Τη Πέμπτη 16/10, στις 12.00, στα Πρόπύλαια στην Αθήνα και στη 13.00, στη Καμάρα στη Θεσσαλονίκη, πρωτοβουλίες φοιτητών – μαθητών, οργανώσεις και συλλογικότητες καλούν σε πανεκπαιδευτική πορεία διαδηλώνοντας ενάντια στις διαγραφές φοιτητών, τα πειθαρχικά συμβούλια, την ιδιωτική εκαπίδευση και γενικότερα τα δρακόντια μέτρα που “χτυπούν” τη δημόσια και δωρεάν παιδεία.
Τα καλέσματα:
Αθήνα:
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας:
Η παιδεία, ως κοινωνικό αγαθό, έχει γίνει εδώ και δεκαετίες στόχος μιας σειράς αναδιαρθρώσεων που αποσκοπούν στον πλήρη κρατικό έλεγχό της από την μια και στην κερδοφόρο εκμετάλλευσή της από το Κεφάλαιο από την άλλη.
Η στόχευση του Κράτους είναι διττή. Πρώτον, τα πανεπιστήμια δεν προσαρμόζονται απλώς στις ανάγκες των επιχειρηματικών συμφερόντων, αλλά θα πρέπει να μετατραπούν και τα ίδια σε επιχειρήσεις που θα λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους των αγορών. Στο “εξορθολογισμένο” πανεπιστήμιο, η μόρφωση πρέπει να είναι απλώς ένα εργαλείο για την οικονομική “ανάπτυξη”, που θα αποτελεί έναν προθάλαμο της αγοράς εργασίας, παράγοντας τα εξειδικευμένα στελέχη που αυτή χρειάζεται. Παράλληλα, ο ίδιος ο θεσμός του πανεπιστημίου θα πρέπει να βρίσκεται στις επιταγές του Κράτους και του Κεφαλαίου, με το έργο και την έρευνα που παράγει να μην υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας ή έστω αόριστα “την επιστήμη”, αλλά τα συμφέροντα αποκλειστικά των ίδιων. Έτσι, τα εργαστήρια και οι ερευνητές οφείλουν να αφιερώνουν πόρους και δυνάμεις για να παράγουν το ερευνητικό έργο ιδιωτικών εταιρειών και κρατικών θεσμών. Ειδικά στην εποχή μας που η επιστήμη και η εφαρμογή της στην τεχνολογία έχουν αναβαθμισμένο ρόλο, είναι απαραίτητο να τεθούν στις υπηρεσίες των κρατικών σχεδιασμών και της καταστολής, με το σύμπλεγμα των πολεμικών βιομηχανιών να έχει ενταχθεί μέσα στους ερευνητικούς σχεδιασμούς των πανεπιστημίων, τόσο σε πρακτικό επίπεδο, όσο και θεσμικά.
Σε αυτό το πλαίσιο ειδική αναφορά αξίζει να γίνει για τη συνεργασία των ελληνικών πανεπιστημίων με το κράτος του Ισραήλ, που εντάσσεται στην ευρύτερη προσπάθεια σύσφιξης της σχέσης του ελληνικού κράτους με το ισραηλινό, στο όνομα των γεωστρατηγικών σχεδιασμών και του “εθνικού συμφέροντος”. Έτσι, από το ΕΚΠΑ, το ΑΠΘ και το ΕΜΠ, μέχρι το Πανεπιστήμιο Πατρών, το ΠΑΔΑ και το ΔΠΘ, μια σειρά ιδρυμάτων έχει κατά καιρούς συνεργαστεί ή συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα από κοινού με Ισραηλινά πανεπιστήμια και θεσμούς, καθώς και με βιομηχανίες πολέμου όπως την Intracom.
