Τη Κυριακή 28/9, στις 18.30, σε πολλά σημεία της χώρας, επιτροπές αλληλεγγύης, οργανώσεις, πρωτοβουλίες, ομάδες και συλλόγικότητες καλούν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του 22χρονου θύματος της κρατικής – καπιταλιστικής δολοφονίας των Τεμπών, ο οποίος απαιτεί το δικαίωμα στην εκταφή του γιου του ως προς την τέλεση τοξικολογικών εξετάσεων. Ο Πάνος Ρούτσι συνεχίζει δυναμικά τον αγώνα του και στεκόμαστε στο πλευρό του για την ικανοποίηση των αιτημάτων του.
Τα καλέσματα ανα πόλη στις 18.30:
- Αθήνα, Πλατεία Συντάγματος
- Θεσσαλονίκη, Δένδρο της Μνήμης
- Βόλος, Παραλία Βόλου
- Πάτρα, Πλατεία Βασ. Γεωργίου
- Χανιά, Πλατεία Αγοράς
- Ηράκλειο, Πλατεία Ελευθερίας
- Ρέθυμνο, Πλατεία Αγνώστου Στρατιώτη
- Άγιος Νικόλαος, Κεντρική πλατεία
και σε πολλές άλλες πόλεις
Αναλυτικά τα καλέσματα:
Επιτροπή Αλληλεγγύης στον Π. Ρούτσι:
Π. ΡΟΥΤΣΙ: Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ
ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΕΚΤΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ
Συγκέντρωση Αλληλεγγύης: Αθήνα: 18:30, Σύνταγμα
Πάτρα: 18:30 πλατεία Γεωργίου
Θεσσαλονίκη: 18:30, Δέντρο Μνήμης
Από τις 14 Σεπτεμβρίου, ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου θύματος των Τεμπών Ντένις, κάνει απεργία πείνας στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη. Εκεί όπου έχει στηθεί το ανεπίσημο μνημείο για τα θύματα των Τεμπών και για την πάνδημη απαίτηση για Δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων.
Ο Π. Ρούτσι ζητάει το αυτονόητο: να επιτραπεί η εκταφή και εξέταση της σορού του γιου του. Ώστε να μπορέσει να γίνει μια πραγματική έρευνα για τα αίτια του θανάτου και, κατ’ επέκταση του δυστυχήματος.
Αυτό το νόμιμο αλλά και στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα του Π. Ρούτσι, το απορρίπτει μέχρι στιγμής η δήθεν «Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη». Με αυτόν τον τρόπο, συμβαδίζει με τις μεθοδεύσεις και εντολές της κυβέρνησης για ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ. Μετά από τόσα και τόσα «μπαζώματα», πριν από μερικές μέρες, με εξόφθαλμα προκλητικό και εξοργιστικό τρόπο, έγινε προσπάθεια να κλείσει άρον άρον μια δικογραφία 60.000 σελίδων, με ένα πόρισμα που βγάζει λάδι την κυβέρνηση και τους ενόχους.
Από την πρώτη μέρα, η Αστυνομία επιχείρησε να τρομοκρατήσει τον απεργό πείνας, ζητώντας του δήθεν «εξακρίβωση στοιχείων» και δείχνοντας ότι θέλει να σταματήσει την «ενοχλητική» δράση του. Τον υπερασπίστηκαν αποφασιστικά επί τόπου άλλοι συγγενείς θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών και ο κόσμος που περνάει από το Σύνταγμα.
Όπως έχει πει ο ίδιος: «Αντί να βλέπουμε μια δικαιοσύνη που θα έκανε σωστά τη δουλειά της, βλέπουμε τα πάντα να μπαζώνονται από την πρώτη μέρα… ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ. ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ».
Η συνεχιζόμενη αντίσταση των συγγενών των θυμάτων, οι μεγάλες κινητοποιήσεις όπως στις 28 Φεβρουαρίου 2025, δείχνουν ότι η κοινωνική απαίτηση για Οξυγόνο και Δικαιοσύνη δε θα υποχωρήσει! Μπορούμε και πρέπει να τιμωρήσουμε τους ενόχους των Τεμπών και της Συγκάλυψης, αλλά και της ακρίβειας, της φτώχειας, των σκανδάλων, της καταστολής.
Να στηρίξουμε έμπρακτα τον Π. Ρούτσι, κάνοντας την απεργία πείνας του ένα κέντρο αγώνα και συντονισμού.
Να προχωρήσουμε στις επόμενες μεγάλες κινητοποιήσεις. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από την κοροϊδία των κυβερνητικών, επίσημων και στημένων «επιτροπών», «πορισμάτων» και «θεσμών». Το καθεστώς της Συγκάλυψης μπορεί και πρέπει να σπάσει στην πράξη, με τους αγώνες μας.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
Αθήνα:
Ανοιχτή συνέλευση Αναρχικών/Κομμουνιστ(ρι)ών ενάντια στο κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη:
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ 27/9 ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ 28/9 ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Σε αυτή την αδιάκοπη μάχη ενάντια στη συγκάλυψη και στη συνολικότερη ταξική απαξίωση και υποτίμηση των ζωών μας, έρχεται να προστεθεί ο αγώνας του Πάνου Ρούτσι, της Αναστασίας Τσαλλαμίδα και του Δημήτρη Οικονομόπουλου, που βάζουν το ίδιο τους το σώμα στην πρώτη γραμμή με την απεργία πείνας μπροστά από τη Βουλή. Η αποφασιστικότητα και το πείσμα τους δεν έμειναν μόνα∙ μέρα με τη μέρα συσπειρώνουν γύρω τους συγγενείς των θυμάτων, εργαζόμενους, νέους, ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας που εκφράζουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους και απαιτούν δικαιοσύνη. Η συγκεκριμένη απεργία πείνας αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς στον μεγάλο ταξικό αγώνα που άνοιξαν τα Τέμπη. Μας εμπνέει με τη δύναμη και την ανυποχώρητη στάση της, και δείχνει τον δρόμο ώστε ο αγώνας αυτός να συνεχίσει πιο συγκροτημένος, πιο πλατύς, πιο ριζοσπαστικός. Στεκόμαστε στο πλευρό τους, γιατί η δικαίωση των Τεμπών δεν θα έρθει μέσα από τα δικαστικά τους τερτίπια και τις υποκριτικές τους θεσμικές «λύσεις», αλλά μέσα από τον συλλογικό δρόμο της μνήμης, της αντίστασης και της ανατροπής. ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ: -Στην Πανελλαδική Πορεία για το Κρατικό-Καπιταλιστικό Έγκλημα στα Τέμπη, το Σάββατο 27/9, 12:00, στην Κεντρική Πλατεία Λάρισας. -Στις πανελλαδικές συγκεντρώσεις στήριξης των απεργών πείνας, την Κυριακή 28/9 στις 18:30 στο Σύνταγμα και σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα.
