Ένα πλαίσιο, και πώς εξελίχθηκε η μάχη κόντρα στη “Χρυσή εποχή του φλαμανδικού εθνικισμού“.
Πολλές φορές “χωριολούβεν” φωνάζουμε τη πόλη μας, και συνήθως συνοδεία πάει κι ο χαρακτηρισμός της ως μη-τόπος, μια κοιτίδα συσσώρευσης κεφαλαίου δηλαδή, θαρρείς εκκενωμένη από τη φλεγόμενη επικαιρότητα, οργανωμένη γύρω απ’ το καλοστημένο, πράγματι, πανεπιστημιακό/ερευνητικό αναπτυξιακό πλάνο, με την εξακονταετή του ιστορία – ναι, είχε 600 χρόνια να θέσει θεμέλια μιας πλούσιας πανεπιστημιούπολης, μέσα σε ένα ισχυρό αποικιοκρατικό κράτος. Μη-τόπο την αποκαλούμε τη πόλη μας, πεινασμένοι για ό,τι, μεταξύ άλλων, της λείπει, ακριβώς λόγω της οικονομικής δομής της, και της συναφούς ταξικότητας που παράγεται.
Πλούτος πολύς, πολυεθνικές (oracle, deloitte), μεγάλες παραγωγικές εγχώριες μονάδες (stella artois), το πανεπιστήμιο, το καυτό real estate…, όλα συνδιαμορφώνουν μια πολιτική τάση, παρότι πανεπιστημιούπολη και τρομερά διεθνική, περίεργη, δηλαδή εκπέμπουσα κατιτίς βελγικό: Να είσαι low key, όχι περιπετειώδες, όχι εξορμητικό, αλλά low key, ώστε να παραμείνει σε ήρεμη, πλην αύξουσα δυναμική η τεχνοοικονομική μας εξέλιξη. Είναι, θα λέγαμε, καταφανές και μέσα από τις αρνήσεις του Φλαμανδού πρωθυπουργού ως προς τη χρησιμοποίηση των ρωσικών δανείων για την χρηματοδότηση της αμυντικής προσπάθειας της Ουκρανίας: «Δε θέλουμε τα αντίποινα της Ρωσίας», ξεκαθάρισε, και, τουλάχιστον για τώρα, το Βέλγιο πάγωσε σχετικές πολιτικές ζυμώσεις σε ανώτατο επίπεδο.
Παρότι, λοιπόν, η πολιτική κοινωνικοποίηση κι η συναφής πολιτική δραστηριότητα είναι ασθενείς, δίχως ωστόσο σε καμία περίπτωση να είναι εξαλειμμένες, όπως φάνηκε αφενός με τις αντιρατσιστικές, ταξικές και υπέρ της Δικαιοσύνης κινητοποιήσεις ενόψει της δολοφονίας του Σάντα Ντία, και αφετέρου με τις συμμετοχές του φοιτητικού κινήματος στο καταληψιακό ρεύμα για τη Παλαιστίνη το 2024, ψάξαμε κι εντοπίσαμε μερικές ομάδες και οργανώσεις, απόηχοι σε μεγάλο βαθμό των προηγούμενων δράσεων. Κι εκεί μάθαμε για την ιδιαίτερη πολιτική στιγμή που πλησίαζε, την προ ημερών μαζική συγκέντρωση και πορεία εθνικιστών και διάφορων φασιστοειδών, ακραίων στην έκφραση του μίσους τους, και όπως αποδείχθηκε τελείως άνετων να πράξουν ανάλογα στους “διαφορετικούς” γύρω τους.
Η οργανώτρια δύναμη, το NSV, ένα υποτιθέμενα φοιτητικό γκρουπούσκολο με διάφορες άκρες οριζοντίως και καθέτως, από φασιστοχούλιγκανς οπαδούς, μέχρι δικαστές του φλαμανδικού κράτους, κι εδώ, σ’ αυτό το σημείο, μπορεί κάλλιστα να γίνει μια σύνδεση με τους δικαστές οι οποίοι επί της ουσίας χάιδεψαν τους δολοφόνους του Σάντα Ντία, αναγνωρίζοντας ενοχή, ωστόσο τιμωρώντας τη με ένα τριακοσάρι ευρώ πρόστιμο. Η βασική «ιδέα» τους, είναι η επαναμετανάστευση, δηλαδή ένα είδος φυλετικής και ταξικής αποκάθαρσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών από μολύσματα, τους μετανάστες. Για τη διαμήνυση της φρικώδους αντίληψης, συσσώρευσαν ομοϊδεάτες από όλη τη περιοχή, από όλες τις Κάτω Χώρες, και πάλι δε ξεπέρασαν τα 250 άτομα.
Ως πιστές αντανακλάσεις του διαλυμένου πλην κατά τις ενδείξεις ανασυγκροτούμενου τα τελευταία χρόνια (φλαμανδικού) φασισμού, σημαντικοί αριθμοί υπήρξαν, την 26η Μάρτη, ιδιαίτερα στρατιωτικοποιημένοι και έφεραν πολεμική διάθεση, την οποίαν ομολογουμένως δεν ανέμενα σε τέτοια κλίμακα, αφού στην ελληνική γεωγραφία φασιστικές γκρούπες έχουν δεχθεί σοβαρά πλήγματα από το αντιφασιστικό κίνημα, και δύσκολα τους επιτρέπεται να λάβουν χώρο σε δημόσια πλαίσια «διαδήλωσης».
Δύο, θα λέγαμε, ιδιαιτερότητες διαμόρφωσαν καίρια το κλίμα: Αφενός η γνώση της ιστορικότητας, του συμπαγούς, και συνεχούς χαρακτήρα του εθνικιστικού κινήματος στη Φλάνδρα, αφετέρου το ιδιαίτερο χαμηλότονο στυλ πολιτικής κινητοποίησης στην Λουβένη, που καθορίζεται πρωτίστως από κινητοποιήσεις στη βάση της επιτοπιότητας, δίχως, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, με εξαίρεση τις καταλήψεις για τη Παλαιστίνη να φέρει κινηματικά μια αυτόνομη κοιτίδα αιτημάτων, στυλ, ρεπερτορίων, στόχων.
Η απάντηση
Διαβαίνοντας προκαταρτικά τη κεντρική οδική αρτηρία, από την οποίαν φτάνει κανείς στο αρχικό σημείο της αντισυγκέντρωσης, τη πλατεία του κεντρικού σταθμού, γινόταν αισθητό το πάγωμα της πόλης, η σιωπηλή προσαρμογή ολάκερων των αστικών ρυθμών στο επικείμενο γεγονός της σύγκρουσης. Ροές νεολαίων κυλούσαν προς το σημείο από μια σειρά οδών, κεντρικών, παρακαμπτήριων, στενών, η κυκλοφορία (μέσα, αυτοκίνητα, ποδήλατα, καταναλωτές), σαφώς μειωμένη, παρά την ώρα αιχμής και παρότι δεν υπήρχε σαφές μπλόκο, όπως γίνεται πχ στη Θεσσαλονίκη. Οι μπάτσοι παντού, μαθαίναμε για ελέγχους, περίεργα σημεία, εν γένει διασκορπισμένοι σε ολάκερο το μικρό κέντρο, αντί για ένα-δυο μεμονωμένα, συγκεντροποιημένα σημεία.
Για λίγο, λοιπόν, για όσο διήρκησε η αναδιαμόρφωση του αστικού νοήματος, κι η αναπροσαρμογή του ως προς το νόημα της σύγκρουσης, και της συναφούς, κατά συνεπαγωγή ανάγκης για καταστροφική δημιουργία, για το γίγνεσθαι ερχόμαστε-κοντά, ενώ πριν δεν ήμασταν, η μεγάλη συνάντηση, για λίγο ένιωσα κάτι καίριο, ξυπνώντας μνήμες θαλερές από τη Θεσσαλονίκη – της αντιστροφής του μη-τόπου, σε τόπο-κέντρο ανάμεσα σε άλλα κέντρα, μια, επιτέλους, ένταξη στη πολιτική ιστορία.
Το αντιφασιστικό μπλοκ, συνδιαμορφούμενο από διάφορες ομάδες, σε μεγάλο βαθμό όμως αποτελούμενο από πρόσωπα συμμετέχοντα παρά οργανωμένα, ωστόσο με βρυξελλιώτικο black block στη κεφαλή, συγκρούστηκε αρχικώς κι επιτυχώς με το φασιστικό σώμα, στην αρχή της πορείας. Ο μπατσικός κλοιός παρέμβηκε σθεναρά, με σκοπό την αποκατάσταση της τάξης, την προστασία των φασιστών – οπόταν και προχώρησαν σε συλλήψεις μελών του μπλοκ. Αργότερα, το συλλογικό σώμα της αντιφασιστικής πορείας, πλέον ανασυγκροτημένο και θαλερό την επικράτηση στη σύγκρουση, διαχύθηκε στις οδικές αρτηρίες της πόλης-στολίδι, φωνάζοντας συνθήματα ακατάπαυστα. Η παρουσία της αστυνομίας ήταν διαρκής κι ασφυκτική.
Ολοκληρώνοντας έναν πλήρη κύκλο που πέρασε από τις πελώριες, μαζικές κοινωνικές κατοικίες πλάι στο ποτάμι, το σώμα της πορείας ξαναμπήκε στη κεντρική αρτηρία, με σκοπό να μπλοκάρει την οποιαδήποτε κίνηση των φασιστών μέσα στο κέντρο. Ο στόχος επετεύχθη, παρά το μπλοκ των μπάτσων, οι οποίοι απ’ όσο μάθαμε έδωσαν εντολή στους φασίστες να παραμείνουν ώς έχουν στο αρχικό σημείο συγκέντρωσή τους, χωρίς κίνηση. Εκ μέρους του black block, το οποίο σθεναρά στάθηκε κόντρα σε μπάτσους και φασίστες, εκτοξεύθηκαν αντικείμενα στο μπατσικό μπλοκ, ενώ μετά από κάποιο σημείο αποφασίστηκε τακτική οπισθοχώρηση και επαναπροσέγγιση του σημείου συγκέντρωσης των φασιστών.
Διαφεύγοντας, όμως, το σημείο του μπατσικού μπλοκ, το μπλοκ της πορείας βρέθηκε αντιμέτωπο με ένα άλλο μπατσικό μπλοκ, αυτό κοντύτερα στους συγκετρωμένους φασίστες. Η εμπροσθοφυλακή αποφάσισε σώμα με σώμα σύγκρουση, η οποία τάραξε τον αστυνομικό κλοιό, εν μέσω διάφορων αντικειμένων που επίσης εκτοξεύονταν. Λίγο αργότερα, κι αφότου έπεσαν γκλομπιές, δίχως ωστόσο να μπορέσει να προσεγγίσει η αύρα, το σώμα αυτοδιαλύθηκε και πολλά πρόσωπα επέλεξαν να στηρίξουν το πάνκ λάιβ, σε ένα από τα μπαρ της κεντρικής πλατείας, όπου οι φασίστες διοργάνωναν μια δική τους κατάσταση.
Δυστυχώς, από το σημείο της νύχτας αυτό κι έπειτα, οι φασίστες επιτέθηκαν πολλάκις στον χώρο, με τη μορφή, όπως προαναφέρθηκε, διασκορπισμού, φτάνοντας δηλαδή σε πολλές γωνιές του κέντρου, φτύνοντας αλλοεθνείς, επιτιθέμενοι με αντικείμενα σε ό,τι έκριναν ως «αριστερό», ενώ τελικώς μπούκαραν σε μπαρ με αντιφά θαμώνες, χτυπώντας πρόσωπα, τα οποία ωστόσο υπερασπίστηκαν την ελευθερία τους.
Αποτίμηση πολιτική
Όταν αναφερόμαστε σε επανεγγραφή στην πολιτική ιστορία, διαμηνύουμε τη χαρά μας να μπορούμε να πούμε πως, ως κάτοικοι και οικονομικοί-φοιτητικοί μετανάστες μπορέσαμε να συγκροτήσουμε από κοινού ένα σώμα, κι ένα απορρέον πνεύμα, το οποίο μπορεί, με βάση τις αρχές του αντιφασισμού, της συλλογικής δράσης με οριζόντια χαρακτηριστικά, και την σφοδρή κόντρα σε μορφές εθνοκαθαρτικού εθνικισμού, να ενταχθεί στα πανταχού παρόντα ψηφιδωτά αντίστοιχων αγώνων. Ο εθνικισμός, ο φασισμός, οι λοιπές σάπιες μορφές παραπέοντων οικονομικοκοινωνικών σχηματισμών, αναπτύσσουν και χρησιμοποιούν τα δικά τους δίκτυα — κι αντιστοίχως αντλούν δηλητηριασμένο momentum αν νιώθουν ότι έστω σε κάποια περιοχή, γειτονιά, περιφέρεια μπορούν να δρουν δίχως αντιστάσεις.
Εδώ, στη Λουβένη του Βελγίου, όπως και στη Λυλ, στη Μινεσότα, στη Θεσσαλονίκη, και σε τόσες γωνιές άλλες, αναδείξαμε ότι κάτι τέτοιο δε θα συμβεί. Η αντιφασιστική δράση δεν παράγει μονάχα το μπλοκάρισμα ενός κοινωνικού και ταξικού εχθρού, του φασισμού, αλλά μέσω των μορφών μπλοκαρίσματος, μπορεί να παράγει νέες σχέσεις, πρακτικές, ιδέες, χωρικές δομές.
ΚΟΚΚ
