χρησιμοποιούνται, πάντα εν αγνοία των χρηστών που αποτελούν ένα ιδιόρρυθμο είδος εμπορεύματος. Σε σχέση με τα δεδομένα η Shoshana Zuboff στη μελέτη της «Καπιταλισμός της επιτήρησης» μας προσφέρει και μια ακόμα διάσταση του τεχνολογικού φεουδαλισμού, την στρατιωτική υπηρεσία. Όπως παλιά οι άρχοντες υπηρετούσαν τους βασιλιάδες, έτσι το Facebook και η Google συνεργάζονται με πανίσχυρα κράτη, μοιράζοντάς τους πληροφορίες, που τα ίδια απαγορεύεται από τους νόμους να τις συλλέξουν από μόνα τους. Ήδη η κατασκοπική διάσταση των δικτυωμένων τεχνολογιών είναι πλέον διάχυτη, διεισδυτική αλλά και αναπόφευκτη. Για την ώρα δεν έχουμε γίνει υποτελείς στους εκκολαπτόμενους άρχοντες. Παρόλα αυτά, η απόσταση μεταξύ ημών-φτωχών και της άρχουσας τάξης των ιδιοκτητών του κόσμου αυξάνεται με χαοτικούς ρυθμούς, υποβοηθούμενη από μια διαφοροποιημένη νομική αρχιτεκτονική που προστατεύει με κάθε δυνατό τρόπο, εταιρείες και ιδιοκτήτες ενώ εξαθλιώνει και φυλακίζει, την εργατική και κατώτερη τάξη.
Το πιο αγαπημένο είδος νερόμυλων βέβαια ήταν και είναι οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Η περίφημη αποσοβιετοποίηση της Ελλάδας π.χ. ξεκίνησε από τον πατέρα Μητσοτάκη και εξελίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ του αρχιερέα Σημίτη, που επίσης δεν ήξερε τίποτα από όσα συνέβαιναν. Στέρησε από τους μέσους Έλληνες σημαντικούς πόρους, χρήσιμους για την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Σήμερα, θα κληθούμε να πληρώσουμε τεχνητά πανάκριβο ρεύμα και αέριο για να πανηγυρίζουν οι μέτοχοι και τα στελέχη να δίνουν μεγαλοπρεπή μπόνους, στον εαυτό τους. Αύριο θα ακολουθήσει το νερό, η παιδεία και η υγεία. Στόχος είναι το λιγότερο δυνατό κράτος με υψηλή έμμεση φορολογία που θα επιδοτεί τα κέρδη της άρχουσας τάξης των ιδιοκτητών του κόσμου.
Η εξαθλίωση της ζωής του μεγαλύτερου ποσοστού των ανθρώπων έχει παρενέργειες όπως: τα αυξημένα ποσοστά αυτοκτονιών, την αύξηση του άγχους, της κατάθλιψης και της γενικευμένης χρήσης ναρκωτικών, σκληρότερων από τον ψυχαγωγικό μπάφο, την υπογεννητικότητα, την μείωση του προσδόκιμου της ζωής, τις κατεστραμμένες ή ιδιωτικοποιημένες υποδομές, το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων, υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, το μη πόσιμο νερό αλλά και τον μη αναπνεύσιμο αέρα.
Η χειρότερη όμως παρενέργεια, είναι η καταστροφή που προκαλείται στο περιβάλλον από την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπική δράση των μεγάλων εταιρειών, που κατά προτεραιότητα θεσμοθετείται η νομική προστασία τους. Αυτό που η Ναόμι Κλάιν το ονοματίζει, σαν καπιταλισμό της καταστροφής, στο βιβλίο της Δόγμα του Σοκ.