Στις 28 Φλεβάρη 2023 στα Τέμπη το κράτος και το κεφάλαιο δολοφόνησαν. 57 άνθρωποι θυσιάστηκαν όχι από «ανθρώπινο λάθος», αλλά από τη διαρκή στρατηγική απαξίωσης και ξεπουλήματος των δημόσιων δομών, μέσα από μνημόνια, ΕΕ-ντιρεκτίβες, εργολαβίες και πελατειακά κυκλώματα που μετέτρεψαν το σιδηρόδρομο σε καρμανιόλα. Οι κυβερνήσεις, παλιές και νέες, έστησαν ένα μηχανισμό συγκάλυψης και ατιμωρησίας, επιχειρώντας να φορτώσουν το έγκλημα σε έναν σταθμάρχη, την ώρα που ήταν γνωστές οι εγκληματικές ελλείψεις προσωπικού, η ανυπαρξία τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης, η διάλυση της συντήρησης. Το ίδιο σύστημα που ξεπουλάει τον κοινωνικό πλούτο, βαφτίζει «ανάπτυξη» τη λεηλασία και τρέφεται με διαφθορά, ρουσφέτι και εκφασισμό.
Κι όμως, τα Τέμπη έσπασαν τη σιωπή. Ξεσήκωσαν μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, που γύρισαν την κυβερνητική αλαζονεία σε φόβο και αμηχανία. Από τότε, οι κινητοποιήσεις δεν σταμάτησαν. Για πάνω από δύο χρόνια οι δρόμοι γέμιζαν ξανά και ξανά, με τελευταίο σημείο καμπής τις πανελλαδικές διαδηλώσεις της 6/9. Την ώρα που στη ΔΕΘ η κυβέρνηση επιχειρούσε να καλύψει και να παρουσιάσει την ταξική αφαίμαξη ως “επιτυχία ανάπτυξης”, σερβίροντάς την με επιδόματα-ψίχουλα για να εξασφαλίσει την πολιτική της επιβίωση, χιλιάδες πλημμύρισαν τους δρόμους με μαχητικές πορείες. Αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά πως τα Τέμπη δεν είναι μια «παλιά υπόθεση», αλλά ένας ζωντανός αγώνας που συμπυκνώνει τις θανατοπολιτικές του συστήματος, την ταξική υποτίμηση και την αλαζονεία ενός κράτους χτισμένου στη διαφθορά και το ρουσφέτι.
Σε αυτή την αδιάκοπη μάχη ενάντια στη συγκάλυψη και στη συνολικότερη ταξική απαξίωση και υποτίμηση των ζωών μας, έρχεται να προστεθεί ο αγώνας του Πάνου Ρούτσι, της Αναστασίας Τσαλλαμίδα και του Δημήτρη Οικονομόπουλου, που βάζουν το ίδιο τους το σώμα στην πρώτη γραμμή με την απεργία πείνας μπροστά από τη Βουλή. Η αποφασιστικότητα και το πείσμα τους δεν έμειναν μόνα∙ μέρα με τη μέρα συσπειρώνουν γύρω τους συγγενείς των θυμάτων, εργαζόμενους, νέους, ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας που εκφράζουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους και απαιτούν δικαιοσύνη.
Η συγκεκριμένη απεργία πείνας αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς στον μεγάλο ταξικό αγώνα που άνοιξαν τα Τέμπη. Μας εμπνέει με τη δύναμη και την ανυποχώρητη στάση της, και δείχνει τον δρόμο ώστε ο αγώνας αυτός να συνεχίσει πιο συγκροτημένος, πιο πλατύς, πιο ριζοσπαστικός. Στεκόμαστε στο πλευρό τους, γιατί η δικαίωση των Τεμπών δεν θα έρθει μέσα από τα δικαστικά τους τερτίπια και τις υποκριτικές τους θεσμικές «λύσεις», αλλά μέσα από τον συλλογικό δρόμο της μνήμης, της αντίστασης και της ανατροπής.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ:
–Στην Πανελλαδική Πορεία για το Κρατικό-Καπιταλιστικό Έγκλημα στα Τέμπη, το Σάββατο 27/9, 12:00, στην Κεντρική Πλατεία Λάρισας.
–Στις πανελλαδικές συγκεντρώσεις στήριξης των απεργών πείνας, την Κυριακή 28/9 στις 18:30 στο Σύνταγμα και σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα.
ΚΚΕ (μ-λ):
Στο πλευρό του Πάνου Ρούτσι. Να δικαιωθεί το αίτημά του!
Το χρέος μας στα παιδιά που χάθηκαν, στα παιδιά μας.
Δυόμισι χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, παρακολουθούμε την αναλγησία και τον κυνισμό ενός συστήματος που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να εγκληματεί και να κρύβεται. 57 συνάνθρωποί μας – στην πλειονότητά τους νέοι – σκοτώθηκαν στο βωμό του κέρδους, της αδιαφορίας, της υποτίμησης της ζωής, στο βωμό των σάπιων αξιών που πρεσβεύουν αυτοί που ορίζουν τις τύχες μας.
Το έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν μια τραγική στιγμή. Είναι μια ωμή υπενθύμιση της μοναδικής αλήθειας που μάθαμε με τόσο οδυνηρό τρόπο: ότι για το σύστημα της εκμετάλλευσης και της αρπαχτής είμαστε αναλώσιμοι.
Δυόμισι χρόνια παρακολουθούμε μια παρωδία διερεύνησης τάχα των αιτιών και των συνθηκών, μια διαρκή προσβολή των γονιών, των συγγενών, ολόκληρου του λαού που θρηνεί το χαμό των παιδιών του.
Δυόμισι χρόνια βλέπουμε τους ταγούς του δολοφονικού συστήματος να στρουθοκαμηλίζουν, να καλύπτουν ο ένας τον άλλο, να φροντίζουν για την πολιτική τους μακροημέρευση, να μπαζώνουν τις ευθύνες τους, να θάβουν κάτω απ’ το χώμα τα κρίματά τους και να αναπαράγουν την ίδια πολιτική. Αυτή που αδιαφορεί για την ασφάλεια στις συγκοινωνίες, για την ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Αυτή που θυσιάζει καθημερινά ζωές νέων, εργαζόμενων, κατατρεγμένων.
Καμία δικαίωση δεν περιμένουμε από αυτούς που βάφουν καθημερινά τα χέρια τους με αίμα. Καμία αλήθεια δεν περιμένουμε να ακούσουμε από τα κυβερνητικά χείλη που έχουν εθιστεί στο ψέμα και στη διαστρέβλωση.
Καμία ευαισθησία και κανέναν σεβασμό δεν μπορούν να επιδείξουν οι δολοφόνοι των Τεμπών. Ούτε στο αίτημα ενός πατέρα για εκταφή του παιδιού του, ούτε στον αγώνα των χαροκαμένων συγγενών για δικαιοσύνη, ούτε στην απαίτηση του λαού να μη θρηνεί αδικοχαμένα παιδιά, να ζει, να εργάζεται, να μετακινείται με ασφάλεια.
Δεν θα αποδώσουν δικαιοσύνη αυτοί που φροντίζουν για τη διαιώνιση της αδικίας. Δεν θα τιμωρηθούν οι πραγματικοί υπαίτιοι του εγκλήματος, αυτοί που σπατάλησαν τον πλούτο που παράγουμε για να καταστρέψουν το ασφαλέστερο συγκοινωνιακό μέσο που διαθέτει ο λαός, το τρένο.
