Διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για τις 5 νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα, Σάββατο 14/2

Αθήνα: Στις 12:00 στα Προπύλαια

Θεσσαλονίκη: Στις 12:30 στο Άγαλμα Βενιζέλου

ΑΘΗΝΑ

Αυτά που το προλεταριάτο κατέκτησε με το αίμα του, μόνο με το αίμα του μπορεί να τα υπερασπίσει!

Όλες και όλοι στους δρόμους! Για τις εργάτριες, τις μάνες, τις μετανάστριες, τις γυναίκες του μόχθου και της βιοπάλης, για τις γυναίκες του αγώνα και της αντίστασης

Για την εργατική τάξη, το πολυεθνικό προλεταριάτο, τον εργαζόμενο λαό, τους μοναδικούς παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου

Οργή προκαλεί η νέα μαζική εργοδοτική δολοφονία, αυτή τη φορά στο κάτεργο της βιομηχανίας μπισκότων Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου 5 εργάτριες βρήκαν φρικτό θάνατο και 7 τραυματίστηκαν ύστερα από έκρηξη που προκάλεσε τεράστια πυρκαγιά. Σε αυτήν την “εταιρεία πρότυπο του ελληνικού επιχειρείν” όπως την παρουσίαζαν κυβέρνηση και αστικά ΜΜΕ, την εταιρεία με τις στενές σχέσεις με κυβερνητικούς παράγοντες, στην οποία όπως καταγγέλλουν τα εργατικά συνδικάτα κανένας έλεγχος δεν είχε πραγματοποιηθεί από τις αρμόδιες αρχές παρά τις κραυγαλέες ελλείψεις ασφαλείας, ενώ ο συνδικαλισμός ήταν ουσιαστικά απαγορευμένος και 12 εργάτες/τριες δούλευαν στις 4 τα ξημερώματα για “να βγουν τα χρονοδιαγράμματα”.

Μια μαζική δολοφονία, άμεσο αποτέλεσμα της ολοένα και πιο εντατικοποιημένης εργασίας, των ελαστικών ωραρίων, των ελλιπών μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς. Μια μαζική δολοφονία στο βωμό της καθημερινής πάλης επιβίωσης της εργατικής τάξης, την ώρα που η ακρίβεια θεριεύει και ο πραγματικός μισθός μειώνεται, την ώρα που ο συνδικαλισμός και η απεργία ποινικοποιείται, την ώρα που η κρατική τρομοκρατία οξύνεται και η φασιστικοποίηση γενικεύεται δολοφονώντας εν ψυχρώ μετανάστριες και παιδιά στα θαλάσσια σύνορα.

Αυτή είναι η κανονικότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης για την οποία επιχαίρουν με θράσος ο ΣΕΒ, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, ο πρωθυπουργός και οι εκάστοτε υπουργοί Εργασίας και Ανάπτυξης: Η κανονικότητα των νεκρών (201 το 2025) και σακατεμένων εργατ(ρι)ών, η ανάπτυξη των πετσοκομμένων εργασιακών δικαιωμάτων, η ανάπτυξη της υποτιμημένης γυναικείας εργασίας και των μεροκάματων πείνας. Αυτήν ακριβώς που εγγυώνται οι νομοί Χατζηδάκη, Γεωργιάδη, Κεραμέως, τα μνημόνια και οι οδηγίες της ΕΕ. Αυτήν ακριβώς που υπερασπίζονται με περίσσα ταξική αλαζονεία ακόμα και αυτήν την ώρα οι κυβερνώντες μιλώντας “για λίγους νεκρούς το χρόνο σε εργατικά δυστυχήματα” όσο και η αστική δικαιοσύνη που έσπευσε να αφήσει ελεύθερο και χωρίς όρους τον καπιταλιστή ιδιοκτήτη της Βιολάντα Τζιωρτζιώτη.

Έτσι κινούνται τα γρανάζια της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Από τους σιδηροδρόμους ως τις ταχυμεταφορές και από τις οικοδομές ως τα Ναυπηγεία. Αυτό θα πει κυνήγι του μέγιστου κέρδους. Την ώρα που το 2025 τα κέρδη της Βιολαντα έφταναν στα ύψη, την ώρα που το κράτος δαπανά δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς και δίνει γη και ύδωρ σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ισραήλ, δεν υπήρχε διαθέσιμο ούτε ένα ελάχιστο κονδύλι για στοιχειώδεις προδιαγραφές ασφαλείας και 12 εργάτες/τριες έπρεπε να δουλεύουν μέσα στα ξημερώματα.

Ειδικότερα όσον αφορά την υποτίμηση της γυναικείας εργασίας, αυτή παραμένει δομική, θεμελιωμένη σε πατριαρχικές ιεραρχήσεις που καθιστούν τις γυναίκες ακόμα πιο εκτεθειμένες, ακόμα πιο επισφαλείς, ακόμα πιο αναλώσιμες. Το καπιταλιστικό έγκλημα στη Βιολάντα είναι ως προς αυτό απόλυτα ενδεικτικό. Οι δολοφονημένες εργάτριες κουβαλούσαν στους ώμους τους τόσο το βάρος της μισθωτής εργασίας όσο και το αόρατο φορτίο της οικιακής και της μητρικής φροντίδας. Ήταν μανάδες που εργάζονταν νυχτερινή βάρδια για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους και την ίδια στιγμή, καλούνταν την ημέρα να επιτελούν την αόρατη στον καπιταλισμό και την πατριαρχία οικιακή και μητρική εργασία, χωρίς καμία ουσιαστική θεσμική αναγνώριση και προστασία.