Σαν παράδειγμα, μπορούμε να δούμε την θανατοπολιτική στην αντιμετώπιση όλων των κυβερνήσεων του covid-19. Σε κάθε χώρα οι πολίτες βίωσαν ανεξέλεγκτους και πολλές φορές ηλίθιους περιορισμούς, της μορφής: το πρωί δεν κολλάει αλλά το βράδυ μετά τις εννιά πάντα κολλάει, συγκεντρώνεστε μέχρι έξι άτομα σαν οικογένεια, αλλά πρέπει να πάτε στο ραντεβού με το λεωφορείο, αγκαλιά σχεδόν με τον διπλανό. Μπορείτε να προσευχηθείτε καμμιά εικοσαριά μέσα στην εκκλησία, τόσοι επιτρέπονται από τους νόμους, αλλά κανείς δεν θα ελέγξει τον περίβολο που θα ‘χει δυο-τρεις χιλιάδες άφοβους-φοβισμένους πιστούς, αυτούς… ούτως ή άλλως τους προστατεύει ο καλός θεούλης. Ή όπως είπε φίλος δικηγόρος, κάποια στιγμή εξοργισμένος, θέλοντας να μου αποδείξει το καθεστώς ανελευθερίας που υπάρχει, ούτε σε χούντα οι πολίτες δεν ζητάνε την άδεια να βγουν από το σπίτι τους… Σ’ αυτό διαφώνησα μαζί του, στην σημερινή εποχή είναι περιττά τα τανκς, ο έλεγχος είναι διαρκής και τόσο προχωρημένος ώστε να είμαστε οι ελεγκτές, οι ελεγχόμενοι αλλά και ο έλεγχος. Το δεύτερο βήμα που έκαναν οι κυβερνήσεις, ήταν να δημιουργήσουν καινούργιες ΜΕΘ. Ο Κυμ Τσο Τάκι μάλιστα τις τριπλασίασε… μόνο που στην πορεία τσιγκουνεύτηκε να πάρει και γιατρούς για να καλύψουν τις ΜΕΘ, με συνέπεια, ο θάνατος να έχει πληρότητα 100%. Το χειρότερο ήταν ότι πολλοί δεν έφτασαν καν στις ΜΕΘ. Τρίτο βήμα ήταν, ψάχνουμε εναγωνίως για φάρμακα και περιέργως, ανακαλύπτονται τα λεγόμενα μονοκλωνικά φάρμακα σε χρόνο μηδέν. Κοστίζουν 1000 δολ. η δόση. Δυστυχώς για τους Αμερικάνους, είναι αυτά που κάνουν περδίκι τον Τραμπ σε πέντε μέρες, και γυρνά όλες τις ΗΠΑ θωπεύοντας κώλους έκπληκτων γυναικών, διαλαλώντας παντού ότι είναι ο καλύτερος, γιατί έχει στην αριστερή τσέπη του την λύση για την πανδημία… Αυτή που θα σώσει όλο τον κόσμο και είναι, τα εμβόλια που θα βγουν, έχει ήδη πληρώσει κάποια δις δολ. και τα ‘χει παραγγείλει, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί αργούν, μπορεί να είναι και σαμποτάζ των Αντίφα.
Το ίδιο έκανε και ο Κυμ Τσο Τάκι, αφού έκλεισε ένα εξαιρετικό ντιλ με τους κλινικάρχες… υποχρεώνοντάς τους… να δεχτούν διπλασιασμό των νοσηλίων, έκανε τα δημόσια νοσοκομεία μονής λειτουργίας, και αναρωτιόταν γιατί αργούν τόσο πολύ τα εμβόλια, μάλλον θα φταίνε οι λαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ.
Μέχρι που ήρθαν τα εμβόλια και ήρθε το φως. Όχι ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, κοντά στα οκτώ εμβόλια βγήκανε σε χρόνο ρεκόρ, μόλις έχασε ο Τραμπ τις εκλογές. Κανείς δεν φάνηκε να δίνει σημασία ότι όλα τα εμβόλια ήταν στην δεύτερη φάση των δοκιμών, άρα ήταν αδύνατο να ξέρει κάποιος επιστήμονας, για πόσο καιρό κρατά η ανοσία; Τι παρενέργειες προκαλεί σε όλες τις ηλικίες; Και τέλος ήταν τα μοναδικά εμβόλια, που πριν ολοκληρώσουν όλες τις φάσεις δοκιμών, εγκρίθηκαν σε χρόνο εξίσου ρεκόρ, για γενική χρήση σχεδόν υποχρεωτική. Μέσα σ’ όλα να προσθέσω ότι, νομικά ήταν απαλλαγμένες οι εταιρείες παραγωγής.