Δεν περιμένουμε τίποτα καλό από αυτούς που γεννούν Τέμπη. Αγωνιζόμαστε κάθε μέρα, κάθε ώρα για μια ζωή με ασφάλεια, με αξιοπρέπεια και δικαιώματα.
Αυτό είναι το χρέος μας στα παιδιά που χάθηκαν στις 28 Φλεβάρη του ’23. Αυτό είναι το χρέος μας στους ανθρώπους τους, που εδώ και δυόμισι χρόνια λοιδορούνται και εμπαίζονται από την κυβέρνηση και τους θεσμούς της. Αυτό είναι το χρέος μας στα παιδιά μας και στο μέλλον που τους αξίζει.
Ομάδα Τ57 Αλληλέγγυες/Αλληλέγγυοι Αθήνας – Αδαμάκης Ιορδάνης
Την Κυριακή δίπλα στον Πάνο Ρούτσι και στους συμπαραστάτες του απεργούς πείνας!
Ανοιχτή Συνέλευση Υπεράσπισης του Λόφου Στρέφη
Σήμερα Κυριακή, η προβολή θα πραγματοποιηθεί στις 20:30 (αντί 19:30).
Στις 18:30, στηρίζουμε τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Σύνταγμα για τις κρατικές δολοφονίες στα Τέμπη.
Στις 15:00, εργασίες φροντίδας των νεοφυτεμένων στον Λόφο. Κοπιάστε με τα σκαλιστήρια σας!
Θεσσαλονίκη:
Ανάρες, Ομάδα Δράσης & Αλληλεγγύης:
Στις 28/2 του 2023, διαπράχθηκε το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, με τη σύγκρουση επιβατικού τρένου και τρένου της Hellenic Train. Τη δολοφονία τους ακολούθησε η άμεση προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος με κάθε μέσο από το ελληνικό κράτος με σκοπό να προστατευτεί από την κοινωνική οργή που ξέσπασε εκείνο το διάστημα και την απόκρυψη της χρόνιας υποβάθμισης των σιδηρορδρομικών υποδομών παρά τις προειδοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων του σιδηροδρόμου. Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά ένα “υπολογισμένο ρίσκο” ακολουθώντας τη λογική του κέρδους, καθιστώντας το έγκλημα στα Τέμπη προμελετημένο. Δεν διαφέρει από τα χιλιάδες άλλα εγκλήματα αντιπρολεταριακής φύσης που διαπράττονται, ανάμεσα στα οποία είναι οι εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες κάθε χρόνο, ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών και η γενικότερη εξαθλίωση της πολυεθνικής εργατικής τάξης, που βάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα για την αναπαραγωγή του. Πρόκειται για τη φύση της καπιταλιστικής μηχανής που λίγους μήνες μετά τα Τέμπη, δολοφόνησε 600 μετανάστ(ρι)ες στα ανοιχτά της Πύλου στο όνομα της ασφάλειας.
1 χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, τα νέα στοιχεία που ήρθαν στη επιφάνεια αναζωπύρωσαν την κοινωνική οργή, κινητοποιώντας εκατομμύρια κόσμου που κατέκλυσαν τους δρόμους κάθε πόλης, αμφισβητώντας έτσι το κρατικό αφήγημα του εθνικού πένθους και της ενότητας καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η κατανόηση πως η κρατική βία, η ταξική εκμετάλλευση, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι ρατσιστικές πολιτικές διαχείρισης πληθυσμών,η λεηλεσία της φύσης, αποτελούν αδιαίρετες εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος που για να επιβιώσει χρειάζεται να πειθαρχεί, να τρομοκρατεί, να επεκτείνεται και να περιφρουρεί κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής, αποδεικνύει ότι η βαρβαρότητα του συστήματος δεν οφείλεται σε διαφθορά ή κακούς διαχειριστές της εξουσίας, αλλά στην ίδια τη λειτουργία ενός συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή και την κερδοφορία.
Τα παραδείγματα βαρβαρότητας είναι αμέτρητα για να θεωρήσουμε πως η συγκάλυψη του εγκληματος των Τεμπων, τα “σκάνδαλα” που κάθε λίγο αποκαλύπτονται, η εμπλοκή σε πολεμικά μέτωπα με την ενεργή στήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και οι χιλιάδες δολοφονίες μεταναστριών στα κάτεργα, στα σύνορα και στο Αιγαίο είναι εξαιρέσεις. Το ελληνικό κράτος συγκροτείται γύρω από την εκμετάλλευση και την εξόντωση ανθρώπων της τάξης μας, αποδεικνύοντας πως οι ζωές μας έχουν αξία μόνο ως πηγές παραγωγικότητας και κερδοφορίας. Ωστόσο,ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων τα τελευταία δύο χρόνια είναι αδιάληπτος παρά την προσπάθεια φίμωσης τους και ατίμωσης των νεκρών τους. Από τις 14 Σεπτέμβρη ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του θύματος των Τεμπών Ντένις, κάνει απεργία πείνας μετά την άρνηση εκταφής και εξέτασης της σωρού του γιου του, με αίτημα την έρευνα των πραγματικών αιτιών θανάτου του.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα είναι επιτακτικής σημασίας να δούμε τους αγώνες ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, της αλληλεγγύης στους/στις συγγενείς των θυμώτων,τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και τους/τις μετανάστ(ρι)ες ως ενιαίο σκοπό, ως κομμάτια της ταξικής πάλης. Μόνη επιλογή η ταξική συνείδηση και συγκρότηση ενάντια στον κρατικό-καπιταλιστικό μηχανισμό που σπέρνει θάνατο. Να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε.
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης:
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ –
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Με αυτό το σύνθημα -και τίποτα παραπάνω- επιλέξαμε να κατευθυνθούμε, πριν από περίπου μισό χρόνο, σε μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει δει η ελλαδική γεωγραφία με εκατομμύρια κόσμου συμμέτοχους ανά πόλη και χωριό. Για να φτάσουμε στο σήμερα με συγγενείς θυμάτων του κρατικού αυτού εγκλήματος να βάζουν το ίδιο το σώμα τους μπροστά για τα πλέον αυτονόητα, μπροστά στους καρεκλοκένταυρους και στα κοράκια της Εξουσίας. Σαν να μην έφταναν, δηλαδή, οι δικοί τους δολοφονημένοι άνθρωποι στον βωμό του κέρδους των εταιρειών και της αλαζονείας της εξουσίας, θα πρέπει να φτάσουν στο ύψιστο σημείο διαμαρτυρίας για να πράξει η “Δικαιοσύνη” ως οφείλει.
Από μεριάς μας στεκόμαστε στο πλάι και αλληλέγγυοι/ες στον αγώνα για Ζωή και Δικαιοσύνη. Μέχρι τέλους.
Από την πρώτη ημέρα διακηρύξαμε και δώσαμε την υπόσχεση στους ίδιους τους εαυτούς μας πρώτα απ’ όλα, δίνοντας χώρο στο συλλογικό πράττειν:
“Ασφαλιστικές δικλείδες δεν υπάρχουν για ο,τι μέλει να έρθει, πέρα απ’ την δική μας ενσώματη συμμετοχή και παρουσία στον δημόσιο χώρο. Γνωρίζουμε πως ο αγώνας για ισότητα με ισότητα, για αλληλεγγύη με αλληλεγγύη, για δικαιοσύνη με δικαιοσύνη έχει την δική του δυναμική. Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.”