Σε μια συγκυρία όπου ο θάνατος ή το σακάτεμα την ώρα της δουλειάς έχουν μετατραπεί σε καθημερινότητα, σε μια συγκυρία, όπου η ακρίβεια, τα υψηλά ενοίκια, τα τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα και η εξατομίκευση της εργασίας μετατρέπουν την ζωή μας σε παιχνίδι επιβίωσης, η ταξική και γυναικεία οργάνωση και οι δυναμικοί εργατικοί αγώνες αποτελούν για την τάξη μας όρο επιβίωσης.

Να οργανωθούμε συλλογικά και να αντεπιτεθούμε με όλα τα όπλα που διαθέτει η φαρέτρα της ταξικής πάλης απέναντι στους γδάρτες των ζωών μας. Να οργανωθούμε στα σωματεία μας, να απεργήσουμε, να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες μας, να επιστρέψουμε τη βία στο κεφάλαιο, τα αφεντικά και το κράτος τους.

Όλες/οι στη Διαδήλωση για τις δολοφονημένες εργάτριες της Βιολάντα προς το υπ. Εργασίας και τον ΣΕΒ [Σάββατο 14/ Προπύλαια 12μμ]

ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΚΡΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΣΦΑΓΕΙΟ

ΒΙΟΛΑΝΤΑ -ΧΙΟΣ -ΤΕΜΠΗ- ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(ρι)ών)

ΣΤΙΣ ΠΟΣΕΣ ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΧΟΡΤΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ;

Σάββατο 12/2 – 12:00 – Προπύλαια
Πορεία προς το Υπουργείο Εργασίας & τον ΣΕΒ

Εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ, Τρίκαλα: 5 νεκρές εργάτριες. Πέντε γυναίκες της τάξης μας που δεν «έφυγαν ξαφνικά», δε «στάθηκαν άτυχες», δε βρέθηκαν απλώς στο «λάθος σημείο». Πέντε ζωές που συνθλίφτηκαν μέσα σε έναν κόσμο όπου η κερδοφορία προηγείται της ασφάλειας, η πειθαρχία προηγείται της αξιοπρέπειας και η σιωπή επιβάλλεται ως όρος επιβίωσης.

Η δολοφονία αυτή δεν είναι ένα τραγικό συμβάν έξω από την κανονικότητα. Είναι η ίδια η κανονικότητα του καπιταλισμού. Είναι η ωμή υπενθύμιση ότι για τα αφεντικά και το κράτος, οι ζωές μας κοστολογούνται. Ότι η εξάντληση, η εντατικοποίηση, η πίεση, οι ελλείψεις σε μέτρα προστασίας, η εργοδοτική αυθαιρεσία, δεν είναι «παραλείψεις», αλλά δομικά στοιχεία ενός συστήματος που λειτουργεί με όρους εκμετάλλευσης μέχρι τέλους.

Δεδομένου ότι μέσα σε έναν μόνο χρόνο μετράμε πάνω από 200 νεκρά εργαζόμενα, γίνεται ξεκάθαρο ότι δε μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά αλλά για μια διαρκή ταξική σφαγή. Ένα σύστημα που θεωρεί αναλώσιμα όσα ζουν από το μισθό τους, που μετράει την ανθρώπινη ζωή με όρους κόστους και παραγωγικότητας. Και αν αυτή είναι η συνθήκη για την εργατική τάξη συνολικά, πόσο μάλλον για τις γυναίκες της τάξης μας, που βρίσκονται σταθερά στις πιο επισφαλείς, κακοπληρωμένες και εντατικοποιημένες θέσεις εργασίας. Η πατριαρχία και ο καπιταλισμός συμπλέκονται: Οι γυναίκες εργαζόμενες φορτώνονται ταυτόχρονα την εκμετάλλευση στον χώρο δουλειάς και το βάρος της απλήρωτης φροντίδας στο σπίτι. Μαθαίνουμε από μικρές να αντέχουμε, να μη διαμαρτυρόμαστε, να μη «δημιουργούμε πρόβλημα», να ευγνωμονούμε για το μεροκάματο. Αυτή η έμφυλη πειθάρχηση είναι το λίπασμα της εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Όταν οι εργαζόμενες φοβούνται να μιλήσουν για τις συνθήκες εργασίας, αλλά ακόμη κι όταν τις καταγγέλουν, τις αγνοούν επιδεικτικά, όταν τις περισσότερες φορές η καταγγελία ισούται με απόλυση, όταν η επιθεώρηση εργασίας εμφανίζεται μόνο στα χαρτιά και η μπατσαρία λειτουργεί ως μηχανισμός προστασίας της «ομαλής λειτουργίας» της επιχείρησης, τότε δεν μιλάμε για ατύχημα. Μιλάμε για έναν ολόκληρο μηχανισμό συνενοχής που δολοφονεί. Ένα πλέγμα εξουσίας που πειθαρχεί τα σώματα, φιμώνει τις φωνές και μετατρέπει την ανάγκη για επιβίωση σε εργαλείο εκβιασμού.

Ο καπιταλισμός δε δολοφονεί ουδέτερα. Δολοφονεί ταξικά και έμφυλα. Δολοφονεί εκείνες που δεν έχουν εναλλακτικές, που δεν έχουν «πλάτες», που ζουν από το μισθό τους. Δολοφονεί τα σώματα που αναγκάζει να τον συντηρούν. Και έπειτα βαφτίζει το θάνατο «ατύχημα», «μοιραίο περιστατικό», «ατυχή συγκυρία».
Ως φεμινιστική συλλογικότητα από τα κάτω, αρνούμαστε αυτή τη γλώσσα. Αρνούμαστε τη λήθη. Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η μισθωτή σκλαβιά είναι φυσικός νόμος.