Τότε ο Κυμ Τσο Τάκι έστειλε άγημα να τα παραλάβει από τα σύνορα, αυτά καλέ, της γειτονικής χώρας που δεν έχει όνομα… Ήταν, μια βαλίτσα… Μετά άρχισε ο εμβολιασμός, εκεί φάνηκε ότι στην φωτιά, την κάνουν πρώτα τα ποντίκια. Διάφοροι μεγαλόσχημοι εμβολιάστηκαν παίρνοντας τη σειρά γερόντων και επειδή είμαστε μια χώρα μικρών ανθρώπων, το διαφήμισαν στα κοινωνικά δίκτυα, χωρίς να υπάρξει καμμιά νομική συνέπεια. Δυστυχώς οι παρενέργειες των εμβολίων δεν παρουσιάστηκαν σ’ αυτούς αλλά σε ανθρώπους παρόμοιας ηλικίας, της διπλανής πόρτας. Οι νεκροί συνέχισαν να αυξάνονται. Στο τέλος μετρήθηκαν στις τριάντα πέντε χιλιάδες στην ουσία όσοι και οι κάτοικοι της Κορίνθου. Αναρωτιέμαι, αυτά τα μονοκλωνικά αντισώματα γιατί δεν εγκρίθηκαν από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκου ή από τον ανάλογο Ελληνικό οργανισμό. Μαζί μ’ εμένα αναρωτιέται και εκείνος, ο εχθρός της αισθητικής των εστέτ πολιτικών, όλου του πολίτικαλ κορέκτ φάσματος δεξιά κι αριστερά του κέντρου, Πολάκης από τον Δεκέμβρη του 2020. Δήλωνε δε, αυτό που μου δήλωσε κάθε γιατρός που ρώτησα, ότι η θνησιμότητα θα ήταν κατά πολύ μικρότερη με μια δόση. Τουλάχιστον 8000 από τους νεκρούς, δεν θα πήγαιναν καν στο νοσοκομείο και για τους υπόλοιπους, θα μπορούσε ένα μη πιεσμένο νοσηλευτικό προσωπικό να παλέψει να τους σώσει με καλύτερους όρους. Το κόστος δεν θα ξεπερνούσε τα διακόσια με τριακόσια εκατομμύρια ευρώ. Και το σημαντικότερο δεν θα χρειαζόταν να κλείσει η κοινωνία και να διαλυθεί το ΕΣΥ.
Αντίθετα, από το πρώτο τρίμηνο του 2021 προστέθηκαν εννέα νέα μέλη στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων. Αυτό που συνιστά απόλυτη επιτυχία για τον καπιταλισμό της καταστροφής είναι η αξιοποίηση των κρίσεων, που δημιουργούν οι ίδιοι σε πλανητική κλίμακα. Είτε πρόκειται για την χρηματιστηριακή κρίση του 2008, σαν συνέπεια της ανθρώπινης απληστίας. Είτε πρόκειται για ανεξέλεγκτες φονικές πυρκαγιές, (Αυστραλία, Αμαζόνιος-Βραζιλία, Μάτι-Αθήνα) σαν συνέπεια της κλιματικής αλλαγής που είναι παρενέργεια πάλι, της ανθρώπινης απληστίας. Είτε πρόκειται για υγειονομική κρίση, σαν τον COVID-19, που προέκυψε από την αναγκαστική συμβίωση του ανθρώπου με ζώα της φύσης, γιατί εξαφανίζονται τα δάση, στο όνομα της αέναης ανάπτυξης και στην θέση τους φυτρώνουν κατοικίες ή άλλου είδους ανθρώπινες δραστηριότητες. Η απάντηση που επιφυλάσσει η άρχουσα τάξη των ιδιοκτητών του κόσμου βασίζεται στον ανεξέλεγκτο έλεγχο της προσωπικής μοίρας των φτωχών τα υπόλοιπα είναι business as usual.
Πριν από λίγο καιρό ανακοινώθηκε ότι τελείωσε η χαρτογράφηση του ανθρώπινου DNA, πράγμα που ανοίγει τον δρόμο προς προσωποποιημένες λύσεις στον τομέα των ιατρικών θεραπειών, αλλά και της καταπολέμησης των γηρατειών αρά και του φάσματος του θανάτου. Εν ολίγοις οι πλούσιοι, θα ζουν πολύ περισσότερο από τον μέσο άνθρωπο, σ΄ ένα περιβάλλον που θα δημιουργείτε με γνώμονα τις προσωπικές ανάγκες όσο τρελές κι αν είναι. Ενώ οι φτωχοί ακόμα και η μεσαία τάξη των μικροαστών θα οδηγείται στην συνεχόμενη υποβάθμιση της ζωής τους μέσα από συνθήκες ασφυκτικού προσωποποιημένου ελέγχου και χειραγώγησης. Αυτό που η κινεζούλα στο code bias δηλώνει ότι αν κάποιος κάνει φασαρίες συλλαμβάνεται αμέσως και τιμωρείται με κατ’ οίκων περιορισμό και κόψιμο της πρόσβασης σε διάφορες υπηρεσίες.
