Ο Χαντάλα ψάχνει να βρει το Γκβιρ, το γουρούνι και το δολοφόνο… Όλα τους είναι ίδια.
Του ΝΟ
Γουρούνι, σου ζητώ συγνώμη που πολλές φορές σε συγκρίνω, με τα Γκβιρ, τους μπάτσους και τους δολοφόνους. Ίσως να το κάνω γιατί δεν μπορώ να σου συγχωρήσω, ότι είσαι το μόνο οικόσιτο ζώο που καμμιά φορά, παίρνει το αίμα του πίσω. Είσαι το μόνο ζώο που μπορεί να φάει νεκρή ανθρώπινη σάρκα – κατά τους παράφυση ειδικούς, δυο κιλά το λεπτό – και μετά, να ζητήσει παγωτό. Ευγενικά θα στο πω την πληρώνεις γιατί είσαι αδηφάγο. Μπορείτε να φαντασθείτε να το κάνει αυτό, το πρόβατο ή η γελαδίτσα της Φάγε… Παρόλα αυτά, το γουρούνι το ίδιο, είναι αθώο, όσο αθώα είναι η φύση, όσο αθώος νιώθω κι εγώ, που ετοιμάζομαι να ψήσω στα κάρβουνα μια χοιρινή μπριζόλα και μετά να την ξεκοκκαλίσω. Είναι τα μαθηματικά της άγριας φύσης που μέχρι τώρα κρατούσαν το σύστημα της Γαίας σε ισορροπία… Μέχρι τώρα;.. Ποια ισορροπία;.. Γελάω, θυμάμαι τον Pig Man, πόσο γελοίος δείχνει με το χέρι στην καρδιά και το κεφάλι χωμένο στην ταΐστρα. Και μετά να φωνάζει – φτύνοντας το μίσος του. Ένα μίσος που σαλιώνει ότι αγγίζει. Μετατρέπει το σίδερο σε σκουριά, πνίγει τα αμέριμνα μερμήγκια που λούζει απ’ την κορφή ως τα νύχια. Ξέρει να σκάβει τη ζωή μας, να την μετατρέπει στην πιο σκοτεινή γαλαρία. Ούτε κι ίδιος γνωρίζει, τι ελπίζει να βρει… Είναι τόσο γελοίος μέσα στην έπαρσή του, που αν τον κοιτάξεις κάτω από την επιφάνεια, θα ανακαλύψεις ότι είναι για κλάματα…
Ο κόσμος που ζούμε, είναι ο κόσμος που καθημερινά – θεωρητικά, δημιουργούμε, είναι ο κόσμος του Pig Man. Είναι ο κόσμος που δεν έχει θέση ο loser. Αυτός πρέπει να εξαλειφτεί, να φύγει, να χαθεί. Κι ας λέει το τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά, ότι ο χαμένος τα παίρνει όλα… Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε, φωνάζει ο σ. Νίκος. Μπορεί… Αλλά από την άλλη, μήπως είμαστε κι εμείς;.. Μήπως, παραγουστάρουμε τον θάνατο – όπως ο διψασμένος το νερό στην έρημο; Μήπως, κατά βάθος προτιμούμε μια ήσυχη, ανώνυμη ζωή, βουτηγμένη – τόσο – στην αξιοπρέπεια, που καταντά αναξιοπρεπής;.. Σκεφτόμαστε με τα μάτια, χωρίς να κοιτάμε πραγματικά. Κοιτάμε, μόνο ένα δάκτυλο που δείχνει. Δεν μας ενδιαφέρει τι δείχνει, μάθαμε πάντα να κοιτάμε μόνο το δάχτυλο που δείχνει… Είναι ένα δάκτυλο σε συνεχή εξέλιξη. Σε συνεχή εναλλαγή. Τη μια στιγμή το βλέπεις σαν δείκτη>> και την αμέσως επόμενη, σαν κωλοδάχτυλο>-. Καλώς ήρθατε στον κόσμο της μεσαίας τάξης – τον κόσμο των μικροαστών. Καλώς ήρθατε στον κόσμο, του επιφανειακού ψέματος που βιώνεται σαν αυταπάτη. Έναν κόσμο που έχει εκπαιδευτεί να μην κοιτάζει, αλλά να ακούει το ίδιο αφήγημα. Α… και να κρύβει καλά τον φόβο του. Ένας φόβος, απροσδιόριστος σαν το φωτόνιο. Χτίστης τοίχων και φυλακών, ασαφής σαν πρωινή ομίχλη, πυκνός σαν την υγρασία που ποτίζει τα πάντα. Είναι χρήσιμος για τους Pig Men, είναι το απόλυτο εργαλείο κυριαρχίας. Μέσω του φόβου, μας λαλεί ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, η δημαγωγία εξουδετερώνει το έλλογο επιχείρημα και η αυταρχική πολιτική της εξαίρεσης, την δημοκρατία. Οι άνθρωποι απομονώνονται νιώθουν ασφαλείς μόνο ανάμεσα στους όμοιούς τους. Μαθαίνουν να γουστάρουν τις αλυσίδες που τους αλυσοδένουν. Να συνηθίζουν στον θάνατο της σκέψης. Δεν είναι απαραίτητη στον πολίτη-υπήκοο-καταναλωτή.