Η οργή μας δεν είναι ξέσπασμα, είναι πολιτική στάση. Είναι η άρνηση να συνεχίσουμε να ζούμε και να δουλεύουμε με σκυμμένο το κεφάλι, περιμένοντας πότε θα έρθει η σειρά μας.

Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο κράτος που εμφανίζεται ως «εγγυητής της νομιμότητας» ενώ στην πράξη εγγυάται την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι η «δικαιοσύνη» τους θα αποδώσει δικαιοσύνη για τις ζωές της τάξης μας. Η δική μας δύναμη βρίσκεται στην οργάνωση από τα κάτω, στην αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων, στη συλλογική διεκδίκηση, στη φεμινιστική και ταξική αυτοοργάνωση μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς.

Απέναντι στη βία της εκμετάλλευσης, αντιτάσσουμε τη συλλογική μας παρουσία. Απέναντι στην τρομοκρατία της απόλυσης, αντιτάσσουμε τη δύναμη της αλληλεγγύης.
Απέναντι στην πατριαρχική σιωπή, υψώνουμε φωνή.

Οι ζωές μας μετράνε περισσότερο από τα κέρδη τους. Οι νεκρές εργάτριες της Βιολάντα, Βασιλική Σκαμπαρδώνη, Έλενα Κατσαρού, Σταυρούλα Μπουκοβάλα, Αναστασία Νάσιου και Αγάπη Μπουνόβα δεν θα γίνουν ακόμη ένας αριθμός σε μια στατιστική. Θα γίνουν λόγος να οργανωθούμε, να διεκδικήσουμε, να συγκρουστούμε με ένα σύστημα που μας θέλει φθηνές, πειθαρχημένες και αναλώσιμες.

Καμία ειρήνη με τα αφεντικά.
Καμία ανοχή στην εργοδοτική τρομοκρατία.
Θα μας βρίσκετε απέναντι σε κάθε ταξικό και έμφυλο έγκλημα.

Γιατί η θλίψη μας γίνεται οργή.
Και η οργή μας γίνεται αγώνας.

Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

Φεμινιστική Συλλογικότητα από τα Κάτω

Συγκεντρώσεις/πορείες για την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στα κάτεργα της βιομηχανίας “Βιολάντα” στα Τρίκαλα

ΣΑΒΒΑΤΟ 14/2:

ΑΘΗΝΑ | 12:00, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | 12:30, ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ – ΛΑΕ ΧΤΥΠΑ – ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΜΕ ΑΙΜΑ – ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΟΛΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

Άλλο ένα εργοδοτικό έγκλημα προστίθεται στη μακρά λίστα των δολοφονημένων της τάξης μας. Τα ξημερώματα, περίπου στις 4 π.μ., ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε στο εργοστάσιο μπισκοτοβιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, που λειτουργεί σε 24ωρη βάση, και εξελίχθηκε σε εκτεταμένη πυρκαγιά. Στη βάρδια βρίσκονταν 15 εργαζόμενες και εργαζόμενοι, εκ των οποίων 13 εντός του εργοστασίου την ώρα της έκρηξης. Μετά τις τέσσερις νεκρές εργάτριες που εντοπίστηκαν, ανασύρθηκε τελικά νεκρή και η πέμπτη εργάτρια που αγνοούνταν, την ίδια ώρα που υπάρχουν τουλάχιστον εφτά τραυματίες στο νοσοκομείο. Άλλο ένα καπιταλιστικό έγκλημα βαφτίζεται «ατύχημα» από τους χαρτογιακάδες για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες, την στιγμή που ο πρώην περιφερειάρχης προκλητικά δηλώνει ότι «έπαθε ζημιά η επιχειρηματικότητα».

Οι εργαζόμενοι/ες και τα σωματεία της περιοχής προειδοποιούσαν για τις συνθήκες εργασίας πριν συμβεί το μοιραίο. Όμως η απάντηση που παίρναν ήταν σιωπή, αδιαφορία και απειλές. Διότι οι καπιταλιστές και τα τσιράκια τους βλέπουν τις ζωές των εργαζόμενων σαν αριθμούς: άλλοτε κέρδος, άλλοτε ζημιά και πάντα θα τα βάζουν στη ζυγαριά.

Ο θάνατός τους δεν είναι μεμονωμένο ή «άτυχο» περιστατικό. Μόνο μέσα στο 2025, οι νεκροί/ες εν ώρα εργασίας ξεπέρασαν τους 200, την ίδια στιγμή που οι επιχειρήσεις και τα αφεντικά μετρούσαν αυξημένα κέρδη και μιλούσαν για «ανάπτυξη» πάνω στο αίμα της εργατικής τάξης και του λαού. Είναι συνέχεια μιας μαύρης στατιστικής που επιβεβαιώνει την αναλώσιμη αντιμετώπιση της εργατικής τάξης και του λαού από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Είναι αποτέλεσμα της εντατικοποίησης και της έλλειψης μέτρων προστασίας που μετατρέπουν τις σκαλωσιές, τα λιμάνια, τα εργοστάσια και τα εργοτάξια σε αιματοβαμμένους βωμούς κέρδους. Ατυχήματα που συνεχίζουν και αυξάνονται όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη εντατικοποιεί την εργασία παραβλέποντας τα “κοστοβόρα” μέτρα ασφαλείας.