Με λίγα λόγια, να μην αφήσουμε το έγκλημα αυτό να ξεχαστεί.
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης:
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΠΑΝΟ ΡΟΥΤΣΙ
Στις 28 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της χώρας. 57 νεκροί και δεκάδες τραυματίες στην πλειοψηφία τους νέοι και νέες σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας που συντελείται σταδιακά από το 2010 και μετά. Έπειτα από τις γιγάντιες κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι όπου με μένος και μίσος μιλούσαν καθημερινά στα κανάλια ευτελίζοντας το ζήτημα των Τεμπών με τον πιο αλαζονικό και χυδαίο τρόπο, αποσύρονται από τα τηλεοπτικά πανελ και διατηρούν χαμηλό προφίλ. Σε όλα τα Μέσα μαζικής ενημέρωσης, μας διευκρινίζουν πως άκουσαν τον ελληνικό λαό, του οποίου τα αιτήματα “δεν ήταν αντικρατικά και αντικυβερνητικά, αλλά το αντίθετο, ζητούσαν να ανέβει η Ελλάδα ψηλά”. Ο Άδωνης Γεωργιάδης σταματά να πηγαίνει στα νοσοκομεία που ρημάζουν σε όλη την χώρα και στέλνει αντιπροσώπους να δεχτούν το γιαουρτωμα.
Δύο χρόνια από ένα στυγερό κρατικό έγκλημα με διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την καπιταλιστική κρίση στην χώρα, ενα έγκλημα το οποίο συγκαλύφθηκε μεθοδικά με μπαζώματα, με απόκρυψη στοιχείων, με κατευθυνόμενη δημοσιογραφική προπαγάνδα, με βίντεο που εμφανίζονται δύο χρόνια μετά και με άλλες πρακτικές ενός κράτους που λειτουργεί όλο και περισσότερο ξεκάθαρα με όρους και πρακτικές μαφίας, παλεύουμε να εγγυηθούμε με τους αγώνες μας πως κάτι τέτοιο δεν θα ξανά συμβεί.
Πριν μερικές εβδομάδες, έκλεισε η δικογραφία για το έγκλημα των Τεμπών, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά πως το σύστημα που γεννά και θρέφει τους ταξικούς φραγμούς, και με βάση αυτούς δικάζει και σκοτώνει αθώους ανθρώπους, δεν θα δικαιώσει ποτέ τους νεκρούς μας.
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη δεν είναι “ατύχημα” αλλά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της συστηματικής απαξίωσης των δημόσιων σιδηροδρομικών μεταφορών, του τεμαχισμού και του ξεπουλήματος των δημόσιων υποδομών σε ιδιώτες, δηλαδή τελικά η επικράτηση της λογικής του κέρδους έναντι της ασφάλειας και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ένοχοι για το έγκλημα είναι τόσο το πολιτικό προσωπικό που εφάρμοσε τις συγκεκριμένες πολιτικές όσο και οι εταιρείες που ενεπλάκησαν με κάθε τρόπο σε αυτή τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης.
Στεκόμαστε στο πλευρό του Πάνου, πατέρα του Ντένι, ενός αθώου παιδιού που δολοφονήθηκε το βράδυ της 28ης Φλεβάρη. Ο Πάνος βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 15 Σεπτέμβρη έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την εκταφή της σορού του γιου του, τη διενέργεια τοξικολογικών εξετάσεων και όλων των αναγκαίων ιατροδικαστικών ελέγχων, καθώς και δικαιοσύνη για τα θύματα και την ανάδειξη των πραγματικών ενόχων.
Υπό την πίεση της απεργίας πείνας, οι αρχές αναγκάστηκαν να δώσουν το «πράσινο φως» για εκταφή, αλλά μόνο για τη λήψη δειγμάτων DNA. Ο Πάνος ξεκαθάρισε ότι δεν θα δεχτεί μισές λύσεις και απαιτεί το πλήρες άνοιγμα της υπόθεσης, με την πραγματοποίηση όλων των εξετάσεων, ενάντια στις μεθοδεύσεις συγκάλυψης του κράτους και των μηχανισμών του.
Παράλληλα, 78 συγγενείς θυμάτων κατέθεσαν συμπληρωματικό υπόμνημα στηρίζοντας τα δίκαια αιτήματά του, ενώ καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα, εκφράζοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Μάλιστα, ο Δημήτρης Οικονομόπουλος και η Αναστασία Τσαλαμίδα, δύο άνθρωποι που δεν έχουν συγγενική σχέση με τα θύματα, ξεκίνησαν κι αυτοί απεργία πείνας απαιτώντας δικαίωση για όλους τους νεκρούς των Τεμπών.
Το κράτος, βλέποντας ότι η υπόθεση παίρνει διαστάσεις, επιχειρεί να απομονώσει τον Πάνο, ρίχνοντας λάσπη στα αιτήματα του και παρουσιάζοντάς τον ως «ακραίο» ή «καθοδηγούμενο», προσπαθώντας να αποδυναμώσει τον αγώνα για αλήθεια και δικαιοσύνη.
Μας σκοτώνουν, μας μπαζωνουν, μας παραπετούν σε χωράφια κι έπειτα μας φιμώνουν -αλλά δεν θα καταφέρουν τίποτα. Στεκόμαστε δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων της κρατικής – καπιταλιστικής δολοφονίας, και θα αγωνιστούμε μαζί τους μέχρι τη δικαίωση.
Απέναντι στη φτώχεια και την ανέχεια, την ακρίβεια, την εξαθλίωση, τον εργασιακό μεσαίωνα και την ανεργία πρέπει να οργανώσουμε την ταξική αλληλεγγύη, να ανασυντάξουμε τα συλλογικά μορφώματα της εργατικής τάξης, να προτάξουμε τα συμφέροντα και τις ανάγκες της τάξης μας και να θέσουμε τις συλλογικές μας διεκδικήσεις.
Να διεκδικήσουμε την απεμπορευματοποίηση και κοινωνικοποίηση των βασικών αναγκών όπως το ρεύμα, το νερό, τη στέγαση, την επικοινωνία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Εργαζόμενοι/ες, άνεργοι/ες, συνταξιούχοι/ες, αποκλεισμένοι/ες, ντόπιοι και μετανάστες/ριες μαζί, πρέπει να σηκώσουμε μαζί το κεφάλι, να οργανωθούμε, να παλέψουμε μαζί και να επιτεθούμε στο κράτος και το κεφάλαιο.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΤΥΧΗΜΑ, ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ-ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ Η ΙΔΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ
Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΡΟΥΤΣΙ
Συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον απεργό πείνας Π. Ρούτσι:
Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, στις 18:30, στο Δέντρο της Μνήμης (Νέα Παραλία)
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
e-mail επικοινωνίας: lib_thess@wordpress.com
blog: libertasalonica.wordpress.com
Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων:
Συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον απεργό πείνας Π. Ρούτσι – Κυριακή 28/9 στις 18:30, Δέντρο της μνήμης (Νέα παραλία)
2 χρόνια τώρα παρακολουθούμε την συγκάλυψη μιας δολοφονίας, οι κρατικοί αυτουργοί της οποίας παραμένουν αλώβητοι και οι ευθύνες για τις αδικοχαμένες ψυχές μετακυλάνε ακόμα σε ένα «μοιραίο ανθρώπινο λάθος». Παρά τις προσπάθειες του κράτους να αποσιωπήσει την εγκληματική του ευθύνη, στην επιφάνεια ήρθαν στοιχεία που αποδεικνύουν την πολιτική της συγκάλυψης. Οι παράνομες χημικές ουσίες που προκάλεσαν τεράστια φωτιά στην αμαξοστοιχία, το άμεσο μπάζωμα του σημείου της σύγκρουσης, το μη δημοσιευμένο καταγεγραμμένο υλικό από κάμερες ασφαλείας – σε συνδυασμό με τις δηλώσεις κυβερνητικών προσώπων που μονίμως πέφτουν σε αντιφάσεις – αποδεικνύουν έκδηλα πως ο θάνατος 57 ανθρώπων δεν οφείλεται σε ένα «ατύχημα» αλλά σε ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, οι δράστες του οποίου παραμένουν ατιμώρητοι.
Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντένις που έχασε την ζωή του στα Τέμπη, διανύει την 13η μέρα απεργίας πείνας, παρόλο που χθες το αίτημα εκταφής του γιου έγινε δεκτό, όπως αναφέρει και ο ίδιος η απόφαση είναι «μισή» καθώς του επιτράπηκε μόνο η ταυτοποίηση DNA και όχι για η διενέργεια τοξικολογικών εξετάσεων. Η κίνηση αυτή αποτελεί την έσχατη κραυγή ενάντια στην κρατική συγκάλυψη αυτού του εγκλήματος. Η απεργία πείνας σήκωσε ένα πανελλαδικό κύμα αλληλεγγύης, με άλλους δύο απεργούς πείνας – τον Δημήτρη Οικονομόπουλο απο τις 18/9, οποίος μάλιστα από χθες βρίσκεται στο νοσοκομείο με έντονη αδιαθεσία και την Αναστασία Τσαλαμίδα από τις 22/9 – να στέκονται στο πλευρό του Π. Ρούτσι και να απαιτούν άμεση δικαίωση των θυμάτων. Παράλληλα, οι οικογένειες των θυμάτων συνεχίζουν να απαιτούν την πλήρη επανεξέταση αυτού του εγκλήματος, αρνούμενοι την συγκάλυψη και διεκδικώντας την απόδοση ευθυνών σε όσους πραγματικά τους αναλογούν.
Είναι ξεκάθαρο πως η δικαιοσύνη δεν δύναται να έρθει μέσα από τις αίθουσες των δικαστηρίων, αλλά από την ίδια την κοινωνική βάση. Αυτό αποδεικνύεται ακόμα και σήμερα με τον αγώνα χιλιάδων ανθρώπων στον δρόμο ενάντια σε όλους όσους εξουσιάζουν τις ζωές μας και κοστολογούν την ανθρώπινη ύπαρξη ως μηδαμινή. Η απεργία πείνας, ως το ύστατο όπλο στα χέρια των αγωνιστών ενάντια στην συμμαχία των ισχυρών, αποδεικνύει ότι ο αγώνας για τα Τέμπη δεν σταματά· είναι ένας αγώνας αδιάκοπος, με μοναδικό διακύβευμα την τιμωρία των ενόχων και τη δικαίωση των θυμάτων. Όσο λοιπόν οι κρατικοί μηχανισμοί πασχίζουν να σβήσουν την συλλογική μνήμη, θωρακίζοντας την ηγεμονία τους, εμείς στεκόμαστε στον αντίποδα της εγκληματικής στρατηγικής και τους υπενθυμίζουμε πως ο δρόμος της δικαιοσύνης δεν θα πάψει να συγκρούεται ολομέτωπα με τον κορμό της εξουσίας.
Η δολοφονία στα Τέμπη καταδεικνύει και επιβεβαιώνει την ίδια την φύση του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος. Ενός συστήματος που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται πάνω στη λογική της θυσίας: παράγει, συντηρεί και νομιμοποιεί τον θάνατο, την τρομοκρατία και την κοινωνική εξαθλίωση ως αναγκαίο τίμημα για τη συντήρηση του. Οι επαΐοντες της εξουσίας, πίσω από τον μανδύα της «ευθύνης», τρέφουν την ηγεμονία τους με τη συστηματική ταπείνωση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, καθιστώντας τον θάνατο μια καθημερινότητα. Όσο λοιπόν κράτος και αφεντικά πασχίζουν να συγκαλύψουν την εγκληματική διαχείριση τους, αρνούμενοι τις δολοφονικές ευθύνες που φέρουν στις πλάτες τους, εμείς θα βρισκόμαστε πάντα στον αντίποδα των κρατικών αφηγημάτων – υπενθυμίζοντας πως ο αγώνας για δικαιοσύνη σημαίνει εξέγερση και ολική συντριβή του υπάρχοντος.
Ο αγώνας δίνεται καθημερινά στους δρόμους, με την μαζική, μαχητική συμμετοχή κάθε ανθρώπου ενάντια στο σάπιο σύστημα εξουσίας που διαχειρίζεται την ανθρώπινη ζωή ως αμελητέα.
Ο αγώνας μας δεν χωράει σε κάλπες και σε κυβερνητικά προστάγματα.
Ο αγώνας μας είναι δίκαιος και είναι ένας πόλεμος ενάντια στο σύγχρονο καθεστώς. Ένας αγώνας ζωής, αξιοπρέπειας, ισότητας και αλληλεγγύης.
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Η τραγωδία των Τεμπών αποτελεί σύμβολο της βίαιης απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής από το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν ήταν ένα «τυχαίο λάθος» ούτε μια «ατυχία», αλλά ένα συστημικό έγκλημα, εγγεγραμμένο στη λογική του καπιταλισμού, όπου το κέρδος μπαίνει πάνω από την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Η χρόνια υποχρηματοδότηση, η έλλειψη ουσιαστικής συντήρησης και εκσυγχρονισμού, η απουσία στοιχειωδών μηχανισμών ασφαλείας και η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έδειξαν καθαρά πως όταν ένα δημόσιο αγαθό μετατρέπεται σε πεδίο κερδοφορίας, η ποιότητα και η ασφάλεια θυσιάζονται στο βωμό της μείωσης κόστους.
Στις 28 Φλεβάρη 2023, 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όχι εξαιτίας ενός σταθμάρχη, αλλά εξαιτίας μιας στρατηγικής που διαχρονικά αποδομεί και ξεπουλά τις δημόσιες δομές μέσω μνημονίων, ιδιωτικοποιήσεων, εργολαβιών και πελατειακών σχέσεων. Η αστική τάξη, σε συνεργασία με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις κρατικές δομές, επιδιώκει να παρουσιάσει το έγκλημα αυτό ως μια «μεμονωμένη» αποτυχία. Δυόμισι χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, οι πραγματικοί ιθύνοντες παραμένουν ατιμώρητοι. Η αστική δικαιοσύνη κλείνει τα μάτια μπροστά στα στοιχεία, οι φωνές όσων κατεβαίνουν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν πνίγονται με καταστολή ενώ οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα στη δικαίωση.
Σε αυτό το κλίμα συγκάλυψης και ατιμωρησίας, δεν είναι τυχαίο ότι ο πατέρας ενός από τα θύματα επιλέγει τον δρόμο της απεργίας πείνας, διεκδικώντας δικαιοσύνη εκεί όπου το κράτος και οι θεσμοί την αρνούνται. Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντενις θύματος των Τεμπών, από τις 15/9/25 βρίσκεται σε απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, διεκδικώντας ακόμη και με κίνδυνο της ζωής του το αυτονόητο: να επιτραπεί η εκταφή και η επιστημονική εξέταση της σορού του γιου του, ώστε να φωτιστούν τα πραγματικά αίτια του θανάτου και, κατ’ επέκταση, οι υπεύθυνοι αυτού του εγκλήματος να λογοδοτήσουν. Η απεργία πείνας είναι η σιωπηλή κραυγή που υψώνεται όταν όλα τα άλλα μέσα έχουν αποτύχει. Είναι η μετατροπή του ίδιου του σώματος σε πεδίο μάχης, εκεί όπου η αδυναμία γίνεται δύναμη και η αυτοθυσία γίνεται όπλο ενάντια στη βία της εξουσίας. Στερημένος πλέον από κάθε άλλο εργαλείο, ο Πάνος Ρούτσι προσφέρει τη ζωή του ως καθρέφτη που φανερώνει το ψέμα της δικαιοσύνης τους, ξεσκεπάζει τη γύμνια του κράτους, αποκαλύπτει την απανθρωπιά του συστήματος. Σε έναν κόσμο που υποτιμά και εμπορεύεται τις ζωές μας, η απεργία πείνας γίνεται ύστατη πράξη αξιοπρέπειας, ένα ποιητικό και τραγικό «όχι» που δεν μπορούν να αγνοήσουν. Από την πλευρά μας δεν μπορούμε παρά να σταθούμε δίπλα του.
Και αυτό διότι η συλλογική μνήμη και η οργή των ανθρώπων που έχασαν δικούς τους δεν ξεθωριάζει και δεν υποτάσσεται σε πολιτικές σκοπιμότητες. Πρέπει να τιμωρηθούν όχι μόνο οι τελικοί υπεύθυνοι του δυστυχήματος, αλλά και όσοι συμβάλλουν στη συγκάλυψη: εκείνοι που επιδιώκουν να κλείσουν υποθέσεις πρόχειρα, εκείνοι που καθυστερούν κρίσιμες εξετάσεις, και εκείνοι που χρησιμοποιούν τη Δικαιοσύνη ως όχημα πολιτικής προστασίας. Η λεγόμενη «δικαιοσύνη» στο αστικό κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που στέκεται πάνω από τις κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά ένας θεσμός φτιαγμένος για να αναπαράγει τις ταξικές ιεραρχίες και να προστατεύει την καθεστηκυία τάξη. Στην πραγματικότητα, αποτελεί το θεσμοθετημένο εργαλείο με το οποίο το κράτος και το κεφάλαιο νομιμοποιούν τα εγκλήματά τους και διατηρούν την κοινωνική πειθαρχία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φτωχοί, οι εργάτες, οι μετανάστες και όσοι αντιστέκονται βρίσκονται συστηματικά στο στόχαστρο, ενώ τα εγκλήματα των ισχυρών καλύπτονται ή σβήνονται στα δικαστικά συρτάρια.
Η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις που διαπερνούν τη δικαστική εξουσία δεν είναι «παράσιτα» πάνω σε ένα δήθεν δίκαιο σώμα είναι οργανικό κομμάτι ενός συστήματος που λειτουργεί για να υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία και την κρατική καταστολή. Η ίδια λοιπόν η έννοια της δικαιοσύνης του κράτους είναι αντιφατική: δεν μπορεί να 
υπάρξει «δίκαιη» απονομή δικαιοσύνης μέσα σε ένα σύστημα χτισμένο πάνω στην εκμετάλλευση και την ανισότητα. Η αστική δικαιοσύνη είναι ο μηχανισμός που επιβάλλει τον νόμο των ισχυρών και διασφαλίζει την αναπαραγωγή της εξουσίας τους. Για αυτό και κάθε ελπίδα «μεταρρύθμισης» ή «εξυγίανσης» είναι αυταπάτη· η πραγματική δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από τους αγώνες των από τα κάτω, μέσα από αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη και την ανατροπή των δομών που παράγουν αδικία και ανισότητα.
Και τα Τέμπη αποτελούν το παράδειγμα όπου η σπίθα των καταπιεσμένων διέλυσε τη σιωπή. Η οργή ξεχύθηκε στους δρόμους με μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις σε κάθε γωνιά της χώρας: από τις δεκάδες χιλιάδες που κατέκλυσαν την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τις πρώτες μέρες μετά την τραγωδία, μέχρι τις πορείες μαθητών και φοιτητών. Σωματεία εργαζομένων, φοιτητικοί σύλλογοι, συλλογικότητες και οικογένειες των θυμάτων ένωσαν τις φωνές τους σε απεργίες και συγκεντρώσεις έξω από σταθμούς και υπουργεία. Για πάνω από δύο χρόνια οι δρόμοι δεν έμειναν άδειοι, κάθε επέτειος, κάθε στιγμή που το κράτος επιχειρούσε να κουκουλώσει τις ευθύνες του, ξαναγίνονταν ποτάμι οργής. Όλες οι κινητοποιήσεις που συνεχίζονται μέχρι σήμερα δείχνουν ότι τα Τέμπη δεν ανήκουν στο παρελθόν, είναι μια ανοιχτή πληγή και ταυτόχρονα ένας ζωντανός αγώνας που αποκαλύπτει τις θανατοπολιτικές του συστήματος, την υποτίμηση της ζωής μας και την αλαζονεία ενός κράτους βουτηγμένου στη διαφθορά.
Απέναντι σε αυτήν την αδικία η κοινωνική βάση καλείται να οργανωθεί και να αντισταθεί. Ο μαζικός ξεσηκωμός δεν είναι μόνο μια ανάγκη, αλλά και μια υποχρέωση απέναντι σε εμάς, στα θύματα και τις οικογένειές τους. Η οργή που πυροδοτήθηκε από αυτή την τραγωδία πρέπει να μετατραπεί σε δράση, σε ένα μαζικό κίνημα που θα αμφισβητήσει τη νομιμότητα του ίδιου του συστήματος που προκάλεσε το έγκλημα. Η εξέγερση δεν αποτελεί μόνο έναν τρόπο αντίδρασης, αλλά και έναν δρόμο δημιουργίας μιας νέας πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας όπου η ανθρώπινη ζωή δεν θα είναι απλά ένας αριθμός στις λογιστικές εκθέσεις των εταιρειών, αλλά το κέντρο της κοινωνικής και πολιτικής δράσης. Η τραγωδία στα Τέμπη αποτελεί ένα κάλεσμα για συνολική ανατροπή, για έναν αγώνα που δεν θα συμβιβαστεί με ημίμετρα και υποσχέσεις. Και ο Πάνος Ρούτσι σε αυτήν του την προσπάθεια για ανατροπή δε θα είναι μόνος.
Το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη είναι η απόδειξη ότι το σύστημα αυτό δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Είναι η απόδειξη ότι μόνο με τη συλλογική δράση, την αλληλεγγύη και την εξέγερση μπορούμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου οι ζωές μας θα έχουν αξία. Η κοινωνία πρέπει να αρνηθεί την υποτίμηση και να διεκδικήσει το δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια, μακριά από την καταπίεση του κράτους και του κεφαλαίου.
ΚΥΡΙΑΚΗ 28/9 ΣΤΙΣ 18:30 ΔΕΝΤΡΟ ΜΝΗΜΗΣ (ΝΕΑ ΠΑΡΑΛΙΑ)
Συμβούλιο Αναρχικών
Βόλος:
Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου:
Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας για την υπόθεση των Τεμπών
Κυριακή 28/09 στις 18:30 παραλία Βόλου
Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας για την υπόθεση των Τεμπών.
Αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη με όρους λαϊκής πάλης και επιβολής.
Ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος των κρατικών εγκλημάτων, των κοινωνικών δολοφόνων, των πολεμικών σχεδιασμών και της εκμετάλλευσης κάθε πτυχής της ζωής μας.
Η μόνη απάντηση η εξέγερση ενάντια στην κανονικότητα του θανάτου.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, σημειώθηκε ένα από τα πιο φονικά σιδηροδρομικά δυστυχήματα στην Ελλάδα. Η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62, που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη με 350 επιβάτες, συγκρούστηκε μετωπικά με την εμπορική αμαξοστοιχία 63503 κοντά στον οικισμό Ευαγγελισμός Τεμπών, στη Θεσσαλία. Η σύγκρουση, που συνέβη ενώ τα τρένα κινούνταν στην ίδια γραμμή με αντίθετη φορά για πάνω από δεκαπέντε λεπτά, προκάλεσε εκτροχιασμό και έκρηξη με αποτέλεσμα τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό 180 ατόμων.
Η τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν απλά ένα δυστύχημα. Ήταν μια προμελετημένη ταξική δολοφονία, καρπός της παραμέλησης δεκαετιών, της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου και της δολοφονικής αδιαφορίας ενός συστήματος που θέτει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Το κράτος και οι μηχανισμοί του, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών αρχών, δεν περιορίστηκαν απλώς σε αμέλεια αλλά προχώρησαν σε πλήρη συγκάλυψη: μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος μόλις δύο ημέρες μετά το συμβάν, απόκρυψη τεκμηρίων, καθυστερήσεις στην έρευνα, «χαμένο» οπτικοακουστικό υλικό, επίσημες δηλώσεις περί «ανθρώπινου λάθους» και ηθική αποσιώπηση των πολιτικών ευθυνών.
Αυτές οι θανατοπολιτικές πρακτικές δεν περιορίζονται μόνο στον σιδηρόδρομο. Οι νεκροί στα εργοτάξια, οι πνιγμένοι μετανάστες στο Αιγαίο, οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες, η κρατική βία, τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες από τους μπάτσους και η εξαθλίωση της δημόσιας υγείας μας δείχνουν ότι η δολοφονική αυτή λογική είναι διαχρονική και παντού 
παρούσα. Όλα είναι μέρος του ίδιου συστήματος που σκοτώνει και μας θεωρεί αναλώσιμους.
Δύο χρόνια και πλέον μετά τo έγκλημα στα Τέμπη, η συγκάλυψη συνεχίζεται. Οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν τον αγώνα τους για δικαίωση. Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας θύματος, βρίσκεται 13 μέρες σε απεργία πείνας, ζητώντας την εκταφή του γιου του και πλήρη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του. Στο πλευρό του βρίσκεται ακόμη μία απεργός πείνας, ενώ ένας τρίτος που συμμετείχε αναγκάστηκε να διακόψει για λόγους υγείας. Μετά από συνεχείς πιέσεις, οι δικαστικές αρχές ενέκριναν την εκταφή μόνο για την εξακρίβωση του DNA, απορρίπτοντας όμως το αίτημα για τοξικολογικές και άλλες εξετάσεις.
Η μερική αυτή αποδοχή αφήνει ανοιχτά κρίσιμα ερωτήματα, καθώς αποκλείει την αναζήτηση στοιχείων που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το αφήγημα περί «ανθρώπινου λάθους» και να φωτίσουν τις πραγματικές αιτίες του εγκλήματος.
Κάθε καθυστέρηση και κάθε δικονομικός περιορισμός αποτελεί απόδειξη ότι οι ζωές μας δεν έχουν καμία αξία. Η απόφαση αυτή δεν είναι ουδέτερη· είναι ένα ακόμα βήμα συγκάλυψης, ένα ακόμα εργαλείο του κράτους για να σβήσει τα ίχνη του εγκλήματος που το ίδιο διέπραξε.
Καλούμε στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας, την Κυριακή 28/9 στις 18:30 στην παραλία του Βόλου.
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ, ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Η ΖΩΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ
Πάτρα:
Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”:
ΤΕΜΠΗ-ΠΥΛΟΣ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Συγκέντρωση: Κυριακή 28/9, 18:30, πλ. Γεωργίου
Να μην ξεχαστεί το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας
Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων τους
Κρήτη (Χανιά, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Άγιος Νικόλαος):
Αναρχικοί – Αναρχικές (Ηράκλειο), Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου (Ρέθυμνο), Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας (Χανιά), Κοινωνικός Χώρος «Πυρόβολος» (Άγιος Νικόλαος):
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΡΟΥΤΣΙ
Ο Πάνος Ρούτσι βρίσκεται σε απεργία πείνας από την Κυριακή 14/09, διεκδικώντας τα αυτονόητα:Δικαιοσύνη για το έγκλημα στα Τέμπη και την άδεια εκταφής του παιδιού του.Δίπλα του στέκονται αλληλέγγυα, επίσης σε απεργία πείνας, ο Δημήτρης Οικονομόπουλος από το Αίγιο και η Αναστασία Τσαλαμίδα από την Πάτρα.
Ο Πάνος είναι ένας γονιός από τους τόσους που έχασαν τα παιδιά τους στις 28/02, ένας πατέρας που έχει αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει το ύστατο μέσο πίεσης, την απεργία πείνας, ενάντια σε μια κυβέρνηση και ένα κράτος που συστηματικά και μεθοδικά προσπαθεί, εδώ και δύο πλέον χρόνια, να συσκοτίσει κάθε πτυχή της υπόθεσης. Τελευταία εξέλιξη σε αυτή την προσπάθεια αποτελεί το σκανδαλώδες «κλείσιμο» της δικογραφίας, χωρίς καμία επιστημονική εξήγηση για το ξυλόλιο και την πυρόσφαιρα. Είναι ολοφάνερο πως Κράτος και Κεφάλαιο έχουν στήσει, από την ίδια νύχτα του εγκλήματος, έναν ολόκληρο μηχανισμό συγκάλυψης για να μπορέσουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και να τοποθετήσουν στο απυρόβλητο από τις ευθύνες που αναλογούν, τόσο τα πολιτικά πρόσωπα όσο και ολόκληρο τον σάπιο μηχανισμό τους. Από τις αφηγήσεις για «ανθρώπινο λάθος», μέχρι τις συκοφαντίες για ιδιοτελή κίνητρα και πολιτική σκοπιμότητα πίσω από τις κινητοποιήσεις των οικογενειών, έχουν χρησιμοποιήσει κάθε μέσο στη διάθεσή τους. Ο κόσμος όμως δεν ξεγελιέται.
Η κοινωνική βάση και η τάξη μας, δέχεται απροκάλυπτα ολομέτωπη επίθεση. Η ακρίβεια έχει φτάσει στα ύψη, η στεγαστική κρίση δεν λέει να κοπάσει και τα εργατικά δικαιώματα συρρικνώνονται. Βάζοντας στην εξίσωση τον νέο ποινικό κώδικα, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την κατάρρευση των δημόσιων παροχών, η κυριαρχία το κάνει σαφές: Θα επιβιώνουμε με τα απαραίτητα, θα δουλεύουμε μέχρι τελικής πτώσης, θα πληρώνουμε για να αναπνέουμε και θα μπαίνουμε φυλακή αν τολμήσουμε να διεκδικήσουμε οτιδήποτε.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, το κίνημα των Τεμπών μέσω των μαζικότατων διαδηλώσεων σε όλη την ελληνική επικράτεια, σπάει την φαινομενική παντοδυναμία κυβέρνησης, κράτους και κεφαλαίου και θέτει ένα κοινωνικό ανάχωμα απέναντι στην συνολικότερη υποτίμηση των ζωών μας. Ο αγώνας του Π. Ρούτσι, φέρνει δυναμικά ξανά στο προσκήνιο τα αιτήματα του λαού για δικαιοσύνη.
Στεκόμαστε αλληλέγγυα στο πλευρό του Πάνου, στηρίζουμε τον αγώνα των οικογενειών για δικαίωση και παίρνουμε θέσεις μάχης στον πόλεμο που μαίνεται. Μέχρι τέλους.
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΡΟΥΤΣΙ, ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 14/09
ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 28/09 – 18:30
- ΗΡΑΚΛΕΙΟ: ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
- ΡΕΘΥΜΝΟ: ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ
- ΧΑΝΙΑ: ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΟΡΑΣ
- ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
Στο πλευρό του Πάνου Ρούτσι. Να δικαιωθεί το αίτημά του!
Ηράκλειο: Πλατεία Ελευθερίας, 18:30
Δυόμισι χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, η προσπάθεια συγκάλυψης συνεχίζεται. 57 άνθρωποι, οι περισσότεροι νέοι, χάθηκαν στον βωμό του κέρδους και της αδιαφορίας του κράτους.
Ο αγώνας των συγγενών για δικαίωση είναι αγώνας όλων μας. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον πατέρα Πάνο Ρούτσι και στηρίζουμε το δίκαιο αίτημά του, απέναντι σε ένα σύστημα που μπαζώνει τις ευθύνες του.
Δεν ξεχνάμε. Για το δικαίωμα όλων μας στη ζωή και την ασφαλή μετακίνηση.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΚΚΕ (μ-λ)
Ανοιχτή συνέλευση για την κρατική δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη:
Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντένις, ενός εκ των τουλάχιστον 57 δολοφονημένων στα Τέμπη, στις 28 Φεβρουαρίου 2023, σε ένα έγκλημα που βαφτίστηκε «δυστύχημα», βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 14 Σεπτεμβρίου 2025, έξω από τη Βουλή, στο μνημείο που έχει στηθεί για τα θύματα. Με όπλο το ίδιο του το σώμα, ο Πάνος Ρούτσι ζητά την εκταφή του γιου του, προκειμένου να ταυτοποιηθεί η σορός του και να εξακριβωθούν τα αίτια θανάτου του. Στο πλαίσιο της συντονισμένης προσπάθειας συγκάλυψης του κρατικού-καπιταλιστικού εγκλήματος, το αίτημα αυτό, που αποτελεί αίτημα και άλλων συγγενών των θυμάτων, δεν γίνεται αποδεκτό από την αστική δικαιοσύνη. Σε ένδειξη έμπρακτης αλληλεγγύης, έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας ο Δημήτρης Οικονομόπουλος από το Αίγιο και η Αναστασία Τσαλαμίδα από την Πάτρα, ενώ αλληλέγγυος κόσμος στέκεται καθημερινά δίπλα τους, μετατρέποντας το προσωπικό πένθος σε συλλογική διεκδίκηση της αλήθειας.
Με άλλα λόγια, τα σώματα των τριών απεργών πείνας λιμοκτονούν για να ακουστούν εκείνοι κι εκείνες που βίαια έμειναν σιωπηλοί/ές, οι δολοφονημένοι/ες από το κράτος. Για να μην συγκαλυφθεί ακόμα ένα κρατικό έγκλημα. Τα σώματά τους μετατρέπονται σε ζωντανά τεκμήρια της κρατικής βαρβαρότητας, της δικαστικής αναλγησίας, αλλά και της αδιάκοπης αντίστασης.
Απεργίες πείνας βλέπουμε πιο συχνά σε καθεστώτα στέρησης: φυλακές, στρατόπεδα, κέντρα κράτησης. Εκεί όπου το κράτος ελέγχει απόλυτα το σώμα, η άρνηση της τροφής γίνεται το πιο αιχμηρό μέσο διεκδίκησης και αδιαπραγμάτευτη πράξη ελευθερίας. Στη συγκυρία που ζούμε, με την κυριαρχία να αποφασίζει ποιες ζωές είναι άξιες να βιωθούν και ποιες όχι και μετά από πολύμηνο νομικό και πολιτικό αγώνα, το κράτος και η αστική δικαιοσύνη εξακολουθούν να αρνούνται την αλήθεια, μεθοδευμένα συγκαλύπτουν το έγκλημα και προσπαθούν να καταστείλουν όσους/ες δεν μένουν πειθήνιοι/ες και σιωπηλοί/ές. Αυτή η απεργία πείνας μεταναστεύει από τα κελιά, στον δρόμο και γίνεται η πιο εκκωφαντική διαμαρτυρία ενάντια στη συγκάλυψη. Ένα όπλο αντίστασης, ελευθερίας και διεκδίκησης.
Από τους απεργούς πείνας για την Παλαιστίνη, τους απεργούς πείνας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Vendin-le-Vieil στη Γαλλία,μέχρι τους απεργούς πείνας για τα Τέμπη, από τις φυλακές και τα κέντρα κράτησης μέχρι τις πλατείες, στεκόμαστε δίπλα σε όσα αγωνίζονται για ζωή, ελευθερία και δικαιοσύνη.
Στηρίζουμε και καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας, την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, στις 18:30, στην Πλατεία Αγοράς Χανίων.
Η ΖΩΗ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ανοιχτή συνέλευση για την κρατική δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη
anoixti_kmanioudakis_xania@espiv.net
anoixti4kmanioudakis.noblogs.org
ΞΑΝΘΗ
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας για το έγκλημα στα Τέμπη
Κυριακή 28/9/2025
18:30 Κεντρική Πλατεία
ΚΚΕ(μ-λ)