Είναι ένας πόλεμος που αργά ή γρήγορα θα εξαναγκαστούμε να κάνουμε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, για πολλούς, ίσως άνισος γιατί όλα τα μέσα είναι στην διάθεση των ιδιοκτητών του κόσμου. Το μόνο μας όπλο είναι το πλήθος, είμαστε πολλοί τόσο πολλοί, που στατιστικά η άρχουσα τάξη των ιδιοκτητών του κόσμου, είναι σαν παρενέργεια εμβολίου. Αυτό απαιτεί να υπάρξει μια μορφή παγκόσμιας ενότητας του λαϊκού κινήματος.
Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς, τα κράτη έχουν σύνορα μόνο για τους ανθρώπους, αυτό τα κάνει παρωχημένα. Ο λόγος είναι απλός, κάθε κράτος αναπαράγοντας την ίδια ταξική μορφή κοινωνίας, συγκρατεί το πρόβλημα μέσα στα σύνορά του. Έτσι κάθε μορφή αλλαγής της κοινωνίας, παραμένει απομονωμένη από τους υπόλοιπους κάτι που την καθιστά εύκολα ελέγξιμη. Η κατάντια της μετασοβιετικής Ρωσίας του Πούτιν και η μετατροπή, του Μαοϊκού κομμουνιστικού κόμματος της Κίνας στην μεγαλύτερη κρατική πολυεθνική εταιρία του κόσμου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Η σύγκρουση σήμερα δεν αφορά το δίλημμα δημοκρατία ή εκφασισμός.
Αν και εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους προοδευτικούς έχει ελάχιστο νόημα με δεδομένη την τεράστια δύναμη των ολιγαρχών, (τραπεζίτες, ΜΜΕ, κτηματομεσίτες, τρισεκατομμυριούχοι της τεχνολογίας, του ηλεκτρονικού εμπορίου αλλά και του άνθρακα). Κοιτώντας κάτω από την επιφάνεια ανακαλύπτουμε τον θεμελιώδη ρόλο του παγκόσμια δικτυωμένου επικοινωνιακού-κατασκοπευτικού καπιταλισμού στην επιδείνωση του λαϊκού θυμού και δυσφορίας. Πίσω από τον εκφασισμό της κοινωνίας κρύβεται η οικονομία η οποία μέσα από περίπλοκα δίκτυα παράγει ακραία ανισότητα στην λογική ο νικητής τα παίρνει όλα.
Η αριστερά που μπορεί να δημιουργήσει όρους κινήματος, είναι αδύναμη, γιατί πολλές φορές ομφαλοσκοπεί, αλλά και αποκομμένη, από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, το κυρίαρχο αφήγημα.
Η εικόνα ότι μπορεί να υπάρξει ένα συμβιβασμός, ανάμεσα στην εργατική τάξη και στους νέους κεφαλαιοκράτες, είναι τουλάχιστον απατηλή. Ο καπιταλισμός που περνά από το νεοφιλελεύθερο στάδιο της αγοράς, ήταν κακός και αποτυχημένος. Στο επόμενο στάδιο που μετασχηματίζεται σε νεοφεουδαλισμό μετατρέπεται σε δυστοπία.
Το μόνο που μας απομένει, είναι η ανατροπή του.
Αυτό προϋποθέτει την παγκόσμια ενότητα όλων, ανεξαρτήτου χρώματος, φύλου, θρησκείας, ιδεολογίας και κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Απαιτεί μόνο απ’ τον καθένα/μιά να σκοτώσει το εγώ του προς όφελος του ανθρώπου ως όντος. Πιστεύω ότι ο χρόνος μας δεν είναι υπέρ μας, η Γη μας το δείχνει με τον τρόπο της. Μας καλεί ν’ αποφασίσουμε, αν θα ζήσουμε μαζί της ή σε βάρος της.
Κανένας από τους τρόπους που οραματίζεται για το μέλλον η άρχουσα τάξη των ιδιοκτητών του κόσμου δεν είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμος, η ζωή ποτέ δεν θα γίνει όπως ήτανε ξανά. Αντίθετα, όσο περνά ο χρόνος, θα είναι πολύ χειρότερη απ’ ότι μπορούμε να διανοηθούμε κι αυτός είναι ένας ωραίος λόγος για να ξυπνήσουμε όλοι και να διεκδικήσουμε την ζωή μας, με αξιοπρέπεια και ελευθερία και όχι με όρους ελεημοσύνης ή ακόμα χειρότερης εκμετάλλευσης.