Υπήκοος, κατά κάποιον τρόπο, σημαίνει υπακοή. Αυτή είναι το πρώτο βήμα σ’ έναν διάδρομο που ολοένα στενεύει. Είναι ένας… ειδικός διάδρομος με ειδικά σχεδιασμένους τοίχους να συγκλίνουν στο άπειρο μάτι μιας βελόνας. Εσύ που τον βαδίζεις δεν τον ξέρεις, τον βαδίζεις γιατί εκτελείς μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Σύντομα συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να κάνεις – ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, λόγω της στενότητας δεν μπορείς ούτε να γυρίσεις πίσω, γιατί ακολουθούν οι επόμενοι. Πνίγεσαι, δεν μπορείς να ανασάνεις. Θέλεις να σταματήσεις, μόνο που τώρα ξέρεις, πως μόλις σταματήσεις, θα σε ποδοπατήσουν οι υπόλοιποι. Ο διάδρομος καταλήγει σ’ ένα στρόγγυλο δωμάτιο, που μοιάζει με χύτρα ταχύτητας. Αν και η θερμοκρασία είναι σταθερή, το περιβάλλον αρχίζει να γίνεται πνιγηρό. Κάθε ένας που μπαίνει σε σπρώχνει – με τον τρόπο του, να κάνεις το δεύτερο βήμα, αναγκαίο αν θέλεις να ανήκεις στη μεσαία τάξη των μικροαστών κι από την υπακοή, να περάσεις στην υποταγή. Αυτή πρέπει να είναι πλήρης, πρέπει να προσκυνήσεις τον GREAT PIG MAN, μόνο έτσι μπορείς να συνεχίσεις στον επόμενο διάδρομο που οδηγεί στο πολυθρύλητο, μάτι της βελόνας. Θα παλέψεις, θα πατήσεις πάνω σ’ άλλους, θέλεις να φτάσεις στον διάδρομο, είναι ο στόχος που σου έμαθαν από μικρό – σαν κυνηγόσκυλο, να κυνηγάς. Αυτό που δεν υπήρξε κανείς να σου διδάξει, είναι πως όσοι περνάνε το μάτι της βελόνας για να χωρέσουν εξαλείφουν εκείνα τα χαρακτηριστικά που τους κάνουν ανθρώπους. Γίνονται μετα-άνθρωποι, που ονειρεύονται να γίνουν ασώματη πληροφορία. Μικρολεπτομέρειες όπως ενσυναίσθηση, συμπόνια, ανεκτικότητα, αλληλεγγύη και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, βρίσκονται στον πάτο της χύτρας ανάμικτες με τα υπολείμματα όσων δεν μπόρεσαν να περάσουν τον τελικό διάδρομο. Το μίγμα που παράγεται, θρέφει τις επόμενες γενιές.
Ρώτησα, τον Κρισναμούρτι όταν τον συνάντησα σ’ ένα από τα ταξίδια μου, στο ΜπάρΝτο… Α, ξέχασα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Ο Κρισναμούρτι πέθανε, όπως λένε και στο χωριό μου, την έκανε για την γαλάζια. Αν ρωτήσεις στο χωριό μου, γιατί τον θάνατο τον αποκαλούμε γαλάζια, θα σε κοιτάξουν σαν μαλάκα και θα σου απαντήσουν, μα γιατί είναι γαλάζια και μετά με τα μάτια τους θα σου δείξουν τον ουρανό. Ένα φίλος από το Θιβέτ, ο Λαλάι Ντάγκλα, χαμογέλασε και διαφώνησε, άνοιξε τότε την Βίβλο των Νεκρών του και μου είπε πως για τον ίδιο, υπάρχει ένα ενδιάμεσο στάδιο που πηγαίνει κάποιος που πεθαίνει και περιμένει την επόμενη αναγέννησή του και αυτό το αποκαλούν ΜπάρΝτο, είναι κάτι σαν τον σταθμού του Μονάχου, για τους νεκρούς. Σ’ αυτό, μπορείς να βρεθείς αν εκπαιδευτείς σαν ταξιδιώτης του ουρανού1. Ή, αν βρεθείς όπως αυτός, σε κάποιο πλοίο των τρελών, φορώντας ζουρλομανδύα Gutsi, τότε ζητάς να σου τον δέσουν αλλά Φλόιντ. Πρέπει να είναι τόσο σφιχτός ώστε να μετράς την ανάσα σου, σαν να μετράς αμέριμνα προβατάκια που πηδάνε τον φράχτη. Αυτό θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς. Όταν ξυπνήσεις θα βρίσκεσαι στο ΜπάρΝτο και θα παραμείνεις εκεί μέχρι να σου βγάλουν τον Gutsi ζουρλομανδύα. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορείς να πας και να έρθεις χωρίς να χρειαστεί να πεθάνεις. Απλά θέλει κόπο και περιέχει μπόλικο πόνο ανάμεικτο με κάμποση αγωνία. Ανέλαβε την εκπαίδευσή μου και με βοήθησε στο ταξίδι μου. Ήτανε ένα ταξίδι αδιανόητο για τον οποιονδήποτε άνθρωπο που έχει εκπαιδευτεί στην ορθή λογική της μεσαίας τάξης των μικροαστών. Η μόνη προϋπόθεση για να πάρεις το διαβατήριο, είναι απλά να μην σε νοιάζει κι εμένα για πολύ μεγάλο διάστημα, δεν μ’ ένοιαζε. Χόρευα με τον θάνατο, ήμουν παιδί του Ήλιου και νοσταλγούσα να γυρίσω σπίτι. Ή απλά λέω μαλακίες για να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα. Τέλος πάντων, όταν βρέθηκα στο ΜπάρΝτο, τον είδα να κάθεται – σαν μικρό παιδί, με τα χέρια κάτω από τα μπούτια του. Ήρεμα, ατένιζε το τίποτα. Τον πλησίασα και έκατσα μαζί του. Για λίγη ώρα, δεν μπορώ να υπολογίσω πόση – στον θάνατο δεν υπάρχει ο χρόνος που βασιλεύει στο μυαλό μας, κάτσαμε σιωπηλοί. Ακούγαμε το τίποτα που ατενίζαμε. Γύρισα τον κοίταξα και τον ρώτησα: «Τζίντου, αυτό ήταν το μικρό του όνομα, προσπαθώ να καταλάβω τι πήγε στραβά και καταλήξαμε – χωρίς να αντιδράσουμε, στον PigMan;.. Είμαστε τόσο σκατόψυχοι ώστε να εκστασιαζόμαστε με τον βιασμό, που βιώνουμε από την εξουσία του;.. Γράφουμε ποιήματα υμνώντας τον έρωτά μας για την Ειρήνη και αμέσως μετά την σκοτώνουμε ενώ την βιάζουμε… Τι στο διάολο κάνουμε»;..
Ο Κρισναμούρτι στράφηκε προς το μέρος μου, με κοίταξε σαν να ήμασταν καρδιακοί φίλοι και άρχισε να μιλά διαλέγοντας προσεκτικά τις λέξεις του. Ο λόγος του ήταν αργός – σαν πλάνο του Αγγελόπουλου από τον Μεγαλέξανδρο, ώστε να είναι κατανοητός από τον καθένα. Ο άνθρωπος, είναι και καλός και κακός την ίδια στιγμή. Ζει μέσα σ’ αυτή την αντίφαση. Η βία της εξουσίας ξεκινά από μέσα του, ο εγωισμός του δημιουργεί την εξουσία σαν εργαλείο επιβολής. Μια επιβολή που διαφθείρει τόσο τον κυρίαρχο – τον PigMan, όσο και τον υποταγμένο, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό περιβάλλον φόβου. Γεννιέται κι από μικρό παιδί μαθαίνει, να διαιρεί τον κόσμο σε καλούς και κακούς, σε πιστούς και άπιστους, σε γείτονες και ξένους, στους δικούς του και στους άλλους. Ακόμα και ανάμεσα στους δικούς του, σ’ αυτούς που πιστεύουν στον δικό του τρόπο – που σίγουρα είναι ο καλύτερος και στους διαφωνούντες. Αυτό το χάος παντρεμένο με την μιζέρια που παράγει, δημιουργεί τον πόλεμο όλων εναντίον όλων… Προσπαθεί να ακολουθήσει ιδεολογίες, θρησκείες, φαντασιακούς αρχηγούς που του δείχνουν πως να ζήσει ευτυχισμένος, για να ανακαλύψει, πως όλα οδηγούν σε αδιέξοδο. Τι μπορεί να κάνει;.. Μια σκέψη είναι να πάψει να ακολουθεί όλα τα παραπάνω – που ξεκινάνε πάντα μέσα στο μυαλό του, να απορρίψει κάθε είδους αυθεντία και να αφεθεί στην κλίση του, βασιζόμενος πάντα στην δική του εμπειρία και στη γνώση που παράγει. Τότε θα καταλάβει ότι με τον άλλο, μπορεί να είναι φίλος κι όχι εχθρός, συνεργάτης κι όχι ανταγωνιστής, σύντροφος και αδελφός. Προερχόμαστε όλοι