Η δεύτερη βασική πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αποσκοπεί στην πλήρη πολιτική αποστείρωση του πανεπιστημίου, με το ίδιο να απεκδύεται πλήρως τα κοινωνικά χαρακτηριστικά τα οποία διαχρονικά είχε ενσωματώσει. Πιο συγκεκριμένα, το πανεπιστημιακό άσυλο μέσα από τον κοινωνικό του χαρακτήρα έχει αποτελέσει τόσο πεδίο πολιτικής δραστηριοποίησης και έκφρασης ευρύτερων κοινωνικών κομματιών που βρήκαν γόνιμο έδαφος εντός του, όσο και ορμητήριο αγώνων που έθεσαν τον ίδιο τον κόσμο του Κράτους και του καπιταλισμού στο στόχαστρο. Μέσω της κατάργησης και της προσπάθειας απονομιμοποίησης αυτού, το Κράτος θέλει να πετύχει ένα συνολικότερο πλήγμα στα κινήματα, θέλοντας να αναχαιτίσει έτσι οποιαδήποτε προοπτική ανατροπής της κατεστημένης τάξης πραγμάτων. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται και τα νέα πειθαρχικά μέτρα που ανακοινώθηκαν και ψηφίστηκαν, τα οποία ουσιαστικά ποινικοποιούν την ίδια την πολιτική δραστηριότητα και συλλογικοποίηση μέσα στις σχολές, απειλώντας μέχρι και με μόνιμη διαγραφή όσους και όσες υποπέσουν σε αυτό το “παράπτωμα”.
Από τη μεριά μας ως αναρχικοί και αναρχικές, φοιτητές και φοιτήτριες, θα πρέπει να κάνουμε τη στόχευση μας ξεκάθαρη. Υπερασπιζόμαστε την παιδεία πρωτίστως ως ένα κοινωνικό αγαθό, ένα αγαθό δηλαδή που θα πρέπει να γεννιέται, να αναπτύσεται και να επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία. Εν μέσω της ίδρυσης των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων και της κλιμάκωσης της καταστολής σε πρωτόγνωρα μεγέθη, ο αγώνας μας δε θα πρέπει να στοχεύει ούτε σε ένα απλώς κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ούτε σε κάποια συντεχνιακά αιτήματα, αλλά να παλέψει για μια νέου τύπου παιδεία που θα μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα σε μια νέου τύπου κοινωνία: μία ελευθεριακή παιδεία σε μια ελευθεριακή κοινωνία. Μέσα από την παρέμβασή μας στις σχολές και τους φοιτητικούς συλλόγους να προτάξουμε τον αδιαμεσολάβητο αγώνα και να ορίσουμε το εύρος του, ενάντια στην γραφειοκρατική λογική των κυρίαρχων δυνάμεων της αριστεράς, συνδέοντάς τον με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, έτσι ώστε να ανοίξει ως δρόμος για ευρύτερες απαιτήσεις που συμπεριλαμβάνουν το σύνολο της καθημερινότητας και του φυσικού κόσμου. Θέτοντας τους στόχους ενός φοιτητικού κινήματος που θα είναι πραγματικά ακηδεμόνευτο, επικίνδυνο, και επαναστατικό.
ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ
ΟΥΤΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ
ΕΣΤΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ
Αποβολή (Α/Α Μαθητική Ομάδα):
Ολοι/ες στην πανεκπαιδευτική πορεία στις 16/10
Με συνελεύσεις, πορείες και καταλήψεις να κάνουμε το μαθητικό κινήμα ξανά εχθρικό προς κράτος και κεφαλαίο
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ
Αποβολή
EEK:
Θεσσαλονίκη:
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών “Quieta Movere”:
ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ: Πέμπτη 16/10 Καμάρα | 13:00
Καθημερινά γίνεται όλο και εμφανής η σταδιακή μετατροπή της παιδείας και ιδιαίτερα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο,ενώ το πανεπιστήμιο ως κοινωνικός χώρος ολισθαίνει σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον όπου η πολιτική δράση ποινικοποιείται και καταστέλλεται.Αυτή η τόσο καταπιεστική και αποπνικτική συνθήκη δεν αποτελεί κεραυνός εν αιθρία αλλά έχει την ρίζα της στις αναδιαρθρώσεις των τελευταίων ετών.