Την ώρα που οι εργάτριες και οι εργάτες πληρώνουν με τη ζωή τους τα κέρδη των βιομηχάνων, η πραγματικότητα των ασφυκτικών συνθηκών εργασίας καθορίζεται από την ασυδοσία των εργοδοτών, των πάσης φύσεως εργολάβων που λειτουργούν με τους δικούς τους “νόμους” αλλά και την ίδια την κυβέρνηση που δίνει “γη κ ύδωρ” στους ντόπιους και ξένους επενδυτές κάνοντας τα στραβά μάτια στις αντεργατικές τους τακτικές. Το κράτος και οι κυβερνήσεις του διαμορφώνουν συνειδητά το πλαίσιο για την περαιτέρω υποβάθμιση των εργατικών δικαιωμάτων και την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης, με χαρακτηριστικό τον τελευταίο νόμο-γκιλοτίνα για το 13ωρο. Είναι οι ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές, που θυσιάζουν την ανθρώπινη ζωή στο βωμό του κέρδους και οι οποίες έφεραν και το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τεμπη, ως αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ που οδήγησε στην υποβάθμιση των σιδηροδρόμων λόγω ελλιπής συντήρησης, απολύσεων, μειώσεων των μισθών, αυξήσεων στις τιμές των εισιτηρίων και ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους επιβάτες.

Όσο και να θέλουν να μας πείσουν για την επίπλαστη φούσκα της οικονομίας, με τα εφήμερα μεροκάματα, την ψευτοεπιδοματική πολιτική και τις αναντίστοιχες αυξήσεις των μισθών, εμείς σαν εργάτες και εργάτριες ξέρουμε καλά τι πάει να πει να δουλεύεις ασταμάτητα για 30 και 40 ευρώ μέσα στην ανασφάλεια, το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας. Ξέρουμε καλά πως οι ίδιοι νόμοι είναι που έχουν ξεχειλώσει τα ωράρια μας, έχουν μετατρέψει την εργασία μας σε ένα είδος όλο και πιο φτηνό, όλο και πιο εύπλαστο για τις ανάγκες της κερδοφορίας των αφεντικών. Ξέρουμε καλά πως αυτοί, οι ίδιοι νόμοι, είναι που μας έχουν κάνει να φοβόμαστε να διεκδικήσουμε ακόμα και τα στοιχειώδη υπό το φόβο της ανεργίας, σε ένα περιβάλλον πλήρους απελευθέρωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και στοχοποίησης της απεργίας.

Μέσα σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και γενικευμένης επίθεσης στο εργατικό εισόδημα και τη ζωή μας, όπου λαϊκές ανάγκες και πολιτική προστασία θυσιάζονται για την πολεμική προετοιμασία, τέτοια εγκλήματα δεν είναι «παρεκκλίσεις» αλλά οργανικό στοιχείο του συστήματος. Ενός συστήματος που τρέμει όταν ορθώνονται μαζικοί εργατικοί αγώνες όπως αυτοί σε ΒΦΛ, Cosco, Πετρέλαια Καβάλας, e-Food, Wolt, Λάρκο, Μαλαματίνα, Ναυπηγεία, Μανωλάδα, οι οποίοι, παρά τις αντιφάσεις και τα όρια που συνάντησαν, κατάφεραν να αναστείλουν ή και να ακυρώσουν αρκετές αντισυνδικαλιστικές ρυθμίσεις, να επιβάλουν -σε κάποιες περιπτώσεις – την υποχώρηση των εργοδοτών, να εμπνεύσουν χιλιάδες εργαζομένους, να κερδίσουν συλλογική εμπειρία για όλη την εργατική τάξη.

Αγώνες οι οποίοι καταφέρνουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Μπαίνουν ανάχωμα στις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, στην ταξική βία της ακρίβειας και την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες, στη λεηλασία της φύσης και την καταστροφή του αγροτικού τομέα, φωτίζοντας τον κοινό τους πυρήνα: τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Σε αυτό το έδαφος, άμεσο καθήκον του εργατικού-λαϊκού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, είναι η ανάδειξη του βαθιά ταξικού χαρακτήρα των θεσμών της αστικής τάξης και των πολέμων της, καθώς και η συνειδητή διάρρηξη της κοινωνικής ειρήνης που αυτοί απαιτούν, μέσα από την οργάνωση και την ρήξη με τα αστικά συμφέροντα.

Η ταξική πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων της τάξης μας και την απόδοση δικαιοσύνης πρέπει να συνδεθεί με τους καθημερινούς μας αγώνες. Πρέπει να συνδέσουμε τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη που ξεπήδησε με αφορμή το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών με τους αγώνες ενάντια στις πολιτικές που διαλύουν τα δημόσια αγαθά και τα λαϊκά κεκτημένα. Τους αγώνες ενάντια στις πολιτικές της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης. Στις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων που διαλύουν τις δημόσιες υπηρεσίες και οδηγούν σε εγκλήματα όπως αυτό των Τεμπών, στην ακρίβεια που μαστίζει τα λαϊκά νοικοκυριά τα οποία πλέον δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα, στις πολιτικές που καταπατούν τις νίκες του εργατικού κινήματος και ανοίγουν τον δρόμο για εργοδοτικές αυθαιρεσίες και εργατικά ατυχήματα. Στις πολιτικές αυτού του αστικού κράτους, που την ίδια στιγμή που συμβαίνουν τα παραπάνω συνεχίζουν να δίνουν υπέρογκα ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και να εμβαθύνουν την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απάντηση μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη.

Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Τα μεγαλοαφεντικά και το πολιτικό τους επιτελείο οργανώνουν χωρίς δυσκολία την επίθεσή τους μέσω του «ιερατείου» των αγορών, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΣΕΒ. Αντίθετα, η οργάνωση του λαού και της εργατικής τάξης δεν είναι δεδομένη, παρότι βιώνουμε τις ίδιες συνθήκες: μισθούς που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση, ενοίκια που απορροφούν το 40-50% του εισοδήματος, «ατυχήματα» που είναι στην πραγματικότητα δολοφονίες στους χώρους δουλειάς, πλειστηριασμούς και δυσβάσταχτα έξοδα. Μας έχουν πείσει ότι όλα αυτά είναι ατομικά προβλήματα, την ίδια στιγμή που το αδιάκοπο μακελειό στους χώρους εργασίας αποκαλύπτει τον συλλογικό χαρακτήρα της επίθεσης. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντησή μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη: να υψώσουμε τοίχος προστασίας των εργατικών μας δικαιωμάτων, να οργανωθούμε στους χώρους δουλειάς, να μαζικοποιήσουμε και να υπερασπιστούμε τα ταξικά σωματεία. Γιατί πλέον δεν πρόκειται απλώς για διεκδίκηση, αλλά για ζήτημα επιβίωσης των εργαζόμενων μαζών και του λαού. Μόνο ο κόσμος της δουλειάς, οι άνθρωποι του μόχθου και της αλληλεγγύης, εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες μπορούμε να βάλουμε ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου και την εκμετάλλευση των αφεντικών.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Για κάθε νεκρό της Τάξης μας θα ζητήσουμε λογαριασμό.

Να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο.

ΔΥΝΑΤΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ – ΕΡΓΑΤΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ – ΕΡΓΑΤΡΙΑ.

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Στηρίζουμε και καλούμε στη διαδήλωση για τις δολοφονημένες εργάτριες του εργοστασίου Βιολάντα στα Προπύλαια, το Σάββατο 14/2 στις 12:00.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26 Γενάρη, επτά εργαζόμενοι τραυματίζονται και πέντε εργάτριες χάνουν τη ζωή τους μετά από έκρηξη που σημειώθηκε στο εργοστάσιο Βιολάντα, στα Τρίκαλα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η έκρηξη σημειώθηκε στο υπόγειο του εργοστασίου και μονάχα οι εργαζόμενοι που ήταν σε διάλειμμα ή κοντά στην είσοδο κατάφεραν να σωθούν/γλυτώσουν. Η σφοδρότητα της έκρηξης ήταν τόσο μεγάλη που το εργοστάσιο «κόπηκε» στα δύο, ενώ η φωτιά έκαιγε για ώρες.

Εν έτη 2026, μία εταιρία που θεωρείται από κυβερνητικούς εκπροσώπους και συστημικά ΜΜΕ ως «καινοτόμα»/πρότυπο/νέας γενιάς, δεν διαθέτει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας και ασφάλειας για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες του. Πανομοιότυπα άρθρα δημοσιεύονται στο διαδίκτυο διαφημίζοντας την επιχειρηματικότητα του ιδρυτή και διευθύνοντος συμβούλου, Κωνσταντίνου Τζιωρτζιώτη, χωρίς βέβαια να παραλείπουν να μιλήσουν υποκριτικά για την «τραγικότητα του δυστυχήματος».

Ένα ακόμα δυστύχημα που προστίθεται στη μακριά λίστα των εργοδοτικών δολοφονιών. Αυτή η μαύρη λίστα είναι πάντοτε ελλιπής και παραπλανητική, καθώς τα περισσότερα ατυχήματα ή δυστυχήματα που γίνονται εν ώρα εργασίας και οφείλονται σε εργοδοτική αμέλεια ή ελλειπή μέτρα ασφαλείας και προστασίας των εργαζομένων, δηλώνονται με άλλα, αδιευκρίνιστα, αίτια.

Οι ελλείψεις αυτές δεν είναι ούτε αποτέλεσμα αμέλειας ενός ατόμου, ούτε οφείλονται σε «ανθρώπινο λάθος». Γίνονται εν γνώση των αφεντικών και συστηματικά, με στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους των εταιριών.

Για εμάς οι δολοφονημένες εργάτριες και οι δολοφονημένοι εργάτες δεν είναι απλά αριθμοί σε μια λίστα, είναι άνθρωποι που μια μέρα πήγαν στην δουλεία και δεν ξαναγυρίσαν πίσω. Εκείνο το 8ωρο, εκείνη η νυχτερινή βάρδια σε εργοστάσιο, εκείνες οι στιγμές στον δρόμο με το μηχανάκι ή πάνω στην σκαλωσιά του εργοτάξιου βαφτήκαν με αίμα. Και έμειναν χαραγμένες στο ημερολόγιο να μας υπενθυμίζουν ότι στο βωμό του κέρδους οι ανθρωπινές ζωές δεν έχουν καμία αξία για τα αφεντικά.Ο ταξικός πόλεμός είναι εδώ

Η Αγάπη Μπουνόβα, Βασιλική Σκαμπαρδώνη, Έλενα Κατσαρού, Σταυρούλα Μπουκουβάλα, Αναστασία Νασιού έφυγαν για τη δουλειά τους, και δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι.

Στηρίζουμε και καλούμε στη διαδήλωση για τις δολοφονημένες εργάτριες του εργοστασίου Βιολάντα στα Προπύλαια, το Σάββατο 14/2 στις 12:00.

Καμία ειρήνη με τα αφεντικά. Καμία ανοχή στην εργοδοτική τρομοκρατία. Θα μας βρίσκετε απέναντι σε κάθε ταξικό και έμφυλο έγκλημα.
Γιατί η θλίψη μας γίνεται οργή. Και η οργή μας γίνεται αγώνας.