από την ίδια ουσία. Είμαστε όλοι ένα, κι ας έχουμε διαφορετικό χρώμα στο δέρμα, ή μιλάμε άλλες γλώσσες, έχουμε άλλα έθιμα και πιστεύουμε σε διαφορετικούς θεούς. Μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα, στην σκληρότητα, την απληστία – στα όρια της αδηφαγίας και να γίνεις σαν τον PigMan, πνίγοντας την κοινωνία. Ή να επιλέξεις την γενναιοδωρία, την αλληλεγγύη, την συμπόνια και να φέρεις τάξη και ειρήνη, στην ίδια κοινωνία. Ο κόσμος, είναι αυτό που είναι ο άνθρωπος, εσύ…
Υπάρχω… σκέφτομαι, την ώρα που περπατώ στην Όλγας. Βγήκα μια βόλτα στην ήρεμη πλευρά της πόλης. Ακούω μουσική, δυνατά – είναι ο μοναδικός τρόπος να αφανίσεις ακουστικά τα αυτοκίνητα. Δεν το συνειδητοποιώ, αλλά βαδίζω κάπως περίεργα. Το ‘χω αυτό το κουσούρι, να χάνομαι από τον κόσμο όταν κλείνομαι στον λαβύρινθο του μυαλού μου. Συχνό σύμπτωμα ανθρώπων, που ζουν στις σκέψεις τους. Η πόρτα του λαβύρινθου άνοιξε μόλις σκέφτηκα το υπάρχω. Τότε από το πουθενά, μες το μυαλό μου ξεχύθηκε μια ολόκληρη πρόταση, είμαι ένας πίθηκος που χορεύει κι αμέσως άρχισα να χορεύω, περπατώντας λενινιστικά, ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω. Είμαστε πίθηκοι που μάθαμε να χορεύουμε, να ερωτευόμαστε, να δημιουργούμε θεούς για να πιστέψουμε, να πεθαίνουμε για μεγάλες ιδέες, να σκοτώνουμε για να προστατεύσουμε – ποιον άραγε;.. Γελάω, συνειδητοποιώ ότι έχω γίνει θέαμα για περαστικούς και οδηγούς – η Θεσσαλονίκη, πάντα θα είναι μια Νέα Υόρκη σε κώμα. Αδιαφορώ. Σκέφτομαι, σκοτώνουμε για τον εαυτό μας. Το ξανασκέφτομαι. Σκοτώνουμε, για τον μεγάλο αυτοκράτορα που κουβαλάμε ανάμεσα στα σκέλια μας και καθορίζει τα όρια του εγώ μας. Σταματώ και κλείνω τα μάτια για να δω. Είναι εκεί, μπροστά σ’ όλους, η γλυκιά Κυριακή ξαπλωμένη χύνει την γλύκα της στο πεζοδρόμιο, από πληγές λαξευμένες από πέντε μαχαιριές… παραδίπλα κλωτσάνε μέχρι θανάτου τον Zak/Zackie. Μπάτσοι, σαν σκυλιά ξεσκίζουν τον Μάγγο, οδηγώντας τον στον θάνατο. Κάνεις δεν κουνιέται, #κλείνουμε όλοι τα μάτια, για να βλέπουμε καλύτερα… Νιώθω τυφλός, τρελός, ηλίθιος, δολοφόνος;.. Μπορεί, όλοι κουβαλάμε έναν βαρετό φονιά μέσα μας – ανθίζει σε ανάλογα περιβάλλοντα… Ζούμε στον κόσμο που δημιουργούμε, χτισμένοι στα νησιά μας – έρμαια στα κύματα, φοβισμένοι, τον αρνούμαστε χάριν ασφαλείας. Κουρασμένοι μέσα μας, συρόμαστε στον πιο σκοτεινό θάλαμο της κόλασης. Καλώς ήλθατε στη χώρα των περιττών ανθρώπινων όντων… Καλώς ήλθατε στη χώρα των μαζανθρώπων… Ακούω την Χάνα Άρεντ, σαν ψίθυρο μες την ροή του χρόνου, να περιγράφει τον μαζάνθρωπο, σαν έναν άνθρωπο που ο εγωκεντρισμός του, συνδυάζεται με μια αποφασιστική αποδυνάμωση του ενστίκτου αυτοσυντήρησης, τόση που να αδιαφορεί απέναντι στον θάνατο. Απαξιώνει την κοινή λογική, πιστεύει αταλάντευτα σε εναλλακτικές διηγήσεις της ιστορίας, αντισταθμίζοντας την αδυναμία του να αντιμετωπίσει τον κόσμο στην περίπλοκη ενδεχομενικότητά του και να δράσει με νόημα μέσα σ’ αυτόν. Με λίγα λόγια, ο μαζάνθρωπος, είναι το μικρό,– μεγάλο ανθρωπάκι, που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Είναι ο πρόθυμος μαλάκας