Το πανεπιστήμιο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και οι συνέπειές του είναι έκδηλες πλέον σε κάθε έκφανση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.Αρχικά,η γνώση δεν λογίζεται ως κοινωνικό αγαθό με σκοπό την αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου και την βελτίωση της κοινωνίας,αντίθετα υπόκειται σε εμπόρευμα με σκοπό το κέρδος και το συμφέρον των επιχειρήσεων,που πλέον δρουν ανενόχλητες εντός των σχολών μας. Από τα προγράμματα σπουδών,τα οποία δομούνται για την εξυπηρέτηση των “αναγκών” της αγοράς,τα επί πληρωμή ξενόγλωσσα προπτυχιακά που παρουσιάζονται ως “χέρι βοηθείας” για τους πανεπιστημιακούς προϋπολογισμούς,οι οποίοι διαχρονικά χρηματοδοτούνται μέχρι τα ερευνητικά προγράμματα με αντικείμενο τα συμφέροντα της πολεμικής βιομηχανίας και των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους,γίνεται αντιληπτό πως κάθε τμήμα εκπαιδευτικής διαδικασίας μεταμορφώνεται σε ευκαιρία για το κεφάλαιο. Πιο συγκεκριμένα στο όνομα της “στρατηγικής συνεργασίας” μεταξύ του ελληνικού κράτους και του γενοκτονικού ισραηλινού,πληθώρα ελληνικών πανεπιστημίων μεταξύ αυτών το ΑΠΘ και το ΠΑ.ΜΑΚ έχουν συνάψει μνημόνια συνεργασίας με στόχο την προώθηση του “ερευνητικού έργου”, ενώ στην πραγματικότητα και με απροκάλυπτο τρόπο συνδράμουν στην ανάπτυξη πολεμικού υλικού για λογαριασμό ισραηλινών πολεμικών εταιρειών, συμβάλλοντας στην γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού.
Το κράτος όμως γνωρίζει πολύ καλά,πως για να μπορέσει να εκπληρώσει τα σχέδιά του απαιτείται η οχύρωση του,τόσο σε θεσμικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Αυτή του την ανάγκη έρχονται να καλύψουν τα πρόσφατα αντιεκπαιδευτικά νομοσχέδια,ώστε η ανάδυση κάθε ανατρεπτική φωνής και αντίστασης να καταστέλλεται κατά την γέννησή της. Με την κατάργηση του ασύλου και την είσοδο των μπάτσων μέσα στις σχολές,έχει ανοίξει πλέον ο δρόμος ώστε κάθε εμπόδιο που στήνει το φοιτητικό κίνημα να συνθλίβεται από την καταστολή, με πρόσφατο παράδειγμα την χθεσινή έφοδο των μπάτσων στην Αρχιτεκτονική σχολή του ΕΜΠ για το σπάσιμο της κατάληψης και την σορά συλλήψεων από τα ένστολα καθάρματα. Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση και λογική κινείται το πρόσφατο νομοσχέδιο που προβλέπει ποινές οριστικής διαγραφής μέσω των πειθαρχικών συμβουλίων και σχέδια ασφαλείας-καταστολής για την εγκατάσταση καμερών και ελεγχόμενων δομών εισόδου στον πανεπιστημιακό χώρο.
Πρώτος στόχος από την πλευρά του κράτους είναι η υλοποίηση του νόμου για τις διαγραφές εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών τους επόμενους μήνες. Μπροστά σε έναν όλο και πιο ασφυκτικό κλοιό,κάνουμε γνωστό πως δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, την εξαθλίωση και την καταπίεση που επιβάλλουν το κράτος και κεφάλαιο, μόνη διέξοδος αποτελεί η οργάνωση και ο αγώνας. Μέσα από ένα φοιτητικό κίνημα ακηδεμόνευτο και μαχητικό που θα βάλει φωτιά στα σχέδια στα κρατικά σχέδια,χαράζοντας την προοπτική για μία άλλη εκπαίδευση σε μία άλλη κοινωνία.
ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ
ΟΥΤΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ
ΕΣΤΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ




