Κανένας / μια δεν έπεσε από τα σύννεφα όταν δημοσιεύθηκαν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι εμπλεκόμενοι σε αυτό. Όλοι και όλες γνωρίζουν καλά το πως λειτουργεί ο κόσμος. Οι πελατειακές σχέσεις με τα “ βαριά ονόματα ” των τοπικών κοινωνιών έχουν αποτελέσει πεδίο ζωτικής σημασίας για την ελληνική αστική τάξη και το κράτος της, από την ίδρυση του μέχρι και τις μέρες μας. Το Καθεστώς Μητσοτάκη μπροστά στην πλήρη απόνομιμοποίηση του από την κοινωνική βάση, για τη βιωσιμότητά του είχε την ανάγκη να αναπτύξει ένα δίκτυο οικονομικών “ συναλλαγών ” και κατ’ επέκταση εκβιασμών (γνωστή τακτική της δεξιάς) για να επιβάλει τη βούληση του διαμέσου ανθρώπων με τοπική εξουσία και διασυνδέσεις. Με απλά λόγια το φαγοπότι του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί ένα τέτοιο δίκτυο εξαγοράς της υποστήριξης του Καθεστώτος.
Θα ήταν λάθος να αναφερθούμε στον ΟΠΕΚΕΠΕ και να παραλείψουμε να μιλήσουμε για το πλαίσιο μέσα στο οποίο οικοδομήθηκε η όλη μπίζνα. Αυτό το πλαίσιο δεν είναι άλλο από την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) και τις κατευθυντήριες γραμμές της Ε.Ε .To καθεστώς των αγροτικών επιδοτήσεων σχεδιάζεται και υλοποιείται με μοναδικό κριτήριο το πως θα ενταθεί η αφαίμαξη του βιοπαλαιστή αγρότη και η κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου. Εδώ και δεκαετίες ο στρατηγικός στόχος της Ε.Ε και των μονοπωλίων της μεταποίησης και του εμπορίου είναι η διάλυση της μικρομεσαίας αγροτιάς, ο απόλυτος έλεγχος της παραγωγής (ποσότητα, είδος κτλ) ανάλογα με την κερδοφορία και η εκθετική αύξηση των υπερκερδών για λίγους. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις επιδοτήσεων για το θάψιμο ή τον περιορισμό ολόκληρων κλάδων της αγροτικής παραγωγής και αντίστοιχα για την ενίσχυση άλλων, με βασικό άξονα τα διεθνή συμφέροντα και όχι τη αξιοπρεπή ζωή των μικρών αγροτών.
Η επαρχία έχει ερημώσει εδώ και χρόνια με τα σπίτια και τη γη να βρίσκονται στο έλεος του χρόνου ενώ ο βιοπορισμός των εναπομείναντων αγροτών γίνεται παιχνίδι για γερά νεύρα που πολλές φορές τους αναγκάζει να βρουν και μια δεύτερη δουλειά. Χιλιάδες άνθρωποι στην ενδοχώρα ζουν παρέα με την απόγνωση και περιμένουν το φάντασμα του επιτελικού κράτους να τους δώσει μια σανίδα σωτηρίας. Η νεολαία συρρέει στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου θα ζει σε τρύπες για τις οποίες θα ξοδεύει το 35% (σύμφωνα με την eurostat) του πενιχρού μισθού της και θα έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια και τις διαλυμένες ανθρώπινες σχέσεις.
Η Τάξης μας βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο μέσα σε έναν κόσμο που φλέγεται απ άκρη σ άκρη. Οι πολεμικές συρράξεις, η ανάδυση των εθνικισμών και της αντίμεταναστευτικης ρητορικής, το διεθνές bras de fer για την οικονομική και στρατιωτική ηγεμονία, η επίθεση στη γυναικεία χειραφέτηση συνθέτουν την εικόνα μιας εποχής τεκτονικών αλλαγών. Ο μόνος δρόμος για ένα μέλλον πιο ανθρώπινο είναι το ξεπέρασμα του κατακερματισμού και των συντεχνιακών αγώνων και η μεθοδική οργάνωση ενός μαζικού και συγκρουσιακού κινήματος από το λαό, με το λαό και για το λαό.
Προλεταριακή Περίπολος