που θα χρησιμοποιούν οι Pig Men, όσο θα δομείται ο Τρομακτικός Καινούργιος Κόσμος τους. Ένας, εξαρχής διχασμένος κόσμος, σε δυο εχθρικά στρατόπεδα και θα μεταφράζεται «όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου». Στον Τρομακτικό Καινούργιο Κόσμο, όσο περνά ο χρόνος θα παράγονται ολοένα και περισσότεροι εχθροί όσο θα μεγαλώνει ο κύκλος των περιττών – παρασιτικών, βλαβερών και ανάξιων να ζήσουν, ανθρώπινων όντων. Τότε θα εμφανιστούν οι καλύτεροι των καλυτέρων, οι ικανότεροι από τους βαρετούς δολοφόνους που κρύβονται μες τον μαζάνθρωπο… τα Γκβιρ. Αυτά θα δημιουργήσουν την νέα εποχή, την εποχή της, :-ν προαιρετικής εργασίας. Γάματα με μεγάλα γράμματα κουράστηκα… Ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάζω γύρω μου, στέκομαι ακίνητος, νιώθω παγιδευμένος σ’ ένα κουτί που ολοένα στενεύουν τα τοιχώματά του, όμηρος μιας ζοφερής Αρχιτεκτονικής…
Νέα, από το μέτωπο. Νέα αναχαίτηση, πραγματοποιήθηκε από το ;-πάντα, αμυντικό ναυτικό του Ισραήλ, στα ανοιχτά της Κύπρου – έτσι περίπου το ονομάτισαν οι αδέκαστοι της δυτικής ενημέρωσης. Η σωστότερη προσέγγιση βέβαια, θα ήταν ή αλλαγή της λέξης αναχαίτιση, με λέξεις όπως πειρατικό ρεσάλτο με απαγωγές. Γιατί;.. Η αναχαίτιση γίνεται στα χωρικά σου ύδατα κι όχι δίπλα από την Κύπρο – 500 ναυτικά μίλια, από τα χωρικά ύδατα… της Γάζας;.. Γιατί ο Στολίσκος του Global Sumud Flotilla έπλεε προς την Γάζα, όχι στο Ισραήλ… Μια άλλη εικόνα τώρα, ως άσκηση. Σαράντα ένα πλοία ξεκίνησαν να πλέουν προς την Γάζα, το ρεσάλτο άρχισε στα 500 ναυτικά μίλια, τριάντα ένα καταλήφθηκαν με ρεσάλτο από τους ;-πάντα, αμυνόμενους Ισραηλινούς, αλλά, ενώ έφυγαν οι επιβάτες τους – αυτά κάνοντας του κεφαλιού τους συνεχίζουν το ταξίδι προς την Γάζα, ακυβέρνητα. Μου φέρνει στο μυαλό εικόνες από το τρίγωνο των Βερμούδων, σκέφτομαι πως αν δεν υπήρχαν οι κάμερες θα μπορούσαμε να το ονοματίσουμε τρίγωνο της Κύπρου, εδώ όμως δεν υπάρχουν εξωγήινοι που απαγάγουν τους επιβάτες των πλοίων αφήνοντας τα πλοία ακυβέρνητα να κλαίνε την μοίρα τους. Εδώ τις απαγωγές τις κάνει ο ;-πάντα, αμυνόμενος στρατός του Ισραήλ προστατεύοντας, την Γάζα του… Γιατί;.. Γιατί πιστεύουν πως όλη η Παλαιστίνη είναι δική τους, τους την άφησε ο Θεός στην διαθήκη του και μετά… πήγε και πέθανε. Απλά τώρα την καθαρίζουν από τα παράσιτα. Είναι μια παράδοξη πίστη – προσκολλημένη στη λογική ενός θρησκευτικού πεπρωμένου, που απαιτεί τον αφανισμό όλων των βλαβερών και ανάξιων ανθρώπινων όντων, για να πραγματωθεί. Ο ;-πάντα, αμυνόμενος στρατός του Ισραήλ απήγαγε 428 μέλη του Στολίσκου με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Όπλα των τρομοκρατών 🙂 κλαδιά ελιάς, φάρμακα, παιδικές τροφές και κάτι που δεν τρώγεται, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ… Ένα ανδρόγυνο δάχτυλο που δείχνει προς την Παλαιστίνη και φωνάζει :ο είναι εκεί, >>> ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ… υπάρχουν στα χαλάσματα, >>> ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ … πονάνε και πεθαίνουν, είναι άνθρωποι κι όχι παράσιτα, που τα ξεριζώνεις… Η απάντηση, του ;-πάντα, αμυνόμενου στρατού του Ισραήλ ήταν άμεση, σαν του εραστή όταν τον απορρίπτουν. Βαθμιαία εξελισσόμενη, σαν βασανιστήριο της σταγόνας από καυλωμένο βασανιστή, έτοιμου να σκοτώσει στο όνομα ενός βιβλικού παραλογισμού. Πυροβολισμοί από κοντά με πλαστικές σφαίρες, μπουνιές, τίσερ για ηλεκτροσόκ, κλωτσιές, σκυλιά που δαγκώνουν πιο πολύ απ’ ότι γαβγίζουν, ξανά ξύλο, αγρύπνια – όχι δεν τους βάζουν Metallica, αλλά κάτι χειρότερο, τον εθνικό ύμνο του Ισραήλ συνέχεια και στο τέλος για επιδόρπιο, :|… ο βιασμός…
Ιχνογραφώ τον βιασμό. Οι γραμμές μου, είναι τόσο άγριες που πληγώνουν το χαρτί. Το χέρι μου δουλεύει γρήγορα, σκέφτομαι το πρόσωπο του θύματος – είναι πάντα γυναικείο. Ο βιασμός ξεκινά από τον πατέρα, αφέντη της πλάσης. Είναι η δήλωση της παντοδυναμίας του ιδιοκτήτη. Το εργαλείο του– μαρκάρει την ιδιοκτησία του, όπως οι καουμπόηδες τα γελάδια στο Τέξας. Στόχος η υποταγή… Είναι το τελευταίο, πρώτο μάθημα της απόλυτης υποταγής, αλλιώς… Ιχνογραφώ τα μάτια, είναι τεράστια σαν οθόνες που εκπέμπουν τρόμο, οι άγριες γραμμές μου επιτίθενται στο άσπρο του χαρτιού, το μολύνουν. Ο βιασμός μολύνει τα θύματα με τον ιό της υποταγής. Φυτεύεται, σαν μια βόμβα στα σωθικά του θύματος, κι όταν σκάει, θρυμματίζει την ψυχή του σε αμέτρητα κομμάτια, σαν σπασμένο ποτήρι Ντούραλεξ στο πάτωμα. Συνεχίζω τα μάτια, μαυρίζω τις αμυγδαλωτές κόγχες. Γίνονται μαύρες τρύπες που ρουφάνε την ελπίδα. Ναι, ο βιασμός προτιμά τις γυναίκες, γιατί είναι αυτές που προφυλάσσουν την οικογένεια και κατ’ επέκταση την κοινότητα. Αυτό τον κάνει γενοκτονικό, όταν για παράδειγμα βιάζουν όλες τις γυναίκες μια κοινότητας, βιάζουν συμβολικά το σώμα της κοινότητας. Κοιτάζω τι έχω κάνει στο χαρτί, μάτια γιομάτα σκοτάδι ρουφάνε το φως, η μύτη αχνή αργοχάνεται στην ομίχλη του άσπρου, το στόμα θέλει να ουρλιάξει – αλλά είναι ραμμένο από τις προκαταλήψεις… Όσο προχωρά το σχέδιο, χάνεται ο άνθρωπος. Σιγά σιγά αρχίζει να δείχνει σαν σάρκα. Σαν μια οποιαδήποτε σάρκα που θα μπορούσε να ανήκει ακόμα και σ’ ένα ζώο. Κάνω κι άλλες γραμμές, το χέρι μου δουλεύει αυτόματα. Σταματώ. Συνειδητοποιώ ότι το ιχνογράφημα αρχίζει να μοιάζει με αντικείμενο… Ναι, μπορώ να το πω με σιγουριά, είναι ένα αντικείμενο, σαν την πίπα που δεν είναι πίπα του Μαγκρίτ. Ο βιασμός έμελλε να γίνει το όπλο που χρησιμοποιεί ο ;-πάντα, αμυντικός στρατός του Ισραήλ, με στόχο να σπάσει το ηθικό των υπόδουλων Παλαιστινίων. Δεν κάνουν διακρίσεις, όλα τα σφάζουν όλα τα μαχαιρώνουν, άνδρες, γυναίκες και… Για την δουλειά χρησιμοποιούν, άλλοτε ειδικά εκπαιδευμένα, :ο σκυλιά κι άλλοτε την μεγα-πούτσα. Η μεγα-πούτσα είναι, το σαράντα εκατοστών λαστιχένιο κλομπ με το οποίο χτυπάνε τους κρατούμενους, όλη την υπόλοιπη μέρα. Το ίδιο κάνουν και οι ;-πάντα, αμυνόμενοι έποικοι στα χωριά που καταλαμβάνουν εκτοπίζοντας, τους ντόπιους :\ μη, κάτοικους Άραβες. Αυτά είναι καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι οι Παλαιστίνιοι/ες, είτε αντιδρούν στον εποικισμό, είτε προσπαθούν να περισώσουν τα λιόδεντρα ή τα σπίτια τους, από επελαύνουσες μπουλντόζες – μάρκας