ΥΓ 1. Δύο επισημάνσεις σχετικές με τις παρακολουθήσεις-συνακροάσεις-επισυνδέσεις. Την πρώτη την κάνει ο Άρης Χατζηστεφάνου στο άρθρο του: «Και αν το Ισραήλ παρακολουθεί αυτούς που μας παρακολουθούν;11». Αναρωτιέται γιατί οι ΗΠΑ έβαλαν το PEGASUS και την NSO σε μαύρη λίστα, με την αιτιολογία ότι η εταιρία δρούσε ενάντια στα συμφέροντα εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Είχαν ήδη αγοράσει το PEGASUS, όταν παρατήρησαν ότι χώρες, οι οποίες παραδοσιακά στήριζαν τους Παλαιστίνιους, και φερόντουσαν να έχουν αγοράσει κι εκείνες το ανάλογο λογισμικό, άρχισαν να απέχουν από τις ψηφοφορίες ή να ψηφίζουν υπέρ του Ισραήλ στον ΟΗΕ, για θέματα που αφορούσαν τους Παλαιστίνιους. Το Citizen Lab δημοσίευσε μάλιστα και μια λίστα με τις χώρες αυτές και πρόκειται για την Ελλάδα, την Αρμενία, την Αίγυπτο, την Σαουδική Αραβία, το Ομάν, την Κολομβία, το Μεξικό, την Ινδία, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες και την Γερμανία. Αυτό τους έκανε να θεωρούν δεδομένο, ότι το Ισραήλ μέσα από «κερκόπορτες» του συστήματος, είχε κάποιου είδους πρόσβαση στα στοιχεία που συγκεντρώνονται μέσω των εργαλείων παρακολούθησης. Καταλήγοντας ότι αν επιβεβαιωθούν οι φόβοι των ΗΠΑ τότε το Ισραήλ παρακολουθεί όλους τους πελάτες του και στην συγκεκριμένη περίπτωση οι υπεύθυνοι της «εθνικής προδοσίας» δεν είναι αυτοί που παρακολουθούνται – εσωτερικοί εχθροί, αλλά αυτοί που παρακολουθούν. Τη δεύτερη την κάνω εγώ. Όλοι μεγαλώνοντας κάποια στιγμή έτυχε να διαβάσουμε τον Ζεράρ ντε Βιλιέ να περιγράφει τις περιπέτειες του ιδιώτη υπερκατάσκοπου πρίγκιπα, Μάλκο Λίνγκε και να νιώσουμε απόλυτα άσχημοι γιατί δεν είχαμε χρυσά μάτια. Ο S.A.S. κοινώς η Αυτού Υψηλότης, συνεργαζόταν με την ΣΙΑ, με την μορφή του ΣΔΙΤ ή του εργολάβου. Ήταν μια σχέση που βόλευε και τον Μάλκο, τα λεφτά ήταν πολύ περισσότερα και μαύρα, αλλά και την ΣΙΑ, γιατί σε περίπτωση στραβής η ίδια θα δήλωνε άγνοια. Κάτι ανάλογο έπαιξε και στην υπόθεση των παρακολουθήσεων-συνακροάσεων-επισυνδέσεων στην Ελλάδα του Κούλη, ο οποίος φυσικά και δεν ήξερε τίποτα… Μπορεί όντως να μην έχουν αγοράσει το αγορασμένο κατά την google, Predator. Είναι σαν τον αξονικό τομογράφο που αγοράζει ο άφραγκος φραγκάτος ιδιώτης, με δάνειο από την Εθνική. Το τοποθετεί στο άλφα νοσοκομείο το οποίο του παρέχει το προσωπικό για να το δουλέψει. Κάπως έτσι αγοράστηκε το Predator το οποίο λειτουργούν υπάλληλοι της Ε.Υ.Π. παρακολουθώντας ότι κινείται. Να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο λογισμικό χρησιμοποιείται συνήθως και κυρίως για εκβιασμούς…
ΥΓ. 2 Θρίαμβος το ΚΚΕ ανακάλυψε ότι παρακολουθείτε από το… 2016…
ΥΓ. 3 Στις 7 του Ιούνη ψηφίστηκε από το Γαλλικό κοινοβούλιο νόμος που επιτρέπει στους Γάλλους μπάτσους γ.δ. να γίνονται όποτε γουστάρουν δολοφόνοι. Αρκεί να μη τους αρέσει η φάτσα ή το χρώμα του δέρματος, του υποψήφιου θύματος. Επέκτεινε το δικαίωμα της χρήσης βίας σε δικαίωμα θανάτου. Δεν θα εκπλαγώ αν εμφανιστεί και ανάλογος νόμος στα δικά μας…
———
1. Gilles DeleuzeΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ TOY ΕΛΕΓΧΟΥ | Ελευθεριακή κουλτούρα | Αθήνα 2001
Το Α’ μέρος εδώ