Πάνω από δύο δεκαετίες, ζούμε σε έναν κόσμο αλλεπάλληλων κρίσεων (οικονομικών, πολιτικών, πολεμικών, οικολογικών κτλ). Τα κράτη για να τις διαχειριστούν επιβάλλουν διαρκώς πολιτικές που πλήττουν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και καθεστώς εξαίρεσης. Από το 2001 και τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» επιβιώνουμε σε καθεστώς εξαίρεσης, που ολοένα και στενεύει. Με διάφορες διακυμάνσεις και παράλληλη «αθέτηση» του όποιου κοινωνικού συμβολαίου, το καθεστώς εξαίρεσης σήμερα αποτελεί έναν βρόγχο που στενεύει με σκοπό, είτε να υποταχτούμε, είτε να μας καταστείλει εάν σηκώσουμε κεφάλι.Σε αυτό το καθεστώς πρέπει να συνυπολογιστεί η παγκόσμια στροφή προς τον φασισμό ή την ακροδεξιά, η συντηρητικοποίηση των κοινωνιών, η πολεμική προετοιμασία και ο μιλιταρισμός, το δόγμα «νόμος και τάξη» και η ροπή των κυρίαρχων του κόσμου προς έναν ακόμη παγκόσμιο πόλεμο με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η παραπάνω συγκυρία διαλύει το αφήγημα των εξουσιαστών για το «ποιοι είναι οι τρομοκράτες» και το «ποιοι διακινδυνεύουν τους πληθυσμούς» και επιστρέφει τα ερωτήματα αυτά ως κατηγορίες σε μία ωμή και βίαιη πραγματικότητα.

Η ιστορία φαίνεται ότι θα επαναληφθεί με ακόμη πιο καταστροφικούς όρους. Το μέτωπο στην Ουκρανία συνεχίζει να παράγει θάνατο και η Παλαιστίνη βομβαρδίζεται ή δέχεται επιθέσεις συνεχώς, λιμοκτονεί και παγώνει μετά την «εκεχειρία». Η Βενεζουέλα χτυπήθηκε από τις ΗΠΑ και η Γροιλανδία απειλείται ευθέως. Άλλα μέτωπα στην Αφρική ή την Ασία συμφωνούν για «ειρήνη» ή διαφωνούν, και συνεχίζουν το μακελειό.

Το ελληνικό κράτος λειτουργεί και αυτό με τους ίδιους όρους, εναρμονισμένο με την παγκόσμια συγκυρία. Έτσι, έχει επενδύσει στην καταστολή ώστε να επιβιώσει και να οχυρωθεί περισσότερο. Τα κράτη γνωρίζουν καλά ότι σε εμπόλεμες περιόδους πρέπει να έχουν πειθαρχημένο πληθυσμό, ώστε να είναι και πρόθυμος να πεθάνει για την πατρίδα. Έτσι, ο πρώτος που θα χτυπηθεί είναι ο εσωτερικός εχθρός. Όμως, το κράτος ορίζει ποιος είναι ο εσωτερικός εχθρός, άρα και πόσο μπορεί να ξεχειλώσει αυτή τη δεξαμενή ανθρώπων που αντιστέκονται.

Η επένδυση στην καταστολή είναι παντού γύρω μας. Κινητοποιήσεις για τα δημοτικά σχολεία από γονείς, παιδιά και δασκάλους: χημικά. Μπλόκα από αγρότες και διαμαρτυρίες από κτηνοτρόφους: ξύλο, κυνηγητό και χημικά. Συνελεύσεις γειτονιών για τους δημόσιους χώρους οι οποίοι λεηλατούνται από την ανάπτυξη: λοιδορία και στοχοποίηση κατοίκων που κινητοποιούνται. Φοιτητά που αντιστέκονται στην κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου, την πανεπιστημιακή αστυνομία, τα ερευνητικά για μπάτσους, στρατό και καταστολή: διώξεις, καταδίκες και διαγραφές φοιτητών. Πορείες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη (7 Οκτώβρη), μνήμης στον Κυριάκο Ξυμητήρη και 6ης Δεκέμβρη: ξύλο, απαγορεύσεις και συλλήψεις στον σορό.

Τι άλλο να εγγυηθεί σήμερα, ένα σύγχρονο κράτος; Συγκάλυψη κρατικών και καπιταλιστικών εγκλημάτων. Περαιτέρω εμπλοκή στα πολεμικά μέτωπα. Φτωχοποίηση και ακρίβεια. Κατασπατάληση κρατικών πόρων από κομματικούς παράγοντες, επενδύσεις σε τεράστιες κατασκευαστικές που σακατεύουν τους εργάτες, πλουτισμός για λίγους. Για τους υπόλοιπους, επιβίωση…

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι, νέοι, νέες, γειτόνισσες και φοιτητά, εργάτριες και άνεργα που αντιστέκονται, παρ’ όλη τη ζοφερή εικόνα που τα κράτη έχουν υφάνει. Εξεγέρσεις, αντιστάσεις, αλληλεγγύη και συντροφικότητα ανθίζουν κόντρα στους καιρούς που όλα φαίνονται τελειωμένα και στο χείλος της καταστροφής. Υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Κυριάκο που οπλίστηκαν και αγωνίστηκαν ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο σε μία συγκυρία οριακή.

Για την υπόθεση της έκρηξης σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους,τον χαμό του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη και τις διώξεις που ακολούθησαν

Το μεσημέρι της 31ης Οκτώβρη 2024 λαμβάνει χώρα έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους. Μέσα στο διαμέρισμα ο σύντροφος και αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης χάνει τη ζωή του από την έκρηξη κατά τη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικών υλών από τον ίδιο. Ταυτόχρονα η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά τραυματίζεται βαριά από την έκρηξη και μεταφέρεται χωρίς τις αισθήσεις της στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.Ο χαμός του συντρόφου Κυριάκου, ενός αναρχικού με συνεπή παρουσία σε μία μεγάλη σειρά αγώνων και διαδικασιών μέσα από τις γραμμές του αναρχικού χώρου είναι ένα γεγονός με ιδιαίτερο βάρος: ο σύντροφος σήκωσε στους ώμους του επιλογές αγώνα με σκοπό να αντισταθεί με όλα τα μέσα στον σάπιο κόσμο της εξουσίας, του κράτους και του κεφαλαίου. Επέλεξε να πάρει θέση μάχης, και πλέον αποτελεί ένα φωτεινό αστέρι στην ιστορία του επαναστατικού μονοπατιού.

Μετά την έκρηξη, εν μέσω μιντιάκης προπαγάνδας, το κράτος και οι διωκτικοί του μηχανισμοί ενορχηστρώνουν και εξαπολύουν το κατασταλτικό τους σχέδιο βασισμένο στον τρομονόμο 187Α με τη δεξαμενή των υπόπτων να περιλαμβάνει φίλους, οικείους, ακόμα και αγνώστους, ποινικοποιώντας τις πολιτικές, συντροφικές και φιλικές σχέσεις.Το κράτος, ως μηχανισμός τρομοκράτησης των πληθυσμών σε όλη τη γη χρησιμοποιεί τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο 187Α στοχεύοντας όσους και όσες αντιστέκονται. Ένας νόμος που είναι φτιαγμένος με τόση ασάφεια που ο τρόπος ανάγνωσής του διαχρονικά αναβαθμίζει το εκάστοτε κατηγορητήριο. Ειδικότερα, είναι από τα εργαλεία που υπάρχουν για να χτυπηθεί πρώτα η ένοπλη αμφισβήτηση του κρατικού μονοπωλίου στη βία, και έπειτα ό,τι μπαίνει στο στόχαστρο της «αντιτρομοκρατικής».

Έτσι, και σε αυτή την υπόθεση ο 187Α αναβαθμίζει το κατηγορητήριο, καθώς για μία έκρηξη με την παρουσία δύο ατόμων, δημιουργεί μία «άγνωστη οργάνωση», η οποία ενώ δεν έχει «αρχή, μέση ή τέλος», έχει «επιπλέον μέλη, άγνωστα και μη» και εν τέλει λειτουργεί σαν μία δεξαμενή με σκοπό να ποινικοποιηθεί κάθε πιθανή συντροφική ή φιλική σχέση, καθώς και να αυξήσει συνολικά το ύψος των πιθανών ποινών.

Εδώ και 1,5 χρόνο βρίσκονται προφυλακισμένα τα άτομα που διώκονται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Πρώτα, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται ο σύντροφος Δημήτρης και η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα, με μόνη εμπλοκή τους την παράδοση κλειδιών για το διαμέρισμα στο οποίο έγινε η έκρηξη. Ακολουθεί η Μαριάννα Μανουρά η οποία μετά από την παραμονή της στη ΜΕΘ, χειρουργεία και όντας πολυτραυματίας προφυλακίζεται και με ταχύτατες διαδικασίες μεταφέρεται στις φυλακές Κορυδαλλού.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, ακολουθούν οι προφυλακίσεις, με μοναδικό «στοιχείο» τμήμα δακτυλικού αποτυπώματος πάνω σε κινητό αντικείμενο (μια σακούλα), του αναρχικού συντρόφου Νίκου Ρωμανού και του Α. Κ. Μία ακόμη γνώριμη τακτική των διωκτικών αρχών και ειδικά της «αντιτρομοκρατικής», που δεν ξεχνά τους παλιούς γνώριμους στις αρχές και τους στοχοποιεί μόνιμα.

Η δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων έχει πολλά επίδικα, ειδικά σε μία συγκυρία που το κράτος επιχειρεί να ισοπεδώσει όποια μορφή αντίστασης, πόσο δε μάλλον τις πιο μαχητικές: Να υπερασπιστούμε τη μνήμη και την επαναστατική ιστορία του Κυριάκου Ξυμητήρη. Να παλέψουμε για την επιστροφή της Μαριάννα Μανουρά, του Δημήτρη Π., της Δήμητρας Ζαραφέτα, του Νίκου Ρωμανού και του Α. Κ. δίπλα μας για τους οποίους η «αντιτρομοκρατική» έχει υφάνει το κατηγορητήριο.

Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από μας, σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς
Λευτεριά στα προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Δημήτρη, Δήμητρα Ζαραφέτα, Μαριάννα Μανουρά, Νίκο Ρωμανό και τον Α. Κ.
Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες

Στηρίζουμε τη διαδήλωση προς το Υπουργείο Εργασίας και καλούμε στις 12:00 στα Προπύλαια, το Σάββατο 14/02, για τις δολοφονημένες εργάτριες στο κάτεργο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα.

Η δολοφονία των 5 εργατριών συμπληρώνει το αιματοβαμμένο παζλ των κρατικών – εργοδοτικών δολοφονιών, που ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι/ες σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας: από τα Τέμπη, την Πύλο, το Μάτι, τη Χίο, τους νεκρούς στην άσφαλτο, στα νοσοκομεία, στα σύνορα, στα εργοστάσια και από τις σφαίρες της κρατικής καταστολής μέχρι τους δολοφονικούς πολέμους και τις γενοκτονίες, οι από τα κάτω είναι αναλώσιμοι/ες και αφανίζονται χωρίς κανένα πρόσχημα.

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Παρακάτω παραθέτουμε το κείμενο της Γυναικείας Δομής Συ.Κα.Προ.

Στις 26/1 μετρήσαμε ακόμη πέντε δολοφονημένες εργάτριες. Πέντε γυναίκες που δε γύρισαν σπίτι τους. Ακόμη μια εργοδοτική δολοφονία, αυτή τη φορά στα κάτεργα της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα, στα Τρίκαλα. Κι άλλο αίμα στην κρεατομηχανή κράτους και κεφαλαίου, που δε θα προλάβει καν να στεγνώσει μέχρι το επόμενο έγκλημα.