Caterpillar του ;-πάντα, αμυνόμενου κράτους δικαίου;.. του Ισραήλ. Σκέφτομαι τον στολίσκο του Global Sumud Flotilla, τον κοιτάζω από απόσταση και παρακολουθώ τα αποτελέσματα που παράγονται από τα δυο ταξίδιά του. Η πρώτη αποστολή έδειξε τον τρομοκρατικό τρόπο λειτουργίας του ;-πάντα, αμυνόμενου κράτους του Ισραήλ. Εμπρηστικές επιθέσεις με ντρόουνς, και πειρατικές καταλήψεις πλοίων – 70 ναυτικά μίλια από τις ακτές, πάλι, της Γάζας, που οι ;-πάντα αμυνόμενοι τηλεπαρουσιαστές-δημοσιογράφοι της ηθικά ανήθικης Δύσης παρουσιάζουν, σαν :(… δίκαιες αναχαιτίσεις. Η συμπεριφορά που συνάντησαν οι ταξιδευτές αλληλέγγυοι ήταν απλά προσβλητική. Στην παρουσίασή τους μάλιστα, ξαναεμφανίστηκε – για πρώτη φορά, ένα καινούργιο είδος του ζωικού βασιλείου, το Γκβιρ. Ορίζεται ως αδηφάγο, τρέφεται με σάρκες Παλαιστίνιων όλων των ηλικιών και όλων των φύλων. Είναι εριστικό, σκούζει σαν γουρούνι που το σφάζουν και σκοτώνει, σαν μπάτσος… Κανείς τότε – από την ηθικά ανήθικη Δύση, δεν ασχολήθηκε με τις κραυγές του. Όλοι τις πρόσεξαν την δεύτερη φορά, όταν έγιναν πράξη οι απειλές της πρώτης φοράς. Τι ζητούσε την πρώτη φορά, να τους δώσουν στον ίδιο, για να τους δείξει από πρώτο χέρι πως περνούν στις φυλακές οι Παλαιστίνιοι – ίσως, μάλλον, σίγουρα όχι, :(τρομοκράτες… Οι σύντροφοι/σες βίωσαν, για πρώτη φορά ότι βιώνουν οι Παλαιστίνιοι – άνδρες, γυναίκες, παιδιά – εδώ και εβδομήντα δύο χρόνια. Διαδοχικούς βιασμούς, σε έναν αέναο χορό με τον θάνατο. Οι πληγές που άνοιξαν βαθιές, σαν πηγάδια τοξικών αποβλήτων μολύνουν την ψυχή τους μ’ ένα μίγμα φόβου και μίσους. Η επόμενη μέρα για τους ίδιους/ες μοιάζει με την μέρα κάθε Παλαιστινίου/ας. Οι σκέψεις είναι απόλυτα ίδιες, το ίδιο κι ανάγκη τους, για δηκεοσινη…
Αναρωτιέμαι, πως γεννιούνται τα Γκβιρ;.. Μεταφέρονται μέσω των γονιδίων, όπως η φαλάκρα, οι καρκίνοι, οι γαλανομάτες με γαλλική μύτη, το μικρό πουλί ή αποτελεί, ένα πολύ ισχυρό μιμίδιο; Μήπως έχει δίκιο η Χάνα Άρεντ και το κουβαλάμε όλοι μέσα μας, σαν το αυγό του φιδιού;.. Είμαστε όλοι – κρυφά ρατσιστές όπως το Γκβίρ, που απαιτεί σε κάθε γεύμα του πατέ από συκωτάκια Παλαιστινίων; Όχι, μου απαντά ένας φαντασιακός ιστορικός – ο Γουίλιαμ Φ. Κόλερ, κάνεις λάθος το Γκβιρ δεν ανήκει στους ρατσιστές, αυτοί μισούν την ιδέα του άλλου. Όχι, το Γκβιρ είναι μισαλλόδοξο. Το μισαλλόδοξο λειτουργεί σαν βραστήρας που παράγει ατμό. Είναι αυτό που μαζεύει την κατακραυγή – σαν στόχος τοξοβολίας, με αποτέλεσμα κανείς να μην παίρνει χαμπάρι την φωτιά που καίει από κάτω. Όλοι συμπαθούν τα θύματα και μισούν τον βραστήρα, έτσι πάντα θα βρίσκονται τα ξύλα που τροφοδοτούν την φωτιά. Αν θέλεις να το κατανοήσεις εσωτερικά, πρέπει να φανταστείς πως είναι να κουβαλάς ένα πλήθος συναισθημάτων που τα θεωρείς ανεκτίμητα, ενώ παράλληλα ντρέπεσαι γι’ αυτά. Τα θεωρείς ανεκτίμητα γιατί μόνο αυτά σε τρέφουν: τα καταγραμμένα εγκλήματα εναντίον σου, το ιστορικό των πολυετών βασάνων σου, οι καταπατημένες υποσχέσεις τις οποίες έχει αντικαταστήσει με την υπόσχεση που έχει δώσει στον εαυτό του – ένα μελλοντικό βασίλειο, με την εκδίκηση σαν ανταμοιβή2. Το μίσος για το Γκβιρ, είναι το πολυτιμότερο απόκτημα 🙂 της ψυχής του. Το φροντίζει, το αγαπά περισσότερο κι απ’ τον εαυτό του, το κάνει γενεσιουργό φύση του κι αυτό είναι η καταδίκη του. Αν μπορούμε να φανταστούμε τον κάθε άνθρωπο σαν ένα σπίτι με ξεχωριστά δωμάτια, το σπίτι του Γκβιρ, αποτελείται από ένα τεράστιο σκοτεινό δωμάτιο που φωλιάζει τον μίσος απέναντι στο άλλο. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι, που κάνει το κάθε Γκβιρ, βαρετό, αδαές γιατί ο κόσμος του είναι γιομάτος στερεότυπα, λακωνικά φλύαρο, γιατί μιλά μόνο με συνθήματα και αλαζονικά ηλίθιο, γιατί πιστεύει πως στο τέλος αν χρειαστεί, θα σκάψει, ακόμα και τούνελ για να δραπετεύσει. Αυτό που δεν ξέρει, είναι πως στο τέλος κάθε τούνελ καταρρέει και τα πάντα καλύπτονται από το χώμα. .:… Το Γκβιρ εμφανίζεται παντού γιατί μπορεί και είναι αλλόμορφο – κι ας μισεί το άλλο. Είναι άχρηστο για τους ανθρώπους, χρήσιμο μόνο στα αφεντικά του κόσμου ;– για την δύσκολή ώρα. Εμφανίζεται πάντα σε εποχές διάψευσης των προσδοκιών, ολικής καταστροφής και απόλυτης θυματοποίησης. Όταν τα πάντα μυρίζουν επανάσταση, τότε το Γκβιρ – με άλλο όνομα, αναλαμβάνει δράση. Είτε σαν ναζί, είτε σαν φασίστας, είτε σαν υμνητής της τρόικας – εδώθε, πάντα τελειώνει τη δουλειά. Τα Γκβίρ τα πολεμάς μόνο με την παιδεία. Όχι την επίσημη χειραγωγούμενη παιδεία που μετατρέπει την πληροφορία σε εικόνα και ειδίκευση. Αλλά μια παιδεία που οδηγεί – σαν πυξίδα τον άνθρωπο, στη σκέψη της ζωής μέσα στον κόσμο. Μια σκέψη, που είναι σιαμαία αδελφή με την δράση και αφαιρεί τις παρωπίδες – όπως ο χειρούργος τον καταρράκτη και σκοτώνει τον εγωισμό – που μας απομακρύνει από τους άλλους ανθρώπους και κατ’ επέκτασιν από τον κόσμο. Ίσως ανακαλύψουμε τον μηχανισμό μετατροπής του κόσμου, σ’ ένα τεράστιο ψυχεδελικό γλειφιτζούρι, από το οποίο θέλουμε όλοι:) να γλείφουμε, αντλώντας ηδονή. Μόνο έτσι μπορούμε να σταματήσουμε την μετάλλαξή μας σε μαζανθρώπους που η σκέψη τους δεν ξεπερνά τους εκατόν είκοσι χαρακτήρες. Το μεγαλύτερο κακό στον κόσμο δεν το κάνουν οι κακοί – αυτοί βρίσκονται στη φυλακή, το κάνουν τα Γκβιρ – οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που αδυνατούν να σκεφτούν καθαρά. Με το μυαλό πυρπολημένο από θυματοποιημένη μισαλλοδοξία και βλέμμα τυφλωμένο, από παραμορφωτικούς ιδεολογικούς φακούς είναι ικανά να κάνουν όλα τα αδιανόητα πράγματα – βασανιστήρια, βιασμούς, δολοφονίες, να φαντάζουν σαν μια όμορφη κανονικότητα. Η κοινοτοπία του κακού είναι ο αλγόριθμος του μέλλοντός μας. Ο φίλος μου ο Θωμάς που περιμένει το λαλεί καθαρά, ο πόλεμος είναι δω κι ας κάνουμε ότι δεν τον βλέπουμε. Είναι δω, από την πρώτη αναπνοή του ανθρώπου, στην κάθε προσπάθειά του να απελευθερωθεί από την δυστοπία, που θεμελιώνουν οι ιδιοκτήτες του κόσμου. Μας προσκαλεί να πάρουμε μέρος γιατί είναι η μοναδική μάχη που αξίζει να δώσουμε.
- Τζακ Λόντον: ο ταξιδιώτης τ’ ουρανού | εκδ. Σ.Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ 1987
- Γουίλιαμ Χ. Γκας – Το Τούνελ, σελ. 749
Ένα πειραματόζωο παίζει με τις λέξειςΠαιχνίδι Νο 007: Μπόμπες