Κάθε μέρα νέες δολοφονημένες προστίθενται στη μαύρη λίστα των απουσών. Δολοφονημένες στα καπιταλιστικά κάτεργα. Δολοφονημένες από τις σφαίρες των οργάνων της κρατικής καταστολής. Δολοφονημένες από παρακρατικές και φασιστικές συμμορίες. Δολοφονημένες από ιμπεριαλιστικές βόμβες. Δολοφονημένες από θεοκρατικά καθεστώτα και νόμους. Δολοφονημένες στα σύνορα, πνιγμένες στη θάλασσα. Δολοφονημένες μέσα σε κελιά και κρατητήρια. Δολοφονημένες στον δρόμο, στα τρένα, στην πλατεία, στο ίδιο τους το σπίτι.

Στη Δύση της “έμφυλης χειραφέτησης και της ισότητας” και στην Ανατολή της “καταπίεσης των γυναικών” η βία μόνο πρόσωπα αλλάζει για τις από τα κάτω. Ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός, τα κράτη, τα καθεστώτα και η πατριαρχία κάθε μέρα καταπιέζουν, βασανίζουν, εξαθλιώνουν, δολοφονούν.

Δε συνηθίζουμε τον θάνατο. Για κάθε μία δολοφονημένη, χιλιάδες άλλες βγαίνουμε μπροστά, γινόμαστε ανάχωμα στη βία και τη βαρβαρότητα. Οι αγώνες μας σε κάθε γωνιά του πλανήτη συναντιούνται, αλληλοπλέκονται και κάθε μικρή σπίθα γίνεται φωτιά που θα κάψει την αδικία και την εκμετάλλευση.

Με αυτοοργάνωση από τα κάτω σε κάθε πεδίο της ζωής. Με αλληλεγγύη, φροντίδα και δεσμούς. Με δομές κοινωνικής αυτοάμυνας και δικαιοσύνης. Με κοινότητες αντίστασης και συλλογικοποίηση. Στη δουλειά, στην οικογένεια, στον δρόμο. Με συλλογικές αντιστάσεις, απεργίες, συγκρούσεις, μάχες. Με τα σώματά μας, με πέτρες, με τα όπλα.

Τώρα που ένας παγκόσμιος πόλεμος σφυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας. Τώρα που η ανθρωπότητα έχει ξυπνήσει για μια ακόμη φορά μέσα σε έναν ατελείωτο εφιάλτη. Τώρα που έχουμε ήδη διαλέξει μεριά. Για τη ζωή, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια. Με κάθε κόστος.

ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα” στα Τρίκαλα

Σάββατο 14/2, 12:30, άγαλμα Βενιζέλου

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Βιολάντα

Ένα έγκλημα μέσα στη ζούγκλα

Το πρωινό της Δευτέρας 26/01 δεν ήρθε ποτέ για 5 εργαζόμενες στο εργοστάσιο της “Βιολάντα” στα Τρίκαλα. Η μεγάλη έκρηξη που προκλήθηκε δεν άφησε τίποτα όρθιο, παίρνοντας μαζί και 5 ανθρώπινες ζωές και αφήνοντας 7 τραυματίες. Αυτό που έγινε, όμως, δεν ήταν απλά μία “τραγωδία” ή ένα ατύχημα αλλά ένα ακόμα έγκλημα μπροστά στα κέρδη, υπενθυμίζοντας μας κάθε φορά πως οι ζωές μας είναι αναλώσιμες για τις ορέξεις του κράτους και του κεφαλαίου.

Μέσα στην εργασιακή ζούγκλα και την εργοδοτική ασυδοσία ήδη μετράμε πάνω από 200 εργοδοτικές δολοφονίες που βαφτίζονται “εργατικά ατυχήματα” μέσα στον προηγούμενο χρόνο. Κάποια από αυτά καταλήγουν σε θάνατο κι άλλα με βαριά τραυματίες. Αυτά δεν έρχονται από κάποια τυχαιότητα αλλά έχουν μία κοινή βάση: την εντατικοποίηση των όρων εργασίας από τα αφεντικά στη βάση της μεγιστοποίησης του κέρδους τους.

Στην περίπτωση των Τρικάλων η εργασιακή αυτή ζούγκλα βρίσκεται διάχυτη με κυλιώμενα ωράρια, στημένες επισκέψεις ή μη της επιθεώρησης εργασίας και εκφοβισμού εντός των εργοστασίων για την οργάνωση σωματείων εντός των εργασιακών χώρων. Αυτό δημιουργεί εντατικοποίηση, συνεχής πίεση και ελλείψεις με κανέναν έλεγχο σε μέτρα υγείας και ασφαλείας των μονάδων, πέρα από ένα γενικότερο κλίμα διαρκούς φόβου, σιωπής και επισφάλειας των εργαζομένων. Αποτελεί ένα γενικευμένο φαινόμενο και όχι η εξαίρεση.

Μπροστά στις δολοφονίες του κεφαλαίου που βαφτίζονται ατυχήματα, δεν έχουμε παρά να σταθούμε ενάντια και να καταδείξουμε αυτές τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι/ες. Γιατί τα κέρδη τους, σημαίνουν ανθρώπινες ζωές. Όπως μας υπενθυμίζουν καθημερινά και οι περιπτώσεις των Τεμπών, των πλημμυρών και των πυρκαγιών.

Δύναμη στις οικογένειες και στους οικείους.

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία:

Σάββατο 14/02, 12:30 στο Άγαλμα Βενιζέλου

– Καμία συγκάλυψη

– Να σπάσει ο εκφοβισμός των κάθε λογής εργοδοτών

– Μέτρα ασφαλείας και υγείας σε κάθε εργασιακό χώρο

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης